เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        แววตาเขาลุกโชนด้วยความโกรธมือที่จับเธออยู่เริ่มบีบแน่น ซูเจี่ยนอันรู้ตัวทันทีว่าคงปิดบังเขาไม่ได้จึงพูดความจริงทั้งหมดออกไป

        “หานรั่วซีบอกฉันพอตอนนี้มาคิดดูแล้ว...ฉันต้องขอบคุณเธอนะ”

        ถ้าหานรั่วซีไม่บอกเธอเธอก็คงไม่มีวันรู้ว่าเพื่อแหวนแต่งงาน เขาทำเพื่อเธอขนาดไหน

        ต่อไปคงไม่มีใครมาหัวเราะเยาะเธออีกแล้วว่าแม้แต่แหวนแต่งงานยังไม่มีว่าแต่ว่า...

        “นี่นับว่าเป็นแหวนแต่งงานหรือเปล่า?” เธอหมุนแหวนเพชรเบาๆ พลางถามเขาด้วยสายตาคาดหวัง

        ลู่เป๋าเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย“ถ้าว่ากันตามจริง แหวนแต่งงานควรจะเป็นแหวนคู่ดังนั้นแหวนวงนี้คงเป็นได้แค่แหวนหมั้น”

        ซูเจี่ยนอันขมวดคิ้วเล็กน้อย“แต่นายไม่เคยขอฉันแต่งงานนี่นา งั้นฉันใส่แหวนวงนี้คงไม่ดีมั้ง? หรือว่าพวกเราควรจะใส่แหวนคู่?”

        สายตาคมเข้มของเขามองเธอพลางยิ้มบาง

        “เจี่ยนอัน แหวนคู่เค้าไว้แลกกันในพิธีแต่งงาน”

        พิธีแต่งงาน?

        คำคำนี้แทงใจดำซูเจี่ยนอันเข้าให้เต็มๆเธอยิ้มมุมปาก

        “งั้นฉันว่าใส่วงนี้แหละดีแล้ว”

        พูดจบเธอก็ยิ้มตาหยีก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งหน้าไป

        เธอกับลู่เป๋าเหยียนเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแถมทุกคนยังคิดว่าพวกเธอรักกันดี ทั้งที่จริงๆแม้แต่พิธีแต่งงานพวกเธอก็ยังไม่เคยจัดด้วยซ้ำ การพบกันอีกครั้งในรอบสิบสี่ปีที่ครอบครัวของเธอและเขานั่งทานข้าวพร้อมหน้ากันมื้อนั้น ก็คือ “งานเลี้ยงแต่งงาน”ของเธอ

        เฮ้อ พอคิดแบบนี้แล้วรู้สึกเศร้ายังไงไม่รู้

        ลู่เป๋าเหยียนมองตามแผ่นหลังบางของซูเจี่ยนอันไปก่อนจะแย้มยิ้มเล็กน้อย

        สิ่งที่เธอควรจะได้เขาจะทำมันไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

        เพียงแต่ปีศาจน้อยตนนี้ยังไม่เชื่องดี มันยังไม่ถึงเวลา

        งานเลี้ยงครบรอบของเครือลู่จะเริ่มขึ้นในเวลาทุ่มครึ่งซูเจี่ยนอันลงมาที่ชั้นล่างตอนหกโมงพอดี ถังอวี้หลันจึงรีบเร่งให้เธอออกเดินทาง

        เมื่อซูเจี่ยนอันเห็นว่าถังอวี้หลันยังอยู่ในชุดอยู่บ้านจึงถามอย่างสงสัย

        “แม่ไม่ไปกับพวกเราเหรอคะ”

        “ในงานมีแต่คนหนุ่มคนสาวแล้วแม่จะไปทำไมกัน คงไม่มีใครมาเล่นไพ่นกกระจอกเป็นเพื่อนแม่หรอกจริงไหม”ถังอวี้หลันยิ้มก่อนเอ่ย “พวกลูกไปกันแล้ว แม่ก็จะกลับบ้านเหมือนกัน”

        พูดจบถังอวี้หลันก็สังเกตเห็นแหวนเพชรที่อยู่บนนิ้วของซูเจี่ยนอันแค่แวบเดียวเธอก็รู้ทันทีว่าเป็นเพชรที่ลู่เป๋าเหยียนประมูลมาเธอจึงยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

        “ตอนแรกแม่ยังถามเป๋าเหยียนอยู่เลยว่าจะเสียเงินตั้งมากมายเพื่อซื้อเพชรชิ้นนี้มาทำไมกัน แต่เขาก็ไม่ยอมตอบแม่ที่ไหนได้เขาตั้งใจจะเอามาให้หนูนี่เอง ออกแบบซะสวยเชียว”

        ซูเจี่ยนอันอดยิ้มออกมาอย่างเขินๆไม่ได้ หน้าเธอเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ในจังหวะที่ลู่เป๋าเหยียนเดินลงมาพอดีถังอวี้หลันลุกขึ้นก่อนจะพูดกับลูกๆ

        “ไปกันเถอะจ๊ะเดี๋ยวแม่เองก็จะกลับแล้วเหมือนกัน”

        ถังอวี้หลันมีคนขับรถส่วนตตัวหลังยืนส่งเธอจนลับตา ซูเจี่ยนอันกับลู่เป๋าเหยียนจึงเดินขึ้นรถของตนโรลส์รอยซ์สีดำมุ่งหน้าไปยังโรงแรมใจกลางเมืองท่ามกลางแสงอาทิตย์สุดท้ายของวัน

        กระโปรงยาวของเธอค่อนข้างทำให้นั่งลำบากหลังจัดท่านั่งดีแล้ว เธอจึงวางกระเป๋าคลัทช์ในมือลง

        “ลู่เป๋าเหยียนฉันถามอะไรนายอย่างได้หรือเปล่า”

        ลู่เป๋าเหยียนหันหน้ามามองเธอ“อยากถามเรื่องอะไร?”

        “ที่รถของเฉินเสวียนเสวียนระเบิดแล้วก็เฉินเจียฉูโดนสั่งปิดสาขา เรื่องพวกนี้...นายมีส่วนเกี่ยวข้องหรือเปล่า”ซูเจี่ยนอันถามอย่างไม่แน่ใจ

        ลู่เป๋าเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย“ร้านอาหารแฟรนไชส์นั่นเป็นของตระกูลเจีย พวกเขาบริหารกันเองแล้วฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย? ส่วนเรื่องรถของเฉินเสวียนเสวียน...เธอคิดว่าฉันเป็นคนประเภทนั้นเหรอ?”

        ในโลกธุรกิจ ใครๆ ก็รู้ว่าลู่เป๋าเหยียนจัดการกับคู่แข่งได้เด็ดขาดแค่ไหนยามเมื่ออยู่ในสนามแข่งขัน ลู่เป๋าเหยียนไม่เคยอ่อนข้อให้ใครแถมยังเข้มงวดกับลูกน้องจนหลายคนแทบทนไม่ไหว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มักจะสู้กับศัตรูซึ่งๆ หน้าอย่างยุติธรรมเขาก็ไม่ใช่คนที่จะลอบกัดใครลับหลังแบบนั้น

        จะว่าไปเขาก็ไม่ใช่คนแบบนั้นจริงๆนั่นแหละ

        แต่ซูเจี่ยนอันรู้ดีว่าเขาจะสู้กับฝ่ายตรงข้ามอย่างยุติธรรมซึ่งๆ หน้าแค่เฉพาะเรื่องงานแต่ถ้าเรื่องส่วนตัว...เขาทั้งบ้าอำนาจ ใจแคบ โรคจิต แถมยังไร้เหตุผลไม่ใช่หรือไง!

        ซูเจี่ยนอันส่ายหน้า“นายก็ไม่เหมือนคนประเภทนั้นจริงๆ นั่นแหละ แต่ถึงยังไง ฉันก็ว่าเป็นฝีมือนาย”

        ช่วยไม่ได้ที่เขาเลี้ยงปีศาจน้อยผู้แสนซื่อตรงเอาไว้เขานวดขมับเบาๆ ก่อนตอบ

        “ถ้าเป็นฉันจริงๆแล้วเธอคิดจะทำอะไร หืม?”

        เขาพูดแบบนี้ก็คือยอมรับแล้วสินะ

        ซูเจี่ยนอันยิ้มอย่างพอใจด้วยแววตาสดใส

        “ฉันก็คิดอยากจะ...จุ๊บนายสักทีน่ะสิ!”

        หลังนิ่งไปสักพักเธอก็พูดเสริมขึ้นอย่างจริงจัง “นายคงไม่รู้ว่าฉันไม่ชอบเฉินเสวียนเสวียนมานานแล้วตั้งแต่สมัยเรียนอยู่อเมริกา”

        ตอนที่เธอเรียนอยู่อเมริกากับลั่วเสี่ยวซีพวกเธอเคยเจอกับเฉินเสวียนเสวียนอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นเฉินเสวียนเสวียนแค่ไม่ถูกกับลั่วเสี่ยวซีคนเดียวไม่ได้ทำตัวเป็นศัตรูกับเธอ แต่ถ้าลั่วเสี่ยวซีไม่ชอบใคร เธอก็ยากที่จะชอบคนคนนั้นด้วยเหตุนี้ เวลาเจอหน้ากันทีไรก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเถียงกันทุกที

        แต่ในที่สุดก็มีคนช่วยเธอจัดการกำราบเฉินเสวียนเสวียนเธอมั่นใจว่าต่อจากนี้เฉินเสวียนเสวียนคงไม่กล้ามาลองดีกับเธออีกแน่

        ลู่เป๋าเหยียนเอนพิงเบาะอย่างผ่อนคลาย

        “เธอคนนั้นคงจะไม่โผล่มาให้เธอเห็นหน้าอีก”

        “เพราะงั้นฉันถึงบอกว่าอยากจะจุ๊บนายสักทีไง”ซูเจี่ยนอันตอบเสียงใส

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้มมุมปากก่อนจะใช้นิ้วเกี่ยวเส้นผมยาวสลวยของเธอขึ้นมา

        “ตอนนี้คงไม่สะดวกไว้จบงานเลิกกลับบ้านเมื่อไร เธออยากจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ดีไหม หืม?”

        ซูเจี่ยนอันช็อกก่อนจะหน้าแดงขึ้นมาทันตา เธอผลักลู่เป๋าเหยียนเบาๆ

        “คนโรคจิต”

        18:45 น.พวกเธอมาถึงที่โรงแรมเป็นที่เรียบร้อย

        งานเลี้ยงครบรอบสิบปีของเครือลู่ในครั้งนี้ไม่เพียงแค่คนใหญ่คนโตในวงการธุรกิจเท่านั้น แต่ดารานักแสดงชื่อดังของ Lu Media ก็ได้รับเชิญให้มาร่วมงานด้วยโดยเฉพาะตัวหลักอย่างหานรั่วซีที่มีข่าวออกมาก่อนหน้านี้แล้วว่าเธอรีบกลับมาจากต่างประเทศเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

        โดยไม่ต้องสนใจข่าวซุบซิบของดาราคนอื่นเพียงแค่รักสามเส้าของสามีภรรยาตระกูลลู่กับหานรั่วซีที่คืนนี้เหมือนเป็นการแข่งขันกลายๆ ว่าระหว่างหานรั่วซีกับซูเจี่ยนอันใครจะสวยเด่นกว่ากันเท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนทั้งงานรู้สึกตั้งตารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

        เครือลู่ได้เชิญสื่อใหญ่ทุกสำนักให้เข้าร่วมงานด้วยพวกนักข่าวจึงมาปักหลักกันตั้งแต่บ่าย เมื่อรถของลู่เป๋าเหยียนจอดลงที่หน้าประตูฝูงนักข่าวและช่างกล้องก็พากันกรูเข้ามา

        ซูเจี่ยนอันไม่เคยเจอกับเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเธอรู้สึกตกใจจนแขนขาอ่อนแรง

        “ทะทำไมถึงได้มีนักข่าวอยู่ที่นี่เยอะขนาดนี้? ในแผนงานไม่ได้เขียนว่านายจะให้สัมภาษณ์สื่อคนไหนนี่”

        “นี่เป็นเรื่องปกติ”ลู่เป๋าเหยียนปลอบเธอ “เสิ่นเยว่ชวนจัดการบอกพวกสื่อไว้แล้วพวกเขาคงไม่ถามอะไรเธอมาก เธอตามติดฉันไว้ก็พอ”

        เธอสูดหายใจลึกพลางรวบรวมสติไหนๆ ก็มาแล้ว เธอจะไม่ทำให้ลู่เป๋าเหยียนต้องขายหน้าเด็ดขาด!

        ซูเจี่ยนอันพยักหน้าก่อนจะเดินลงจากรถไปพร้อมกับลู่เป๋าเหยียน

        ลู่เป๋าเหยียนเดินอ้อมรถมาก่อนจะยื่นมือมาให้เธอ

        มือของเขาสวยจริงๆนิ้วเรียวยาวและอุ้งมือกว้างดูแข็งแกร่งของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและมีพลังขึ้นมาทุกครั้งที่ได้สัมผัส

        เธอก้าวลงจากรถและเข้าไปคล้องแขนของเขาทันทีพวกนักข่าวและช่างกล้องทั้งหลายต่างพากันวิ่งเข้ามาในจังหวะนี้พอดี

        “คุณลู่เนื่องในโอกาสที่เครือลู่ครบรอบสิบปี มีอะไรอยากจะกล่าวหน่อยไหมครับ”

        “คุณลู่ครับคุณคิดยังไงกับตลาดอสังหาริมทรัพย์ในตอนนี้ คุณ...”

        “คุณลู่คะ...”

        คำถามนับไม่ถ้วนถูกยิงเข้ามาแต่ถึงอย่างนั้นลู่เป๋าเหยียนก็จำได้ทุกคำถาม ก่อนจะตอบออกไปอย่างสั้นๆ ด้วยท่าทีน่าเชื่อถือและมีเสน่ห์น่าหลงใหล

        ซูเจี่ยนอันเคยอ่านบทความของคนในวงการสื่อคนหนึ่งเธอบอกว่าเธอชอบสัมภาษณ์ลู่เป๋าเหยียนมากที่สุดถึงแม้เขาจะไม่ค่อยให้ใครสัมภาษณ์ก็ตาม

        เรื่องความหล่อคงไม่ต้องพูดถึงแต่เหตุผลหลักๆ นั้นก็เพราะ ไม่ว่าคุณจะถามอะไร ลู่เป๋าเหยียนจะค่อยๆ ตอบคำถามจนครบแม้จะเป็นการตอบสั้นๆ แต่ก็ไม่ล่องลอยจนจับใจความไม่ได้และถึงแม้หลังสัมภาษณ์คุณอาจจะยังรู้สึกว่าเขาเข้าถึงยากแต่ตลอดการสัมภาษณ์เขาจะตอบคำถามคุณอย่างมีมารยาทและเป็นสุภาพบุรุษทำให้ตลอดการพูดคุยเต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์

        ส่วนคำถามที่เขาไม่สามารถตอบได้เขาจะให้เลขาเป็นคนเข้ามาคุยกับนักข่าวเอาไว้ก่อนเพราะฉะนั้นจึงไม่มีใครกล้าเสี่ยงถามคำถามที่ไม่ควรถามออกไป

        ซูเจี่ยนอันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้หญิงอย่างหานรั่วซียังต้องยอมสยบให้กับเขามันอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องรูปลักษณ์ของเขาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

        ว่าแต่ทำไมเวลาเขาอยู่กับเธอ ไม่เห็นจะมีมารยาทหรือเป็นสุภาพบุรุษตรงไหนเลยล่ะ!

        “เอ๋? คุณนายลู่...” จู่ๆ ก็มีคนหันมาถามเธอ“สร้อยคอและแหวนเพชรของคุณทำมาจากเพชรที่คุณลู่ประมูลมาได้เมื่อสี่เดือนก่อนหรือเปล่าคะ?”

        คำถามดังกล่าว ดึงความสนใจของนักข่าวทุกคนได้ชะงัด

        สี่เดือนก่อนวันที่ลู่เป๋าเหยียนประมูลเพชรมาได้นั้น เขาไม่ได้ให้สัมภาษณ์กับใครทุกคนเลยเดาว่าเขาคงให้มันเป็นของขวัญกับหานรั่วซีเพราะตอนนั้นเขายังไม่มีท่าทีว่าจะแต่งงานในเร็ววัน

        แต่ในวันนี้เครื่องเพชรที่มีเพียงหนึ่งเดียวบนโลก กลับมาปรากฏอยู่บนตัวของซูเจี่ยนอัน

        พวกนักข่าวต่างพากันตื่นเต้นที่ได้ข่าวใหญ่คราวนี้หานรั่วซีคงเสียหน้ามากแน่ๆ!

        “คุณลู่ที่แท้คุณประมูลเพชรชิ้นนี้มาก็เพื่อจะให้คุณนายลู่ใช่หรือเปล่าคะ”

        ซูเจี่ยนอันกำมือแน่นเธอกลัวว่าเขาจะปฏิเสธ

        “ครับ”ลู่เป๋าเหยียนยังคงตอบสั้นๆ ตามเดิม

        พวกช่างกล้องหันมาถ่ายภาพซูเจี่ยนอันอย่างบ้าคลั่งพวกนักข่าวเองก็ทำท่าตื่นเต้นราวกับถูกหวย

        “ทำไมล่ะคะ? เป็นเพราะเพชรชิ้นนี้มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกหรือเปล่าคะ”

        “ครับ”ลู่เป๋าเหยียนหันมายิ้มให้ซูเจี่ยนอัน “อีกย่าง มันเหมาะสมกับภรรยาผมมาก”

        “คุณลู่คะ...”นักข่าวพากันลืมคำถามที่เตรียมมาเพื่องานนี้ไปจนหมดพวกเขาระดมถามคำถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลู่เป๋าเหยียนไม่หยุด“คุณกับคุณนายลู่พบกันครั้งแรกเมื่อไรคะ”

        “สิบสี่ปีก่อนครับ”

        “ว้าว...”นักข่าวคนนั้นถึงกับอุทาน “คุณนายลู่คะ แบบนี้ก็เท่ากับว่าคุณกับคุณลู่โตมาด้วยกันสินะคะ”

        ที่จริงซูเจี่ยนอันเริ่มหน้าแดงมาได้สักพักแล้วเมื่อโดนถามแบบนี้ เธอก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก ลู่เป๋าเหยียนเข้ามาโอบเธอก่อนจะกระซิบข้างหู

        “ไม่ต้องตื่นเต้นตอบคำถามนี้จบพวกเราก็จะเข้าไปกันแล้ว”

        เสิ่นเยว่ชวนเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะไม่เหมือนที่วางแผนไว้พวกนักข่าวในตอนนี้ต่างรุมถามเรื่องรายละเอียดของความสัมพันธ์ระหว่างคู่สามีภรรยาเขากลัวว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ซูเจี่ยนอันจจะเอาไม่อยู่ จึงเรียกรปภ.ให้มาที่นี่

        ซูเจี่ยนอันเริ่มไม่ไหวแล้วจริงๆนั่นแหละ เธอเม้มปากก่อนจะพูดออกมา

        “พวกเราแค่รู้จักกันตั้งแต่เด็กน่ะค่ะ”

        “คุณนายลู่ครับพวกคุณเริ่มคบกันตั้งแต่เมื่อไรครับ คุณลู่ขอคุณแต่งงานตอนไหนหรือครับ”

        พวกเขาเริ่มถามลงรายละเอียดแล้วจริงๆซูเจี่ยนอันยิ่งรนเข้าไปใหญ่แต่เมื่อรับรู้ถึงสัมผัสของลู่เป๋าเหยียนที่กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นเธอก็รู้สึกสบายใจขึ้น ในตอนนั้นเอง รปภ.ก็มาถึงและช่วยเปิดทางให้พวกเธอเดินเข้างานไป

        ลู่เป๋าเหยียนโอบเอวซูเจี่ยนอันขณะเดินบนพรมแดงเพื่อเข้าไปในโรงแรมท่ามกลางแสงแฟลชที่สาดเข้ามาไม่หยุดยั้ง

        สำนักข่าวออนไลน์ทุกเจ้าต่างพากันลงข่าวอย่างทันท่วงทีโดยพาดหัวข่าวดึงดูดความสนใจของผู้คนเอาไว้ว่า

        ‘ความจริงปรากฏลู่เป๋าเหยียนประมูลเพชรเพื่อภรรยาอันเป็นที่รัก‘

        เว็บบอร์ดซุบซิบแทบคลั่งเมื่อเห็นข่าวดังกล่าวบรรดาแฟนคลับต่างพากันคอมเมนต์ปลอบใจหานรั่วซีในเวยป๋อของเธอส่วนคนที่ไม่ชอบหานรั่วซีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ได้โอกาสซ้ำเติมกันอย่างสนุกปาก

        “คราวนี้หานรั่วซีเหมือนโดนตบหน้าเต็มๆฮ่าๆๆ”

        เป็นอย่างที่ทุกสำนักข่าวคาดไว้งานเลี้ยงครบรอบเครือลู่ปีนี้แค่เริ่มต้นก็มีเรื่องน่าตื่นตาตื่นใจถูกเปิดเผยออกมาซะแล้ว

        และพวกเขาเชื่อว่าหลังจากนี้คงจะมีเรื่องที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่ารออยู่อย่างแน่นอน