“เฮียรัณไม่ต้องตามหรอกค่ะ น้องไอไปกับลิน ไม่ได้ไปคนเดียวสักหน่อย เล่นเกมต่อเถอะ” ไอริณหันไปยู่หน้าใส่เมื่อบอกว่าจะไปซื้อขนมอารัณก็รีบอาสาจะไปด้วยทันที
“เฮียก็อยากไปซื้ออะไรกินเหมือนกัน”
“เดี๋ยวน้องไอซื้อมาฝากค่ะ” พูดจบไอริณก็รีบเดินตามมิลินออกไปทันที
“อ้าว ทำไงถึงได้มาคนเดียวได้ล่ะ นึกว่ารัณจะตามมาด้วยซะอีก” มิลินถามด้วยความแปลกใจ
“เราเดินออกมาก่อนน่ะ”
“ฮ่า ๆ นับว่าเป็ภาพที่หาดูได้ยากจริง ๆ ที่ไม่มีรัณเป็เงาตามมา”
ในขณะที่สองสาวเดินดูขนมในร้านสะดวกซื้อ อยู่ ๆ มิลินก็รู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องกะทันหัน
“ไอรอแป๊บหนึ่งได้ไหม เราอยากเข้าห้องน้ำอะ”
“ได้ เดี๋ยวเราเดินดูอะไรรอ”
“พี่ไอริณ”
เสียงเรียกทำให้ไอริณที่กำลังเดินดูไอศกรีมในตู่แช่แข็งต้องหันหลังไปมอง
“อ้าว เจตน์มาซื้อขนมเหรอ” เธอกล่าวทักทาย สายตาก็เบนไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างรุ่นน้อง
“ครับ พอดีมีรุ่นพี่ต่างคณะมายืมใช้พื้นที่คณะเรา แถมยังจะให้เลี้ยงขนมอีก ใช้ไม่ได้เลย” เจตน์พูดไปก็หันหน้าไปมองแทนไท
“พูดมาก แล้วนี่เราเดินวนดูนั่นดูนี่ทั่วร้านหลายรอบแล้วไม่มีอะไรน่ากินเลยเหรอ”
ไอริณสะดุ้งเบา ๆ ที่ชายหนุ่มแปลกหน้าหันมาคุยด้วย เมื่อได้สติเธอจึงส่งยิ้มให้เขาอย่างเป็มิตร ถ้าเป็ปกติเธอคงจะอ้ำอึ้งไม่กล้าตอบเพราะมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่ แต่ตอนนี้เธอเหมือนมีอิสระชั่วคราว
“ค่ะ ไม่ค่อยมีอะไรน่ากินเท่าไหร่”
“งั้นพี่ไอริณคงต้องไปที่คณะวิศวะครับ ของกินเพียบ อร่อย ๆ ทั้งนั้นเลย” เจตน์รีบเปิดโอกาสให้พี่ชายทันที
“วิศวะเหรอ” ไอริณหันไปถามเจตน์ ก่อนจะมองหน้าชายหนุ่มที่ใส่เสื้อช็อปข้าง ๆ เขา เมื่อพิจารณาดี ๆ แล้วเธอก็แอบคิดว่าหน้าเขาคล้ายกับอารัณพอสมควร อาจจะเป็เพราะเชื้อสายจีนเหมือนกันและทำผมทรงเดียวกันอีก จนเธออดสงสัยไม่ได้ว่าแล้วนิสัยของผู้ชายคนนี้จะเหมือนพี่ชายเธอไหม
“ตอบพี่ไอริณไปสิครับ” เจตน์สะกิดแขนแทนไท
“อ๋อ พี่อยู่คณะวิศวะครับ ชื่อแทนไท” แทนไทแนะนำตัวเองพร้อมรอยยิ้มสดใส
“ไอริณค่ะ อยู่บริหาร ปีสอง”
“ถึงพี่ไอริณไม่บอกเฮียแทนก็รู้อยู่แล้วครับ คนนี้ไงครับที่ผมเคยบอกพี่ไอริณว่าเขาชอบพี่”
คำตอบของเจตน์ทำให้ไอริณหันไปมองแทนไทอีกครั้ง
“ไอ้เจตน์” แทนไททำเสียงดุ แต่แทนที่จะกลัวเจตน์กลับพูดขึ้นอีก
“ถ้าพี่ไอริณยังไม่มีใคร เฮียแทนก็ไม่ได้แย่นะครับ ลองคุยกันก่อนก็ได้” ยิ่งตอนนี้ทางโล่งเพราะไม่มีอารัณ เขาจึงช่วยดันพี่ชายได้อย่างเต็มที่
“พี่ขอโทษแทนเจตน์ด้วยนะไอริณ” แทนไทเอ่ยขอโทษไอริณแล้วส่งสายตาไปตำหนิเจตน์ แต่มุมปากกลับยกยิ้มออกมา
“ไม่เป็ไรค่ะ แต่ไอริณไม่เคยเห็นพี่เลย พี่เคยเจอไอริณที่ไหนเหรอคะ ถึงมาชอบไอริณได้” เธอถามด้วยความสงสัย
“หลายครั้งแล้ว พี่ชอบมากินข้าวที่ตึกคณะบริหารบ่อย ๆ เลยเห็นไอริณั้แ่ปีที่แล้ว” แทนไทพูดโกหก ที่จริงเขาเพิ่งเห็นเธอจากในรูปที่เพื่อนของเธอโพสต์เมื่อไม่นานมานี้ต่างหาก
“แล้วไม่กลัวเฮียรัณของไอริณเหรอคะ คนที่จีบไอริณได้ก็ต้องผ่านทางเฮียก่อน”
“ก็ถ้ามัวแต่กลัวแล้วจะได้เป็แฟนน้องไอริณเหรอครับ น่ารักแบบนี้ไงพี่ชายถึงได้หวงนักหวงหนา”
“แต่ตอนนี้เฮียรัณยังไม่อนุญาตให้ไอริณมีแฟน ถ้าอยากทำความรู้จักไอริณจริง ๆ ก็คงต้องแอบคุยกันก่อน” ไอริณชี้ทาง เธออยากแสดงให้อารัณเห็นว่าเธอสามารถดูแลตัวเองได้และผู้ชายในโลกไม่ได้เลวไปซะหมด เขาจะได้ไม่ต้องคอยเป็ห่วงว่าเธอจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา
“งั้นก็แอบสิครับ พี่อยากคุยกับไอริณมาั้แ่เจอครั้งแรกแล้ว”
“ถ้าพี่โอเคก็ตามนั้นค่ะ แต่ห้ามให้เฮียรัณของไอริณรู้เด็ดขาด อย่าว่าแต่แฟนเลย แม้แต่คุยก็คงไม่ได้”
“ครับ” แทนไทกับไอริณแลกช่องทางติดต่อกัน ก่อนที่มิลินจะเดินเข้ามา
“มีอะไรหรือเปล่าไอริณ”
“เปล่า ๆ เรากลับโต๊ะกันเถอะ ไปนานเดี๋ยวเฮียรัณมาตามอีก” ไอริณกับมิลินเดินออกไป ทิ้งให้แทนไทมองตามยิ้ม ๆ
“สมใจแล้วสิเฮียแทน” เจตน์มองหน้าลูกพี่ลูกน้อง
“ตอนนี้แอบไปก่อน ถ้าได้เป็แฟนไอริณเมื่อไหร่กูจะประกาศให้ทุกคนรู้ อยากเห็นหน้าไอ้อารัณจริง ๆ ว่าถ้าน้องสาวที่มันหวงนักหวงหนาแอบมีแฟนลับหลัง มันจะทำหน้ายังไง”
“ทำไมไปนานจัง” อารัณที่เห็นไอริณกลับมาก็รีบเอ่ยถาม เพราะถ้าอีกห้านาทีเธอไม่กลับมาเขาก็ว่าจะไปตามแล้ว
“ห่างกันแป๊บเดียวทำยังกับไอริณหายไปเป็ชั่วโมง” ตุลย์ส่ายหน้าไปมากับความเวอร์ของเพื่อนสนิท
“ก็คนมันหวงอะเนอะ” ต้นกล้าแซว เขาแอบรู้สึกเสียดายที่ทั้งคู่เป็พี่น้องกัน ไม่งั้นคงได้ล้อสนุกกว่านี้แน่
“นี่ค่ะ น้องไอซื้อขนมของโปรดมาให้เฮียรัณด้วย ที่ไปนานก็เพราะรอลินเข้าห้องน้ำค่ะ” ไอริณพูดพลางหยิบขนมในถุงออกมายื่นให้เพื่อน ๆ ทุกคน
“เย็นนี้ไปเตะบอลกันไหม” ตุลย์หันไปถามเพื่อนผู้ชายอีกสองคน
“ไปอยู่แล้วดิ ถ้าไม่ไปซ้อมเดี๋ยวโดนพวกปีสามบ่นหูชา” ต้นกล้าตอบกลับ
“มึงล่ะรัณ”
“น้องไอจะไปไหม” แทนที่จะตอบตุลย์อารัณกลับหันไปถามน้องสาวแทน
“ไปค่ะ” ไอริณรีบพยักหน้า ไม่ไปคงไม่ได้เพราะการตัดสินใจของอารัณขึ้นอยู่กับเธอ
เมื่อทั้งหมดมาถึงสนามฟุตบอลและเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะลงสนามอารัณก็หันไปคุยกับไอริณ
“เฮียเล่นแค่ชั่วโมงเดียว แต่ถ้าน้องไออยากกลับบ้านก็บอกนะ”
“โอเคค่ะ น้องไอขอไปซื้อน้ำก่อน เดี๋ยวมานะ”
“เดี๋ยวเฮียพาไป” อารัณกำลังจะหันไปะโบอกเพื่อนในสนาม แต่ก็ถูกไอริณคว้าแขนห้ามซะก่อน
“ไม่ต้องไปหรอกค่ะ อยู่ใกล้แค่นี้น้องไอไปเองได้ อีกอย่างทุกคนรอเฮียรัณอยู่นะ”
เมื่อได้ยินดังนั้นอารัณจึงยอมให้เธอเดินไปซื้อน้ำคนเดียว ส่วนตัวเองแม้จะลงสนามไปแล้วแต่สายตาก็คอยเหลือบมองร่างเล็กบ่อย ๆ
“ไอริณ”
“พี่แทนไทมาได้ยังไงคะ” ไอริณตาโตก่อนจะหันไปมองในสนาม ยังดีที่ตอนนี้อารัณกำลังสนใจลูกที่เลี้ยงอยู่หน้าประตูจึงไม่ได้หันมามองเธอ
“ก็ไอริณบอกว่ามาดูอารัณซ้อมบอล พี่เลยอยากมาเจอหน้าว่าที่แฟนไงครับ อีกอย่างพี่ก็จะลงแข่งบอลเหมือนกันเลยอยากเห็นว่าอารัณจะเก่งแค่ไหน”
“แต่ไอริณคงไม่ได้คุยหรือมองพี่แทนไทบ่อย ๆ นะคะ เดี๋ยวเฮียรัณรู้” เธอกลัวว่ายังคุยกันได้ไม่พ้นวันก็จะถูกอารัณจับได้ เมื่อได้น้ำปั่นของตัวเองและน้ำเปล่าสำหรับอารัณแล้วเธอจึงเดินไปนั่งข้างสนาม
“แล้วถ้าเขารู้ไอริณจะเลิกคุยกับพี่ไหมครับ” แทนไทเดินมานั่งด้านข้าง โดยเว้นระยะห่างไปหนึ่งที่นั่งและทำเป็ใส่ถุงเท้า
“ก็ต้องดูว่าเฮียรัณอนุญาตไหม ถ้าไม่ไอริณก็ต้องฟังเฮียรัณ”
“ทำไมไอริณต้องเชื่อฟังขนาดนั้น มันไม่ใช่พ่อแม่ไอริณสักหน่อย เป็แค่พี่ชายเอง”
“แต่เฮียรัณคอยเลี้ยงไอริณตอนที่พ่อแม่ไม่อยู่ เขาดูแลยิ่งกว่าพ่อแม่อีกค่ะ พี่แทนไทอย่าพูดแบบนี้ให้ไอริณได้ยินอีก”
“พี่ขอโทษครับ พี่แค่อยากรู้ว่าทำไมไอริณถึงยอมให้พี่ชายหวงมากขนาดนี้”
“เฮียรัณหวงเพราะเป็ห่วงว่าจะไม่มีใครดูแลไอริณได้ดีเท่าเขา เฮียแค่หวังดีกับไอริณน่ะค่ะ” เธอคิดว่าคนที่มีน้องสาวสวยก็คงเป็แบบนี้กันทุกบ้าน พี่ชายของเธอคงไม่ต่างจากพี่ชายหรือพ่อคนอื่นเท่าไหร่นัก
“งั้นหลังจากที่เราเป็แฟนกันแล้ว พี่จะต้องผ่านด่านพี่เขยให้ได้”
“ไอริณเอาใจช่วยนะคะ” ยังไม่ทันพูดคุยอะไรกันต่อปลายหางตาของไอริณก็เห็นอารัณกำลังเดินมา เธอจึงรีบลุกไปยื่นน้ำเปล่าและซับเหงื่อให้เขา
“ทำไมเปลี่ยนตัวเร็วจังล่ะคะ”
“น้องไอนั่งคุยกับใคร” อารัณเลิกคิ้วถามพลางหันไปมองแทนไท
“รุ่นพี่ของเจตน์ค่ะ เฮียรัณก็เคยเห็น”
“เฮียไม่เคยรู้ว่าน้องไอไปรู้จักกับคนนี้ตอนไหน”
“เจตน์แนะนำให้รู้จักค่ะ เฮียเลิกหวงได้แล้ว พี่เขาไม่ได้สนใจน้องไอหรอก”
“แล้วคุยอะไรกัน”
“ไม่มีอะไรค่ะ แค่ทักทายกันนิดหน่อย เขาก็มาเตะบอลเหมือนกัน เลิกหวงน้องไอได้แล้ว ดูทำหน้าเข้า โหดจนน้องไอกลัวแล้วนะ หึ”
“กลัวจริงไม่ยิ้มให้เฮียแบบนี้หรอกน้องไอ” อารัณวางฝ่ามือบนศีรษะเล็กแล้วโยกไปมาอย่างมันเขี้ยวเหมือนที่ชอบทำเวลาที่เธอทำหน้าตาน่ารัก
“ลงสนามได้แล้วค่ะ ตุลย์กับต้นกล้าจ้องแล้ว”
“เสร็จแล้วเดี๋ยวพาแวะซื้อโรตี เมื่อคืนเห็นน้องไอบอกว่าอยากกิน”
“จริงนะ”
“เฮียเคยโกหกน้องไอที่ไหน”
คำพูดของเขาทำให้ไอริณแอบใจกระตุกวูบ อารัณไม่เคยโกหกอะไรเธอเลย แต่ตอนนี้เธอกำลังปิดบังเขาอยู่ ถ้าเขามารู้ทีหลังคงจะโกรธน่าดู ไอริณจึงได้แต่ภาวนาในใจว่าหลังจากที่มั่นใจว่าแทนไทดูแลเธอได้ เธอจะบอกความจริงนี้กับอารัณด้วยตัวเอง
614
