ยามเว่ยหน้าบ้านสกุลตู้
“คุณหนูตู้ออกไปดูงานที่ท่าเรือรึ? เหตุใดเมื่อวานนางมิแจ้งเื่นี้กับข้า” ฝู่เซี่ยยี่เริ่มออกอาการโมโห
“คุณหนูเองนางก็เพิ่งทราบขอรับว่าวันนี้จะมีสินค้าใหม่เข้ามา นายท่านอยากจะสอนคุณหนูให้รู้เื่กิจการทุกสิ่งอย่างจึงฝากบ่าวให้มาแจ้งกับคุณชายฝู่” บ่าวชายหน้าประตูบ้านสกุลตู้บอกกล่าวด้วยสีหน้านอบน้อม
“ช่างเถอะ ข้าจะกลับแล้ว” ฝู่เซี่ยยี่เดินขึ้นรถม้าและสั่งให้บ่าวคนขับรถม้าให้เดินทางไปร้านผ้าสกุลฝู่ข้างๆ ตลาด
-------++++++---------++++++-------
ร้านผ้าสกุลฝู่
“เหตุใดแม่สามจะต้องให้ข้าเป็ผู้มาเอาไหมปักผ้าแทนบ่าวด้วยเล่าข้าไม่เข้าใจ” ตู้ฟางอินบ่นเสียงดังอยู่ในร้านผ้าฝู่ลี่
“ก็คุณหนูเป็ผู้ทำชุดของคุณหนูใหญ่เสียหายนี่เ้าคะ คราวก่อนเราก็เป็ผู้มาเอาผ้าพับคุณหนูคงจะลืม” ลี่เอ๋อสาวใช้คนสนิทรีบบอก
“ข้าเลยอดแอบตามพี่ใหญ่ไปที่ท่าเรือ น่าเบื่อจริงๆ” ฟางอินนั่งบ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อย จนไปสะดุดตาเข้ากับเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนางแต่แต่งหน้าทาปากสีแดงสดเดินพูดคุยกับบ่าวชายคนหนึ่งจึงเงี่ยหูฟัง
“เมื่อวานคุณชายฝู่ก็มิยอมปล่อยข้าลงจากรถม้าทั้งๆ ที่ข้าร้องขอแล้ว ยามนี้ข้าระบมไปหมดทั้งตัววันนี้ก็ยังจะเรียกข้ามาที่นี่อีกหากยังมิไปสู่ขอข้ากับมารดาข้าจะมิยอมแล้วเป็แน่” เสียงเด็กสาวผู้นั้นว่ากล่าวเสียงดังจนบ่าวชายต้องรีบบอกว่าให้พูดเบาๆ มิเช่นนั้นนางจะเสียหาย จากนั้นก็เชิญเด็กสาวผู้นั้นเดินไปด้านหลังของร้านผ้า
ฟางอินกับสาวใช้หันมองหน้ากัน “ข้าลืมได้อย่างไรว่านี่เป็ร้านผ้าสกุลฝู่ ไปกันเถอะลี่เอ๋อ” สาวใช้ใ
“ไปที่ใดเ้าคะ?”
“ก็ตามเด็กสาวกับบ่าวชายผู้นั้นไปอย่างไรเล่า” ฟางอินดึงแขนสาวใช้แอบตามคนทั้งคู่นั้นไปอย่างเงียบๆ จนไปถึงห้องๆ หนึ่งที่บ่าวผู้นั้นพาเด็กสาวเข้าไปเพียงครู่บ่าวชายก็เดินออกมาเพียงลำพัง ฟางอินกับลี่เอ๋อที่แอบอยู่ไม่ไกลรีบเดินเข้าไปแอบใกล้ๆ ห้องๆ นั้นโชคยังดีที่มีพุ่มไม้ใกล้บานหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่เป็ที่ให้พอหลบซ่อน แล้วเสียงพูดคุยก็ดังออกมา
“มี่หลิวไม่ยอมแล้วนะเ้าคะ พี่เซี่ยยี่ ท่านร่วมรักกับข้ามาตั้งหลายครั้งแล้วท่านต้องไปสู่ขอทาบทามข้าสิเ้าคะถึงจะถูกเหตุใดท่านต้องให้ข้ารอกันเล่า ไหนจะเื่คุณหนูตู้นั่นอีก” เซี่ยยี่เริ่มจะอารมณ์เสียขึ้นมาเมื่อมี่หลิวเริ่มจะโวยวาย
“เ้าก็รู้มิใช่รึ ว่าวันข้างหน้าข้าจะต้องแต่งคุณหนูตู้มาเป็ฮูหยินเอก” ดึงแขนมี่หลิวเข้ามาและกอดรัดลูบไล้ “ข้าจะให้เ้าเป็ฮูหยินรองอย่างไรเล่า แต่ยามนี้เรามาร่วมกันกระทำเื่ดีงามกันเถิดพี่จะไม่ไหวแล้วนะมี่หลิว” เซี่ยยี่จับมือเด็กสาวมาลูบคลำกลางกายที่แข็งขืนใต้ร่มผ้า มี่หลิวหน้าแดงก่ำแต่มือก็ขยำกลางกายบุรุษอย่างไร้้ความเขินอาย “อืม..มือเ้าช่างอบอุ่นยิ่งนักเร็วเข้าเถิด..อ่าา”
“พี่เซี่ยยี่อ่ะ…อื้มมม” กายสาวน้อยถูกบดเบียดจนเปียกชื้น “อย่ารุนแรงดังเช่นเมื่อวานนะเ้าคะมี่หลิวเจ็บไปหมดเลย” เซี่ยยี่ผลักนางลงบนเตียงนอนถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วขึ้นคร่อมกายเล็กของเด็กสาว เขาตอบรับคำเสียงดังฟังชัด
“พี่จะทะนุถนอมเ้าเป็อย่างดีเลย..ซี้ดดด” กายแกร่งบดเบียดเข้าไป แล้วเสียงร่วมรักกันอย่างร้อนแรงก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย
ฟางอินกับลี่เอ๋อแอบมองคนทั้งคู่ร่วมรักกันผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดอ้ากว้าง สองมือคนที่แอบมองทั้งคู่ปิดริมฝีปากแน่นอย่างกลัวที่จะมีเสียงเล็ดลอดออกมา เพียงครู่ลี่เอ๋อก็สะกิดคุณหนูให้เดินออกไปใจจากที่ตรงนั้นและแอบเข้ามาด้านในส่วนของร้านผ้า
“อ่อ..คุณหนูตู้ข้าก็นึกว่าท่านกลับไปแล้ว ไปที่ใดมาเ้าคะ” คนเฝ้าร้านผ้าที่ไปเอาไหมมาให้นางเอ่ยถาม มองฟางอินที่นั่งสงบนิ่งใบหน้าไร้สีเื
“คุณหนูของข้าปวดท้องน่ะเ้าค่ะ จึงไปหาที่ปลดหนัก ได้แล้วใช่หรือไม่เ้าคะไหมสีฟ้า..นี่ค่ะเบี้ย” ลี่เอ๋อมีสติมากกว่าจึงรีบจัดการทุกอย่างแล้วจูงแขนฟางอินขึ้นรถม้าไป
----++++++--------++++++++--------
บนรถม้าสกุลตู้
“เหตุใดคุณชายฝู่ถึงเป็บุรุษที่เลวร้ายเช่นนี้ เด็กสาวมี่หลิวดูกี่ทีก็มิพ้นวัยปักปิ่นช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก ข้าจะทำเช่นใดดีลี่เอ๋อ” ฟางอินมีสีหน้าขยะแขยงอยากจะอาเจียน ภาพร่วมรักของสองคนนั่นยังติดตาทำเช่นไรก็มิหายออกไปจากหัวของนาง
“คุณหนูจะบอกคุณหนูใหญ่หรือไม่เ้าคะ” ลี่เอ๋อถามอย่างกังวล
“นั่นสิข้าควรจะบอกนางใช่หรือไม่?” ฟางอินนั่งคิด “นางเป็พี่สาวข้าถึงข้าจะอยากเป็แบบนางอยากได้ทุกอย่างของนางแต่ก็ไม่เคยคิดไม่ดีกับนางหรอกนะ”
“เช่นนั้น?”
“ข้าจะบอกนาง คอยดูเถอะเ้าบ้าฝู่เซี่บยี่จะไม่มีวันได้อยู่ร่วมกับสกุลข้า บุรุษวิปริตกระทำได้แม้แต่สตรีที่ยังมิพ้นวัยปักปิ่น!!!” ฟางอินมุ่งมั่นไว้ในใจ
ยามซวี (19.00) เรือนเล็กหลังบ้านใหญ่สกุลตู้
“คุณหนูเ้าคะ คุณหนูรองมาขอพบเ้าค่ะ” จินเมี่ยวเดินเข้ามาบอกฟางซินในห้องหนังสือ
“เฮ้อ!! น้องสาวข้าคนนี้คงจะรักข้ามากสินะนางมาหาเื่อันใดอีก” ปิดหนังสือคำนวณรายได้เล่มหนาแล้วเดินออกมาหน้าเรือนเจอฟางอินกับสาวใช้ยืนรออยู่ เมื่อเห็นนางฟางอินก็ร้องเสียงดังทันที
“พี่ใหญ่ๆๆ ข้ามีเื่ใหญ่หลวงจะบอกกล่าวกับพี่!!!” ฟางซินขมวดคิ้ว ‘เื่ใหญ่รึ’
“เ้าก็มีเื่ใหญ่หลวงทุกครั้งนั่นแหละฟางอิน คราวนี้จะเอาอะไรจากข้าอีก” ฟางซินทำหน้าหน่ายใจ
“มิใช่ๆๆ ข้ามีเื่มาบอก” ฟางซินรีบขึ้นเรือนมา “ถึงข้าจะอยากเป็พี่แต่พอข้ารู้เื่นี้ข้าก็ไม่อยากเป็แล้ว มาเถอะๆ ข้าจะพูดให้ฟัง” ฟางซินเดินตามแรงดึงของน้องสาวเข้ามาด้านใน
“เื่ใด” ฟางซินนั่งจิบชารอฟัง
“วันนี้ข้าไปเอาไหมที่ร้านผ้าสกุลฝู่ พี่รู้หรือไม่ว่าข้าพบผู้ใด”
“ร้านผ้าสกุลฝู่ เช่นนั้นก็เจอคุณชายฝู่เซี่ยยี่?” ฟางซินหันมองฟางอินแล้วหรี่ตา “เ้ามิเคยพบคุณชายแล้วเหตุใดจึงรู้ว่าเป็เขา” ฟางซินเริ่มโมโห
1K
