หลินเย่ตื่นก่อนไก่ขัน ไม่ใช่เพราะนิสัย หากเพราะร่างกายปลุกตัวเองขึ้นมาเขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองเพดานไม้เก่าในความมืด แล้วรู้สึกได้ถึงมัน มีบางอย่างอยู่ที่จุดตันเถียน ยังไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร ทว่ามันอยู่ที่นั่นเขาลุกขึ้นนั่ง หลับตา หายใจออกช้าๆ มันตอบสนองเล็กน้อย เขานั่งอยู่กับความรู้สึกนั้นสักครู่แล้วก็ลุกขึ้นแดดยังไม่ขึ้นเมื่อเขาออกจากบ้านโอ่งดินเผาข้างบ้านเต็มแล้วจากเมื่อวาน หลินเย่ตักน้ำมาชำระร่างกาย น้ำเย็นกระทบิัอย่างเคยชิน คราวนี้เขากลับสังเกตสิ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อนทุกครั้งที่น้ำเย็นปะทะ ลมปราณในจุดตันเถียนก็กระเพื่อมเบาๆ ครั้งหนึ่ง แล้วนิ่งลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาวางมือลงบนขอบโอ่ง จ้องเงาตัวเองในผิวน้ำที่ยังไม่ทันถูกกวนภายใต้แสงรุ่งอรุณจางๆ ที่เพิ่งแทรกมาจากขอบฟ้า ขั้นหนึ่งคือการรู้สึกถึงลมปราณ เช่นนั้นขั้นสองคงเป็การขยับมัน ขั้นสามคงเป็การบังคับให้มันไปในทางที่้าแล้วขั้นเก้าเล่า และเหนือจากนั้นขึ้นไปอีกคืออะไร คำถามวนซ้ำ อยู่ในหัวั้แ่คืนก่อนโดยไม่มีคำตอบ หลินตงบอกเพียงสี่ขอบเขต ไม่ได้บอกว่าปลายทางอยู่ตรงไหน
บทเรียนเช้ากับหลินตงสั้นกว่าเมื่อวาน นางสอนวิธีหายใจที่ถูกต้องระหว่างเคลื่อนไหว ไม่ใช่การกลั้นไม่ใช่การเร่ง หากให้ลมหายใจเดินตามจังหวะของแขนและขาราวกับคลื่นที่ไม่ขัดกระแสน้ำ หลินเย่ทำผิดซ้ำ อยู่หลายรอบก่อนที่ร่างกายจะเริ่มจำได้เอง
"พอ" หลินตงกล่าวสั้นๆ เมื่อแดดขึ้นสูงพอประมาณ "ไปทำภารกิจได้ เย็นนี้มาใหม่"
หลินเย่รับตะกร้าสานขึ้นบ่า
เส้นทางเดิม ูเาเดิม หมอกเดิม สายตาของเขาไม่เหมือนเดิม เขาเดินขึ้นเขาหมอกเขียวโดยเห็นสิ่งที่เมื่อวานยังมองไม่เห็น กระแสปราณที่ไหลเวียนอยู่ในพื้นดินชื้น รากต้นไม้ที่งอกลึกผิดปกติในบริเวณที่ปราณหนาแน่น ป่าที่เคยไร้ระเบียบเริ่มเผยโครงสร้างของมันออกมาทีละชั้นเขายังอ่านไม่ออกทั้งหมด เพียงเริ่มเห็นว่ามันมีอยู่
และบางอย่างในจุดตันเถียนก็เริ่มสั่นเบาๆ ั้แ่เหยียบพ้นขอบเขตที่เขาเคยเดินถึง เช่นเดียวกับเมื่อวานที่มันดึงเขาไปหาสมุนไพรสีแดงต้นนั้นเขาเก็บหญ้าชิงเหอตามปกติ ฝีเท้าในวันนี้กลับไม่หยุดอยู่ที่เดิมสองร้อยก้าว ผ่านแนวต้นไม้ที่หนาแน่นขึ้นกลิ่นดินชื้นเปลี่ยนเป็กลิ่นที่เย็นกว่า ลึกกว่า ราวกับดินที่ไม่เคยถูกแดดส่องถึง เขาพบสมุนไพรสามชนิดที่ไม่เคยเห็นในพื้นที่ปกติ ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้ประโยชน์ ทว่าปราณในนั้นหนากว่าหญ้าชิงเหอหลายเท่า เก็บใส่ตะกร้าแล้วเดินต่อขึ้นไปอีกสี่ร้อยก้าวเหนือขอบเขตเดิม หมอกหนาขึ้นจนมองเห็นได้ไม่เกินสิบก้าวเสียงป่าเริ่มเงียบลง สัญญาณที่เคยทำให้เขาหยุดทุกครั้ง ครั้งนี้ก้อนในจุดตันเถียนสั่นแรงขึ้นจนรู้สึกได้ที่ซี่โครง และดึงไปข้างหน้าไม่หยุดเขาข้ามสันเขาเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังแนวต้นไม้ แล้วพบกับแอ่งดินกลม กว้างราวสิบก้าว ดินสีดำชื้น กลางแอ่งมี้ตนไม้เล็กต้นหนึ่ง ลำต้นบางสีขาวอมเงิน รากแผ่ออกกว้างกว่าลำต้นหลายเท่า และจากรากนั้นปราณไหลออกมา หนักและเงียบ
หลินเย่หยุดที่ขอบแอ่ง ปากแห้ง เมื่อวานเขามาถึงตอนใกล้ค่ำแล้วรีบกลับวันนี้พอมองมันในแสงที่ชัดขึ้นยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ควรมีใครรู้ว่าเขาเห็นมัน
เขาก้าวลงสู่แอ่ง ปราณรอบตัวหนาแน่นขึ้นทันทีที่ฝ่าเท้าััดินดำ แรงสั่นในจุดตันเถียนไต่ขึ้นอีกระดับจนแทบกลายเป็เสียง เขาเดินตรงไปที่ต้นไม้ขาวเงิน ย่อตัวลง มองรากที่แผ่ออกและดินดำที่ชื้นอยู่รอบโคน มือยื่นออกไปเพื่อััเปลือกต้น
เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจาก้าสันเขา
หลินเย่แข็งทื่อ มือหยุดอยู่กลางอากาศ เสียงนั้นไม่ใช่สัตว์ สัตว์ไม่มีน้ำหนักเช่นนั้น และไม่มีสัตว์ชนิดใดหยุดทันทีหลังทำเสียงดัง มันเป็เสียงของรองเท้าที่เหยียบกิ่งไม้แห้งโดยไม่ตั้งใจ ตามมาด้วยความเงียบที่ตั้งใจมีคนอยู่ที่นั่น
หลินเย่ถอยหลังออกจากแอ่ง ทุกฝีเท้าระวังไม่ให้กิ่งไม้ใต้เท้าส่งเสียง หลบเข้าไปหลังกลุ่มพุ่มไม้หนาข้างแอ่ง ย่อตัวลงจนแทบติดดิน และรอเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้งช้า หนัก มั่นคง ร่างใหญ่ของชายชราในชุดเทาเข้มค่อยๆ ผุดขึ้นจากม่านหมอกที่ขอบสันเขา หมอกไม่ได้เปิดทางให้เขา หากเป็เขาที่เลือกจะให้หมอกเปิดในจังหวะที่้าแรงกดดันแผ่ออกมาจากร่างของชายผู้นั้นพร้อมกับทุกก้าวที่เดินลงมา ราวกับท้องฟ้าก่อนพายุที่ยังมาไม่ถึง — ทุกสิ่งมีชีวิตรู้ว่ามันกำลังจะมาชายชราก้าวลงสู่แอ่ง สายตาของเขาไม่ได้มองต้นไม้ขาวเงิน มันกวาดลงมาที่โคนราก หยุดที่ดินดำระหว่างรากสองเส้นที่หนาที่สุด ที่ว่างเปล่า ที่ที่ควรจะมีบางอย่างงอกอยู่ในวันนี้
ชายชราหยุดนิ่ง
"เป็ไปได้อย่างไร..." เสียงพึมพำออกมาต่ำจนแทบไม่ได้ยิน ทว่าทุกคำแทรกผ่านพุ่มไม้มาถึงหลินเย่ได้ชัด
"ข้าคำนวณวิถีโคจรของดวงดาวไว้แม่นยำ วันนี้ควรเป็ยามซื่อปลาย สามเค่อหลังตะวันคล้อย เป็เวลาที่หญ้าเซียนดอกแดงจะผลิบานตามวัฏจักรฟ้าดินที่ร้อยปีจะมีสักครั้ง..."
ชายชราย่อตัวลงตรวจดูดิน นิ้วแตะรอยถอนที่ยังสดอยู่ ดวงตาโหลลึกแดงก่ำขึ้นทีละน้อย
"ข้าคำนวณไม่ผิด ไม่มีทางผิด เช่นนั้นแล้ว มันหายไปไหน ผู้ใดกันที่บังอาจมาชิงวาสนาของข้าไปก่อนเพียงก้าวเดียว!"
เสียงนั้นไม่ดัง กลับสั่นะเือากาศรอบแอ่งจนหลินเย่รู้สึกถึงน้ำหนักของมันผ่านพุ่มไม้ คำว่า 'หญ้าเซียนดอกแดง' กระแทกเข้ากลางอกสมุนไพรสีเืที่เขาเด็ดไปเมื่อวาน ถูกดูดซับจางหายเข้าไปในกายของเขาแล้ว และชายชราตรงหน้านี้กำลังตามหามัน
ชายชราหันช้าๆ ดวงตาสีแดงก่ำกวาดผ่านแอ่ง ผ่านหมอก ผ่านแนวพุ่มไม้ไม่รีบ ไม่กังวล อย่างคนที่รู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่กำลังมองหานั้นไม่มีทางหนีไปได้ไกลแล้วหยุดตรงที่หลินเย่ซ่อนอยู่พอดี
"เจอเ้าแล้ว"
แรงกดดันะเิออก มันหนักดุจูเาทั้งลูกทับลงบนบ่า อากาศรอบกายหายไปครึ่งหนึ่ง กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งแน่นโดยไม่ได้สั่งหลินเย่นึกถึงหลินตงที่สอนเมื่อเช้า ระยะห่างระหว่างนางกับชายชราตรงหน้าไม่ใช่ขั้นไม่ใช่ระดับ มันคือโลกคนละใบเขาพยายามถอยทีละนิ้ว สายตาไม่กะพริบ สัญชาตญาณบอกว่าหากกะพริบเพียงครั้งเดียว ชายชราจะเคลื่อนไหว แล้วชายชราก็อันตรธานไปจากตรงหน้าใบไม้ร่วงลงพื้นแทนที่ร่างที่เพิ่งยืนอยู่
"เ้าหน่... เหตุใดเ้าจึงรู้จักสถานที่แห่งนี้"
เสียงดังขึ้นที่ข้างห่ หลินเย่ค่อยๆ หันกลับไป ชายชราอยู่ห่างไม่ถึงหนึ่งก้าวั์ตาสีแดงก่ำจับอยู่ที่ใบหน้าของเขาอย่างไม่กะพริบ หลินเย่ประสานมือคารวะมือสั่นโดยไม่ต้องแกล้งทำ
"ข้า... ข้าเพียงมาเก็บหญ้าชิงเหอไปขายแลกเงินประทังชีวิตเท่านั้น ผู้าุโ"
เสียงไม้เท้าเคาะพื้น ‘ตึก ตึก’ ชายชราเดินวนรอบตัวเขาช้าๆ กวาดมองจากหัวจรดเท้า หยุดที่ตะกร้าสาน หยุดที่มือที่ยังมีรอยดิน หยุดที่เสื้อผ้าป่านเก่าๆแรงกดดันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เข่าของหลินเย่เริ่มสั่น เขากัดฟันแน่นไว้
"ข้าถูกสัตว์ร้ายไล่ระหว่างทางขอรับ" เสียงสั่นออกมาเองโดยที่เขาไม่ต้องออกแรงกำกับ "ด้วยความขลาดกลัวจึงวิ่งหนีเข้ามาในป่าส่วนนี้โดยไม่ได้ตั้งใจข้าไม่รู้ว่าที่แห่งนี้มีความสำคัญอันใด"
เงาสีเทาพุ่งเข้าประชิดจนจมูกเกือบชน หลินเย่ััได้ถึงความเย็นที่แผ่ออกมา ไม่ใช่ความเย็นของอากาศ มันประหนึ่งการยืนอยู่ปากบ่อน้ำแห้งที่ลึกจนไม่มี้กน
"เ้า... นามว่าอะไร"
"ข้าแซ่หลิน นามว่าเย่"
"เด็กสายรองตระกูลหลิน" ชายชราพึมพำ "ข้าไม่คุ้นหน้าเ้าในทำเนียบอัจฉริยะ..."
ชายชราเดินวนอีกรอบ ถามถึงพ่อแม่ ถามถึงอายุ ถามถึงระดับการฝึก หลินเย่ตอบด้วยความจริงส่วนหนึ่งผสมคำที่คัดแล้ว ความจริงต้องมากพอที่จะเชื่อได้คำลวงต้องน้อยพอที่จะไม่จับได้ เส้นนั้นบางมากแรงกดดันเบาลงเล็กน้อย พอให้หายใจได้ลึกขึ้นหนึ่งครั้งชายชราหยุดเดินวน จ้องตรงเข้าที่ดวงตาของเขา
"เ้า... เคยเห็นสมุนไพรที่มีใบสีแดงฉาน ดอกมีกลิ่นคาวเื ที่เรียกว่าหญ้าเซียนดอกแดงบ้างหรือไม่"
ทุกอย่างหยุดนิ่ง
ชั่วพริบตานั้นหลินเย่ทำสิ่งเดียว ปล่อยให้แววตาว่างเปล่า ไม่ใช่ซ่อนความรู้สึก หากปล่อยให้มันว่างจริงๆ ราวกับเด็กสายรองที่เดินข้ามูเามาทุกวันเพื่อเหรียญสิบเหรียญ และไม่มีเวลาสนใจสิ่งที่ไม่ใช่เื่ของตัวเอง
"ไม่ขอรับ ข้าไม่เคยเห็นหญ้าประหลาดเช่นนั้นมาก่อนเลย"
ความเงียบยืดออกไปนานกว่าที่หลินเย่จะทนได้อย่างสบายใจ ทว่าเขาไม่ขยับ ไม่กะพริบ ไม่กลืนน้ำลาย
ชายชราถอนหายใจยาว เสียงหวีดหวิวดังออกมาดุจลมพัดผ่านช่องเขาแคบแล้วหันไปมองต้นไม้ขาวเงินในแอ่ง สายตาเปลี่ยนจากคมกริบเป็อะไรบางอย่างที่ลึกกว่า เก่ากว่า ราวกับคนที่แบกบางสิ่งมานานจนลืมไปแล้วว่าตอนไม่มีมันรู้สึกอย่างไร
"เ้าเด็กน้อย..." เสียงเบาลงจนเหมือนพูดกับตัวเอง "เ้าคงมองูเาล่กนี้เป็เพียงกองดินรกชัฏ แหล่งหาเลี้ยงชีพที่แสนแร้นแค้นสินะ"
หลินเย่ไม่ตอบ
ชายชรายกไม้เท้าชี้ลงที่พื้นดินดำในแอ่ง
"ทุกครั้งที่มีการสังหารอสูรบนยอดเขาทั้งเจ็ดของตระกูลหลิน เืและิญญาที่ดับสูญจะซึมลงสู่ผืนดิน ไหลผ่านรากไม้ลึกลงสู่ใจกลางแก่นแท้ของูเา สะสมทีละหยด ทีละปี"
เขาหยุด เสียงไม้เท้าเคาะพื้นอีกครั้ง
"ร้อยปีถึงจะกำเนิดขึ้นสักครา"
ความเย็นในอากาศหนาขึ้น
"เืและิญญานับพัน... สะสมร้อยปีเพื่อหล่อเลี้ยงมัน... หัวใจสำคัญในการกลั่นโอสถชาติก่อภพของข้า!"
ชายชราหันกลับมามองหลินเย่อีกครั้งช้าๆ คราวนี้ไม่ใช่การมองประเมินอันตราย มันคือแววของคนที่กำลังคำนวณว่าบางสิ่งตรงหน้ามีประโยชนเ์ พียงใด
"การพบกันครั้งนี้..." ชายชราพึมพำ "อาจเป็โชควาสนาของเ้ากับข้าก็เป็ได้"
ความเงียบหนักลงมาปกคลุมแอ่งอีกครั้งก่อนที่ชายชราจะเอ่ยขึ้นเบาๆ
"บางที... เ้าอาจมีค่ากว่าหญ้าเซียนต้นนั้นเสียอีก"
กระเพาะของหลินเย่บีบตัวแน่น จนลมหายใจลงไม่ถึงท้อง
1K
