เผลอรักนาย ชายเซินเจิ้น

        วันนี้เป็๲วันดี เเสงเเดดไม่มี ลมเย็นๆพร้อมพัดส่งทุกคนไป..

"วันนี้จะเป็๞วันสุดท้ายของพวกคุณ ที่จะได้อยู่ ณ สถานศึกษาเเห่งนี้ ขอให้ทุกคนโชคดี"

"ในที่สุด พวกเราก็จบม.6กันเเล้วเนาะ"

"เออ เเป๊บๆก็จบเเล้วเเม่ง"

"...."

"เห้ย เเคนทำไมมึงเงียบๆวะ"

"ผมคิดว่า ผมต้องคิดถึงทุกคนเเน่ๆ T^T"

"เว่อร์ไปเเล้วนะมึงนี่.."

"ฮั่นเเน่ โชว์อยากปลอบเเคนก็พูดไป"

"ไอ้ปั้น ไอ้เวร มึงอย่าปั่นดิ"

"ขอโทษค้าบพ่อ"

"ใครพ่อมึง มาให้กูถีบก่อนจบที"

"ไปก็โง่ดิค้าบ"

"อย่าหนีนะเว้ย"

        .

        สองคนนั้นวิ่งไล่กันไปไหนเเล้วนะ ลืมผมอย่างงี้เลยรึไงกัน.. 

ปึก ตุ๊บ!

"โอ้ย"

"ขอโทษที พอดีฉันมองไม่ค่อยเห็น"

"เอ่อ ไม่เป็๲ไรครับ" จะหาว่าผมเตี้ยรึไงก๊านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

"งั้นฉันไปนะ นายเดินไหวใช่ไหม"

"ครับ" ไอ้คนเเล้งน้ำใจจจจจจจจจจจจจจ๊

        เพื่อนก็หาไม่เจอ ยังจะโชคร้ายอี๊ก ชีวิตผมนี่มันชั่งเเสนเศร้า

"อ้าว เเคนทำไมมาอยู่นี่"

"ก็ผมหาพวกนายอยู่นั่นเเหละ"

"ก็ว่า ทำไมฉันวิ่งกลับไปเเล้วไม่เจอนาย โชว์หานายทั่วโรงเรียนเเล้วมั้ง"

"งั้นผมจะไปตามเค้า"

"ชั่งมันเถอะ เดี๋ยวมันก็กลับมา"

        ...

"พูดจบปุ๊บ ก็เจอปั๊บเลยนะพ่อ"

"ไอ้สัส เจอมันเเล้วทำไมไม่โทรบอกกู"

"๠ี้เ๷ี๶๯ครับพ่อ"

"มึงงง"

"พอเลย หยุด ทั้งคู่นั่นเเหละ" ทำไมผมต้องมาห้ามอีกเเล้วเนี่ยย

"ค้าบ"

"เออ.."

"ผมลืมถามเลย พวกนายจะเข้ามหาลัยที่ไหนหรอ"

"ฉันจะขึ้นเหนือ"

"ส่วนฉันก็คงเเถวภาคกลางนี่เเหละ ยังไม่ได้คิดเลย"

"เเล้วนายละ"

"อืม" ปั้นเรียนภาคกลาง โชว์ก็ขึ้นเหนือ ส่วนผมก็คงจะ..

"ส่วนผมคง เดี๋ยวค่อยคิดเเล้วกัน:)"

        หวังว่าคงจะได้เจอพวกนายอีกครั้งนะ..