ไดน่ายังคงถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกสีเื เ้าหลินผละจากไปนานแล้ว แม้จะโล่งใจที่เ้าหลินยังไม่ล่วงเกินเธอมากไปกว่าที่ได้ทำไปแล้ว
แม้เ้าหลินจะจากไปนานแล้ว แต่ร่างกายเธอกลับไม่สงบอย่างที่ควรจะเป็ สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากความทรมานของเชือกสีเืเพียงอย่างเดียว แต่เพราะสาเหตุใดอีกนั้น ตอนนี้ไดน่าเองก็ไม่เข้าใจ
แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของเธอกำลังต่อสู้กับาแตามข้อมือข้อเท้า ตอนนี้สิ่งที่ผิดแผกคือในหัวเธอร้อนดั่งมีไฟมาสุ่ม เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเธอ สิ่งที่แตกต่างแบบที่เธอไม่เคยเจอคือ ยามที่เ้าหลินทำร้ายร่างกายเธอ แม้จะเกิดความวาบหวามแต่ก็มีบางอย่างเกิดขึ้นเช่นกัน แต่มันคืออะไร
‘ท่านหญิงไดน่า ตั้งสมาธิ ตอนนี้ท่านต้องถอดจิตไปหานายท่าน มีแต่ท่านเท่านั้นที่ออกจากวงล้อมเขตของเ้าหลินได้’
ไดน่าได้ยินสิ่งที่มาลีและมาลาพยายามใช้พลังส่งกระแสจิตสื่อมาถึงเธอ ตอนนี้ร่างกายเธอไม่อาจหลุดพ้นจากเชือกสีเืนี้ได้ แต่การถอดจิต เธอทำได้อย่างงั้นเหรอ มนุษย์ธรรมดาทำได้อย่างงั้นเหรอ แต่ถ้าเธอเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาเหตุใดเชือกสีเืจึงมีผลต่อเธอนัก
ตอนนี้สำหรับเธอเื่เหนือธรรมชาติเป็สิ่งที่เกิดขึ้นจริง มีอะไรจะเป็ไปไม่ได้อีก ไดน่าค่อยๆสงบจิตสงบกาย กำหนดลมหายใจ ตั้งจิตรวมสมาธิ
“ท่านหญิง” ไดน่าหันกลับไปตามเสียงเรียก นี่เธอ! “รีบเถอะเ้าค่ะ รีบไปหานายท่าน” ไดน่าหันไปมองร่างที่นิ่งสงบของตนบนเตียงกว้างเพียงครู่เดียว เธอก็เดินจากไปทันที ดวงจิตสามารถทะลุผ่านกำแพงได้อย่างง่ายดาย
ตอนนี้เธอเดินออกมาจากห้อง เจอกับมาลีมาลาที่มองเห็นเธอ “ฉันจะไปหาอาเธอร์ได้อย่างไร”
“จิตของท่านหญิงไม่แข็งแรง พวกเราทั้งสองจะใช้พลังช่วยส่งกระแสจิตของท่านไปหานายท่าน” ไดน่าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอจึงปิดเปลือกตาตั้งสมาธิ กระแสลมเย็นพาดพัดผ่าน ไดน่าค่อยลืมตาขึ้น ตอนนี้เธอมาอยู่ในห้องนอนของเธอแล้ว
อาเธอร์เขาอยู่บนเตียงของเธอ เขายังอยู่ที่นี่ เขากำลังนั่งทำสมาธิ “อาเธอร์” ไดน่าเอ่ยเรียก ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง พลังของเธอไม่มากพอ เขาไม่ได้ยินเธอ แต่เอ๊ะ! เขาไม่ใช่มนุษย์มีหรือว่าเขาจะไม่ได้ยินหรือเห็นเธอ ไดน่าเพ่งมองไปที่เขา ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
หึ จู่ๆเธอก็เริ่มไม่พอใจ ลมหายใจถี่แรงขึ้นเรื่อยๆ ที่เธอเป็แบบนี้ไม่ใช่เพราะเขาหรือไง ทำไมเขาถึงไม่ได้ยินเสียงของเธอ เขาเป็ผู้มีพลังเวทย์ไม่ใช่หรือยังไง “อาเธอร์ นี่...ฉันเจ็บทรมาน คุณ เอ่อ ท่านจะทำเป็ทองไม่รู้ร้อนแบบนี้ไม่ได้นะ” ทุกอย่างยังคงนิ่งสงบ แม้แต่หัวคิ้วของเขายังไม่ขยับเลยสักนิด
กรี๊ดดดด อาเธอร์ ไดน่ากรีดร้องะโเรียกเขาเสียงดังลั่น ที่มาพร้อมความเกรี้ยวกราดอย่างถึงที่สุด
พรึ่บ! ในที่สุดอาเธอร์ก็ลืมตาขึ้น เฮ่อ เฮ่อ ไดน่าหอบหายใจถี่แรง ดวงจิตของเธอเกิดแสงวูบวาบๆ เธอกำลังจะหายไปจากที่นี่แล้ว
“ไดน่า” ในที่สุดเขาก็เห็นเธอ
“อาเธอร์ ฉันถูกเ้าหลินลักพาตัว...” ได้เพียงเท่านั้น ไดน่าก็หายไปจากสายตาเขาทันที
“ไดน่า...” อาเธอร์เร่งรุดออกจากห้องไปทันที ติดตามลำแสงและกลิ่นของเธอยังคงอยู่ เขาไม่รู้ว่าทำไมไดน่าสามารถถอดดวงจิตได้ เป็เื่ที่ไม่น่าเกิดขึ้นกับมนุษย์ได้ในเพียง่เวลาสั้นๆ บางทีสิ่งที่เขาสงสัยและเก็บไว้ใจมานานมันอาจจะใช่ก็เป็ได้ เทพธิดาแห่งครุฑา
ตามตำนานที่ยังหาข้อพิสูจน์ไม่ได้ จอมเวทย์ถูกผนึกโดยเทพธิดาแห่งครุฑา หนึ่งในพวกเธอทั้งเจ็ดใครกัน ในตอนนั้นเขาไม่มีเวลาสืบหาข้อเท็จจริง เื่ราวก็เกิดขึ้นเสียก่อน
ไดน่าที่เป็เพียงสตรีมนุษย์ที่เขาเกิดมีใจรักเป็ครั้งแรก จู่ๆเธอก็กลายเป็เครื่องมือของเหล่าเทพที่วางตนสูงศักดิ์ แต่กลับใช้วิธีลอบกัด เอาสตรีที่อ่อนแอเป็เหยื่อล่อเพื่อทำลายล้างเหล่าพวกพ้องของเขา
ก่อนที่กลิ่นของไดน่าจะหายไป อาเธอร์ก็มาหยุดอยู่หน้าประตูรั้ว ด้านในเป็บ้านสองชั้น ดูแล้วเ้าของไม่ใช่คนมีรายได้ต่ำเลย แต่รั้วที่เป็เพียงกอไม้ที่ได้รับการดูแลอย่างดี ไม่ได้ช่วยป้องกันอันตรายเลย ถ้าไม่แก่กล้ามากพอ คงไม่กล้า
อาเธอร์ไม่ได้ผลีผลาม แม้ตอนนี้เขาจะเป็เพียงมนุษย์ แต่สัญชาติญาณของเขาไม่ได้หายไปพร้อมกับพลังเวทย์ บ้านหลังนี้มีอาคม