ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        บริเวณพื้นที่ว่างข้างประตูเมืองเยี่ยนในระยะหลายสิบลี้มีเสียงกรนดังออกมาจากเพิงหลายหลัง

        ชายฉกรรจ์หลายร้อยคนที่มาสร้างกำแพงเมืองนอนสะเปะสะปะอยู่บนเพิงไม้ที่มีกลิ่นเหม็นโชยออกมา

        งานตอนกลางวันค่อนข้างหนักทำให้พวกเขาเหนื่อยจนล้าต่อให้มีฟ้าผ่าลงมาตอนนี้ก็คงไม่ได้ยิน

        รุ่งเช้าเสียงฆ้องกระชั้นถี่ดังขึ้นบริเวณเพิงไม้ผู้ดูแลคนงานร่างอ้วนถือฆ้องและเคาะเสียงดัง เพื่อปลุกชายฉกรรจ์ที่กำลังหลับฝันหวาน “ตื่นไปทำงานได้แล้ว!”

        งานสร้างกำแพงเมืองอันหนักหน่วงของวันใหม่เริ่มขึ้นแล้วหลี่ซานและหลี่สือปีนกำแพงขึ้นไปพร้อมกับทุกคน

        “พี่ใหญ่สวมหมวกนิรภัยด้วย” หลี่สือนำหมวกที่หลานสาวทำให้ไปสวมให้หลี่ซานเฉกเช่นทุกวันจากนั้นจึงใช้มือทั้งสองลูบท้องที่แบนราบของตน พูดเบาๆ ว่า “ข้าหิวแล้ว”

        หลี่ซานมองไปยังลูกพี่ลูกน้องของตนด้วยสายตาปกติกล่าวเสียงอ่อยว่า “พวกเราทำงานกันก่อน ทำงานหนึ่งชั่วยามก็ได้กินข้าวเช้าแล้ว”

        หลี่สือก้มหน้าบ่นพึมพำ “ข้าวเช้าไม่พอกิน กินไม่อิ่ม”

        “ทนหน่อยอีกไม่กี่เดือนพวกเราก็ได้กลับไปกินข้าวที่บ้านแล้ว” หลี่ซานอยากบอกลูกพี่ลูกน้องของตนหลายครั้งแล้วว่าไม่จำเป็นต้องทำงานสุดกำลัง การใช้พลังกายอย่างสิ้นเปลืองเช่นนี้จะทำให้หิวง่ายแต่ทุกครั้งที่เห็นสายตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสาราวเด็กน้อยของลูกพี่ลูกน้องก็พูดอะไรไม่ออก

        สองพี่น้องสวมหมวกนิรภัยตามทุกคนไปทำงานและถูกทุกคนหัวเราะเยาะเช่นเดิม

        “เอาหม้อมาสวมหัวเช่นนั้นร้อนหรือไม่ เหนื่อยหรือไม่”

        “หลี่สือโง่งมหลี่ซานก็โง่ตามน้องเขาไปด้วย!”

        “ไปทำงานให้หมดทำงานเสร็จแล้วจะได้กินหมั่นโถว!” ผู้คุมงานร่างอ้วนยืนตะโกนอยู่บนที่สูงสายตามองไปยังหมวกนิรภัยของสองพี่น้อง อดหัวเราะเย้ยหยันไม่ได้ ในใจคิดว่าเป็นไอ้โง่สองตัวจริงๆ

        จ้าวหู่ชายหนุ่มผู้มีร่างผอมราวกับต้นไผ่ แบกก้อนหินขนาดใหญ่ไว้บนหลังเดินหอบขึ้นบันไดโดยมิได้ใช้มือประคอง จู่ๆ เท้าก็เหยียบเข้ากับอากาศ ทำให้ก้อนหินกลิ้งออกจากหลัง

        ก้อนหินขนาดใหญ่หนักร้อยกว่าชั่งร่วงลงมาจากอากาศด้วยความสูงประมาณสามจั้งกระแทกลงบนกองก้อนหินที่กองรวมกันอยู่บนพื้นพอดี

        เสียงกระแทกดังสนั่น ก้อนหินก้อนใหญ่แตกกระจายเป็นหลายชิ้นก้อนหินที่ถูกกระแทกก็แตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เศษก้อนหินจำนวนมากกระเด็นไปทั่วบริเวณ

        คนกลุ่มใหญ่ที่กำลังยืนอยู่ข้างกองก้อนหินเพื่อเตรียมเลือกก้อนหินสำหรับแบกขึ้นไปบนกำแพงมีสิบกว่าคนที่ถูกเศษก้อนหินปลิวมากระแทกสองคนในนั้นถูกกระแทกเข้าที่ศีรษะทำให้เลือดไหลไม่หยุดและสลบไปทันที

        “อ่า!”

        “ช่วยด้วย!

        “เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”

        คนสิบกว่าคนที่ได้รับบาดเจ็บส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างน่าอนาถสถานที่ก่อสร้างพลันสับสนอลหม่าน

        หลี่ซานอยู่บนกำแพงมองไปยังลูกพี่ลูกน้องปัญญาอ่อนของตนที่ยืนอยู่ท่ามกลางสถานที่เกิดเหตุอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ด้วยความตื่นตระหนก ทำให้เขาตกใจจนตะโกนลั่น “เจ้าก้อนหิน!” เขาตะโกนเรียกชื่อเล่นของลูกพี่ลูกน้องผู้โง่งมอย่างร้อนใจ

        “พี่ใหญ่ฮือ... ข้าถูกหินกระแทกหัว ฮือ... หินก้อนนั้น” หลี่สือตกใจจนร้องไห้เหมือนเด็กน้อยขาก็ทั้งถีบทั้งเตะไปยังก้อนหินบนพื้นที่กระเด็นมากระแทกศีรษะของเขาก่อนหน้านี้ ก้อนหินนั้นมีขนาดเท่ากับลูกแพร์

        หลี่ซานรีบวิ่งลงมา จ้องไปยังหมวกนิรภัยของหลี่สือถามอย่างกังวลว่า “เจ้าเจ็บหัวหรือไม่”

        “ไม่เจ็บอ้อ... เมื่อครู่ก้อนหินกระเด็นมาถูกหมวกนิรภัยทำให้หัวของข้าสั่นเล็กน้อย” หลี่สือน้ำตาคลอเบ้า ยกมือทั้งสองขึ้นลูบศีรษะ ที่แท้ก็ไม่เจ็บ เขาจึงหยุดร้องไห้

        หลี่ซานรีบพูดว่า “รีบถอดหมวกนิรภัยออกเถิด ดูหน่อยว่าเลือดไหลหรือไม่”

        หลี่สือส่ายหน้า “นี่เป็นสถานที่ก่อสร้าง ห้ามถอดหมวกนิรภัย ข้าต้องฟังคำพูดของหรูอี้ท่านก็ต้องฟังคำพูดของหรูอี้ด้วย”

        หลี่ซานมองไปยังหมวกนิรภัยของหลี่สืออย่างละเอียดพบว่าหมวกบริเวณด้านซ้ายยุบลงไปเล็กน้อย และก้มดูก้อนหินที่มีขนาดใหญ่เท่าลูกแพร์อีกครั้งพบว่าหากก้อนหินนี้กระแทกลงบนศีรษะคนโดยตรง จะต้องมีเลือดไหลออกมาอย่างแน่นอนเมื่อคิดได้ดังนั้นพลันรู้สึกหวาดผวาขึ้นมา รีบดึงตัวของอีกฝ่ายเดินห่างออกไปให้ไกล

        หลี่สือเห็นว่าตนอยู่ห่างจากสถานที่ก่อสร้างมาประมาณยี่สิบจั้งแล้วจึงยอมถอดหมวกนิรภัยออก

        “หากเจ็บก็บอก” หลี่ซานสำรวจศีรษะด้านหนึ่งของหลี่สือพบว่าไม่มีเลือดไหล จากนั้นจึงจับศีรษะให้หันไปอีกด้านหนึ่ง

        หลี่สือเม้มปากแน่นหรี่ตาคล้ายกับสุนัขตัวน้อย ปล่อยให้หลี่ซานนวดศีรษะให้

        “น้องรองหัวของเจ้าไม่ได้เป็นอะไร ไม่ต้องกลัว”

        หลี่สือพูดอย่างอัดอั้นตันใจ “พี่ใหญ่ ข้าคิดถึงพี่สะใภ้ หรูอี้ และพวกเจี้ยนอัน เมื่อคืนข้าฝันเห็นพวกเขาด้วยข้าอยากกลับบ้าน”

        หลี่ซานตบไหล่หนาของหลี่สือ “ข้าก็คิดถึงบ้าน แต่อีกไม่นานพี่สะใภ้ของเจ้าจะคลอดลูกแล้วที่บ้านต้องการเงิน ข้าจะกลับไปโดยไม่มีเงินไม่ได้”

        ชายวัยกลางคนหน้าดำคนหนึ่งวิ่งเข้ามาวิ่งไปพลางตะโกนว่า “พี่น้องหลี่หมอที่ผู้ตรวจการเรียกมาถึงแล้ว เจ้ารีบพาน้องชายไปตรวจดูเถิดว่า ศีรษะถูกกระแทกจนบาดเจ็บหรือไม่”

        .......................................