ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินว่ามีคนมาทั้งยังมาหาเจียงเหล่าต้า

        ความคิดนับไม่ถ้วนหมุนวนในหัวเขา

        เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแต้มน้ำมันทาผมเพื่อจัดผมให้เรียบร้อยแล้วจึงวิ่งออกไป

        “โอ้นี่มันหยางเซียนเซิงไม่ใช่หรือ ขออภัยที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับ ขออภัยจริงๆ” สวีฝูเดินเข้าไปต้อนรับเขาเคยเจอเจ้าหน้าที่จัดการเอกสารหยางตอนไปหาลูกชาย

        แต่เจ้าหน้าที่เอกสารหยางกลับไม่รู้จักเขาปกติคนที่พวกเขาติดต่อด้วยมีเพียงหัวหน้าตำบล ไม่ใช่หัวหน้าหมู่บ้าน

        “เจ้าเป็นกระไรกับเจียงหงหย่วน?” ตอนเจ้าหน้าที่เอกสารหยางถูกส่งลงมาทำงานท่านใต้เท้าจู่ปู้บอกเขาว่าเจียงหงหย่วนรูปร่างสูงใหญ่มากดังนั้นบุรุษชราที่เข้ามาคุยด้วยย่อมมีโอกาสเป็นญาติผู้ใหญ่ของเจียงหงหย่วน

        “นี่คือหัวหน้าหมู่บ้านพวกเราลูกชายเขาเป็นมือปราบอยู่ในอำเภอ นามว่าสวีเต๋อเซิ่ง!” เจ้าหน้าที่เอกสารหยางเพิ่งเอ่ยปากถามก็มีชาวบ้านขานตอบ

        “โอ้ที่แท้ก็พ่อของสวีเต๋อเซิ่งนี่เอง” เจ้าหน้าที่เอกสารหยางมองสวีฝูอย่างพินิจพิจารณาใบหน้ามีรอยยิ้มสามส่วน ดูไม่ออกว่าใช่ความรู้สึกที่แท้จริงหรือไม่

        นักการสองคนที่ตามเขามาหันไปสบตากันเช่นกันแววตามีความเหยียดหยามและดูถูก แต่พวกสวีฝูกลับมองไม่ออก

        สวีฝูลูบจอนผมพูดด้วยรอยยิ้มภูมิใจ “ข้าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเค่าซานนามว่าสวีฝู สวีเต๋อเซิ่งเป็นลูกชายข้าเองปกติได้รับความดูแลจากใต้เท้าทุกท่านไม่น้อยทั้งสามท่านช่วยให้เกียรติมาทานข้าวที่บ้านข้าตอนเที่ยงได้หรือไม่? ข้าสั่งให้ภรรยาออกไปซื้อเนื้อกับเหล้าแล้ว!”

        “แน่นอน แน่นอน!” เจ้าหน้าที่เอกสารหยางประสานมือให้สวีฝูนักการสองคนนั้นประสานมือตาม ทั้งสามมุ่งหน้าสู่บ้านเจียงหงหย่วน

        สวีฝูตามมาด้านข้างถามด้วยรอยยิ้มว่า “หยางเซียนเซิงมาทำสิ่งใดที่นี่หรือเจียงหงหย่วนละเมิดกฎหมาย ประกอบอาชญากรรม พวกท่านเลยมาจับเขาใช่หรือไม่? หยางเซียนเซิงเจียงหงหย่วนผู้นี้เป็นนายพราน มีเรี่ยวแรงมหาศาลเกรงว่าพวกท่านจะจับตัวไว้ไม่อยู่ แต่หยางเซียนเซิงโปรดวางใจเถิดถึงพวกท่านจะมีกำลังคนไม่พอ แต่คนในหมู่บ้านยินดีให้พวกท่านเรียกใช้ขอรับ”

        คราวนี้รอยยิ้มบนหน้าเจ้าหน้าที่เอกสารหยางเพิ่มขึ้นเป็นสิบส่วน

        สวีฝูเห็นเขายิ้มเช่นนี้ย่อมได้ใจมั่นใจแล้วว่าเจียงหงหย่วนต้องทำผิดกระไรเป็นแน่

        คนตระกูลหลินเดินตามอยู่ใกล้ๆเช่นกัน เห็นท่าทางแล้วจิตใจเบิกบานมีความสุข

        หลินซย่าจื้อรู้สึกว่าความแค้นในใจสลายหายไปไอ้คนแซ่เจียง กล้าล่วงเกินข้าดีนัก คราวนี้ซวยแล้วล่ะสิ!

        ข้ายังไม่ได้ลงมือด้วยซ้ำ!

        ไม่ได้การล่ะนางต้องรีบกลับไปวางแผน ได้ยินว่าเจียงหงหย่วนขายสัตว์ที่ล่ามาได้ในบ้านต้องมีเงินเป็นแน่ ต้องอาศัยเรื่องนี้มาหลอกหลินหวั่นชิวเอาเงินกลับคืนมา

        หากเจียงหงหย่วนล้มนังแพศยาหลินหวั่นชิวย่อมไม่มีใครให้พึ่งอีก ถูกนางขูดรีดตามใจชอบเช่นเมื่อก่อน!

        “ข้าเห็นเจียงหงหย่วนออกจากหมู่บ้านไปตั้งแต่เช้าสามพี่น้องบ้านตระกูลเจียงไปกันหมด เกวียนของลุงทงเป่าไปส่ง”

        “ไอ๊หยาคงไม่ได้หนีเพราะกลัวความผิดใช่หรือไม่!”

        “ไม่แน่นะ พาน้องชายสองคนไปด้วยได้พาภรรยาไปด้วยหรือไม่?”

        “ไม่เห็นนะไม่ได้พาภรรยาไปด้วย”

        “ไม่ใช่กระมังเขาทะนุถนอมภรรยาตัวเองอย่างกับกระไรดี กล้าโยนคนลงบ่อมูลเพื่อนางด้วยซ้ำ!”

        มีคนพูดประโยคนี้ทุกคนมองไปทางหลินซย่าจื้อกับบรรดาสตรีที่ถูกเจียงหงหย่วนสั่งสอนด้วยสายตาเยาะเย้ย

        ทำเอาพวกนางอับอาย

        “จะผายลมกระไรนักหนาเจียงเหล่าต้าทำสิ่งใดให้? เขาล่วงเกินพวกเจ้าหรือไรยืนนินทาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ถ้าอยากลิ้มลองรสชาติบ่อมูลนักก็กระโดดลงไปเสียเองไม่ต้องรอให้เจียงเหล่าต้ากลับมาลงมือ!”ป้าสองจ้าวทนฟังไม่ไหวอีกต่อไปกระโดดออกมาด่า

        คนปากมากพวกนั้นเงียบปากทันทีเจียงหงหย่วนน่ากลัวจริงๆ กลัวเขากลับมาแล้วจะมาเอาคืน

        “คิดจะขู่ให้ผู้ใดกลัวกัน? เขาเป็นคนกระทำผิดกล้าสมคบคิดกับโจรภูเขาเช่นนี้ อีกประเดี๋ยวต้องกินข้าวคุกแล้ว ท่านกระโดดออกมาปกป้องเขาเช่นนี้มีความสัมพันธ์ใดกับเขา หรือเป็นพวกเดียวกัน?”

        หลินซย่าจื้อด่า

        ป้าสองจ้าวไม่ยอมแล้วกระโดดเข้าไปกระชากตัวหลินซย่าจื้อ “ข้าจะฉีกปากเจ้าเสียวันนั้นคงยังกินมูลวัวไม่มากพอสินะ งั้นข้าจะหามาเพิ่มให้!”

        เจ้าหน้าที่เอกสารหยางคิดไม่ถึงว่าคำพูดไม่กี่ประโยคจะกลายเป็นเช่นนี้

        ดูถูกในใจว่าชาวบ้านพวกนี้หยาบคายไม่มีมารยาทพร้อมตำหนิว่า “หยุด! หัวหน้าหมู่บ้านสวีนี่น่ะหรือชาวบ้านในหมู่บ้านเค่าซานของท่าน? ช่างหยาบคายสิ้นดีปกติท่านสอนกันอย่างไร!”

        เจ้าหน้าที่เอกสารหยางแสดงอำนาจขุนนางออกมา (แม้เจ้าหน้าที่เอกสารจะไม่ใช่ขุนนางแต่ในสายตาชาวบ้านธรรมดา คนที่มาจากที่ว่าการอำเภอล้วนเป็นขุนนางทั้งนั้นและยังน่ากลัวมากด้วย)

        พวกหลินซย่าจื้อตกใจจนตัวสั่นป้าสองจ้าวปล่อยมืออย่างไม่วางใจ แต่นางข่วนหน้าหลินซย่าจื้อไปแล้วรู้สึกพอใจอยู่บ้าง ไว้ประเดี๋ยวไปพูดให้หลินหวั่นชิวฟังอีกฝ่ายจะได้รู้สึกดีกับตัวเอง

        ไม่แน่ว่าจะให้เนื้อบ้านพวกนางกินอีก!

        “เมื่อวานเจียงหงหย่วนไปซื้อที่ดินหกสิบไร่จากในอำเภอวันนี้พวกข้าจึงมาวัด หากบ้านเขาไม่มีผู้ใดอยู่ พวกเจ้าช่วยเป็นพยานให้ย่อมได้เช่นกันอย่างไรเสียก็ทำโฉนดที่ดินเสร็จแล้ว”

        วันนี้แค่จะกำหนดอาณาเขตให้ชัดเจนใต้เท้าจู่ปู้ยังบอกเขาด้วยว่าเป็นที่รกร้าง ให้เขาผ่อนมือเสียหน่อย

        เขารู้สึกว่าหากเจียงหงหย่วนทำให้ท่านจู่ปู้พูดเช่นนี้ได้เช่นนั้นก็ต้องมอบประโยชน์ให้ท่านจู่ปู้ไม่น้อยเป็นแน่พวกเขามาที่นี่ด้วยความดีอกดีใจ คิดว่าครั้งนี้ต้องได้ค่าน้ำชากลับไป

        แต่หลังจากได้ยินว่าเจียงหงหย่วนพาพี่น้องออกไปตั้งแต่เช้าแล้วกลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

        หากที่บ้านไร้ผู้คนพวกเขาจะได้ประโยชน์จากที่ใดกัน?

        ไม่มีผลประโยชน์แล้วยังจะให้ผ่อนมืออีก?

        ฝันไปเถิด!

        ส่วนท่านจู่ปู้แค่โกหกไปก็สิ้นเรื่อง ไม่มีทางมาตรวจสอบด้วยตัวเองอยู่แล้ว

        คนในหมู่บ้านไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่เอกสารหยางกำลังคิดสิ่งใดเพราะทุกคนกำลังตกใจกับคำพูดเขากันอยู่

        อย่างไรกัน?

        นายพรานยาจกซื้อที่รกร้างไปหกสิบไร่?

        เขาเอาเงินมากเช่นนั้นมาจากที่ใด?

        หรือจะเป็นโจรภูเขาจริงๆ?

        ทุกคนพากันแสดงความเห็น

        พวกเขามองข้ามคำว่า ‘ที่รกร้าง’ ไปโดยสิ้นเชิงมีคนอิจฉา ริษยา…พูดจาน่าเกลียดไม่น่าฟังมากขึ้นไปอีก

        โดยเฉพาะพวกหลินซย่าจื้อที่หน้าดำทะมึนกันคำพูดคำจาสกปรกเหมือนแช่ในน้ำมูล

        แต่ป้าสองจ้าวพูดเสียงสูงว่า “มีบ้านพวกเขามีคนอยู่ ภรรยาเขารออยู่ที่บ้าน มีคนไปบอกให้แล้ว”

        สีหน้าพวกเจ้าหน้าที่ดีขึ้นเมื่อได้ยินดังนี้ในเมื่อที่บ้านมีคนอยู่และรู้จักมอบผลประโยชน์ให้ท่านจู่ปู้ เช่นนั้นคงจะฉลาดต้องเตรียมผลประโยชน์ไว้ให้พวกเขาเป็นแน่

        คิดถึงตรงนี้ทั้งสามคนก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

        ป้าสองจ้าวคอยตามไปพูดอยู่ด้านข้าง “จะว่าไปแล้วเจียงหงหย่วนช่างมีความสามารถเสียจริงขึ้นเขาแต่ละทีล่าได้ทั้งหมูป่าเอย กวางเอย สัตว์ตัวใหญ่ต่างๆทั้งสามท่านอาจไม่รู้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาล่าเสือได้ด้วย!”

        ขณะที่พูดนางไม่ลืมมองไปทางชาวบ้านที่ชอบพูดจาทางลบพวกนั้นไปด้วย เจตนาชัดเจนมากนั่นคือบอกพวกเขาให้ชัดเจนว่าเจียงหงหย่วนเอาเงินมาจากที่ใด