[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

'หายใจเข้า... ใจเย็นๆ' เพียงการหายใจเข้าออกหนึ่งครั้ง ก็สามารถปรับสภาพจิตใจที่เคยสั่นไหวให้กับมานิ่งได้อย่างง่ายดาย ในทุกๆ สถานการณ์ การที่จิตใจยังคงสงบนิ่งได้ตลอดก็ถือว่ากุมชัยไปแล้วกว่ากึ่งหนึ่ง ไม่ว่าจะอยู่ในเหตุการณ์คับขันเพียงใดมันย่อมแน่นอนว่าต้องมีหนทางรอดออกไป รามกำลังพิจารณาถึงความเป็นไปได้ของเส้นทางต่างๆ จากประสบการณ์ของเขาแล้ว ถ้าไม่ใช่คนที่แม่นธนูอะไรมากมาย จะใช้เวลาในการง้างคันศรที่ 2 วิ และทำการเล็งยิงอีกประมาณ 7-9 วิ เพราะด้วยธนูนั้นเป็นอุปกรณ์ที่ไม่มีเสียงดังแต่จำต้องอาศัยประสบการณ์มาก ทั้งยังมีโอกาสพลาดสูง เห็นได้จากลูกธนูที่ยิ่งใส่ฉ่องนั้น เป็นเพียงลูกธนูเก่าๆที่ใช้หัวเดิมแต่เปลี่ยนไม้มาพันกับหัวศร โอกาสที่จะรอดของรามจึงมีสูงมากถ้ามันมีอยู่เพียงตัวเดียว ความเป็นไปได้ในจุดนี้มันแทบเป็นไปไม่ได้ จากหน้าต่างที่แจ้งขึ้น ในส่วนของ (2/??) ในเครื่องหมายสงสัยนั้นเป็นข้อมูลที่เขายังไม่ทราบ ถ้าหากเสี่ยวฉางทำให้เขามองเห็นภายในตึกที่มืดได้ มันคงจะบอกจำนวนของพวกมันทั้งหมดได้ ขณะที่รามกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น เขาก็เหลือบไปเห็นน้ำที่กำลังนั่งตัวสั่นอยู่ แต่ดีที่เธอนั้นไม่หนีไป แสดงให้เห็นว่าสาวน้อยคนนี้ยังมีความกล้าอยู่บ้าง ''ลองหลับตาแล้วหายใจเข้าลึกๆ ถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นลองคิดถึงสิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขมากที่สุดดู มันจะทำให้เธอนั้นสงบใจลงได้ ตอนนี้เธอไม่จำเป็นที่จะต้องสู้ก็ได้ ทำอะไรก็ได้ให้เธอมีชีวิตต่อไปก็พอแล้ว'' รามตบไหล่ของหญิงสาวที่ชื่อน้ำเบาๆ เธอหันมองกลับมาก็ทำให้รามนั้นได้พบกับบางสิ่ง คือดวงตาของเธอนั้นมีสีฟ้าอ่อนหายาก ช่างเป็นดวงตาที่น่าสนใจอย่างยิ่ง แต่รามก็ไม่คิดที่จะรั้งรอนาน เขารีบย่อตัวและพุ่งออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ''มาคัส นายทำอะไรได้ตอนนี้ก็ลองทำไปเลย!'' ตอนนี้อารินได้หันไปพูดกับมาคัสที่กำลังสงบใจของตนเองอยู่ ชายหนุ่มที่ยังใช้พลังของตนเองไม่เป็นก็กำลังคิดหาวิธีอะไรต่างๆ จู่ๆ ก็เหมือนมีความคิดอะไรผ่านเข้ามาในหัว มาคัสใช้มือทั้งสองข้างของเขานั้นสัมผัสลงไปบนพื้นเบาๆ อึดใจเดียวพื้นดินในจุดที่รามยืนอยู่ก็เริ่มเกิดอาการสั่นไหว ในขณะเดียวกันรามก็เห็นได้ชัดแล้วว่า ตอนนี้มีธนู 3 ดอกกำลังโผล่ออกมาจากเงามืดพุ่งตรงมาที่เขา ครืน..... แต่แล้วพื้นที่รามยืนอยู่ก็เกิดอาการผิดปรกติ จู่ๆมันก็ยกตัวสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว รามอาศัยแรงนั้นกระโดดหมุนตัวอยู่กลางอากาศอย่างรวดเร็ว ธนูทั้ง 3 ดอกนั้นพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว 2 ดอกนั้นพลาดเป้าไม่เฉียดร่างของราม แต่มีหนึ่งดอกนั้นพุ่งผ่านในจุดที่รามเคยยืนอยู่อย่างแม่นยำ ถ้าหากเขาไม่หลบบางทีเขาอาจจะตกตายไปแล้วก็ได้ แต่ในจังหวะลงนั้นก็อันตรายไม่แพ้กัน เพียงวินาทีเดียวที่เท้าของรามนั้นสัมผัสพื้นอีกครั้ง ร่างของเขาก็ดีดตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เวลาเดียวกันนั้นเสี่ยวฉางก็พร้อมแล้ว เขายืนขึ้นจากที่หลบกำบัง สองมือกำเอาไว้ด้วยบอลเพลิงสายตากำลังเล็งเป้าหมายในช่วงที่กำลังสนใจรามอยู่ ความแม่นยำของเสี่ยวฉางเองก็ไม่ได้เล็กน้อย เขาปาบอลเพลิงเข้าไปในจุดที่น่าจะใช้หลบซ่อนของพวกมันอย่างแม่นยำ การระเบิดครั้งหนึ่งสร้างกลุ่มก้อนเพลิงลุกโหม สร้างแสงไฟที่ส่องสว่างพอจะมองทะลุเข้าไปข้างในได้ อารินใช้ประสาทการได้ยินที่ดีของกระต่ายปัญญาฟังเสียง เธอเลือกที่จะเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้มากขึ้นโดยมีลูก้าคอยช่วยเหลือประกบติด ในช่วงจังหวะนั้นทั้งอารินและรามต่างก็เพ่งสมาธิเต็มที่ พวกเขามองเข้าไปในจุดที่เปลวเพลิงไหม้ไปแล้วทำให้พวกเขาทั้งสองนั้นทราบข้อมูล [ภารกิจ : จัดการกลุ่มโจรโนม (2/19) รางวัล 30 แต้มนักล่า] ตอนนี้ข้อมูลเป็นที่แน่ชัด ทำให้ตอนนี้ทุกคนพอที่จะคาดการณ์ส่วนต่อไปได้ แต่ไม่คาดฝันว่าพวกโจรโนมเหล่านี้จะหวาดกลัวไฟ พวกมันทั้งหมดรีบวิ่งหนีออกมาจากที่หลบซ่อนทั้ง 17 ตัว ทำให้ทุกคนได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของพวกมัน รูปร่างคล้ายมนุษย์แคระน่าเกลียด ผิวกายมีสีฟ้าอมม่วง ดวงตาใหญ่ผิดปรกติจนแทบถลนออกมาจากเบ้า ท้องอ้วนป่องแต่แขนและขาซูบผอมราวคนป่วย มองโดยรวมแล้วร่างกายพวกมันทำให้ทุกคนต่างรู้สึกสะอิดสะเอียดเป็นอย่างมาก พวกมันก็ดูจะไม่โง่เท่าไหร่นัก เพราะแม้จะต้องหลบหนีออกมาจากที่ซ่อน พวกมันก็พร้อมจะจัดเตรียมรูปแบบกลุ่มอย่างรวดเร็ว จาก 17 ตัวที่เหลือ มี 5 ตัวถือโล่ไม้เก่าๆ 6 ตัวถือดาบเก่าๆ ที่บางตัวก็หักลงไปแล้ว 3 ตัวถือหอก และอีก 3 ตัวถือธนู พวกมันจัดเรียงแถวขบวนโดยพวกถือโล่ยืนหน้า ตามด้วยหอก ดาบ และธนู เป็นขบวนรบแบบกลุ่มยุคเก่าที่น่าจะมีประสิทธิภาพมากที่สุดสำหรับพวกมันในตอนนี้ ''มาคัส! สร้างกำแพงดินตรงหน้าฉันที!'' รามตะโกนขึ้นมาเสียงดัง มาคัสที่มีสมาธิอยู่กับตัวเองตลอดเวลาก็เตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว เพียงการตบลงไปบนพื้น ตรงหน้าของรามก็ปรากฏกำแพงสี่เหลี่ยมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว การกระทำนี้ทำให้พวกโนมทั้งหลายต่างมึนงง และคิดว่ารามจะใช้มันเพื่อป้องกันตนเอง แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย กลางหน้าอกของรามร้อนรุ่มขึ้น เส้นผมสีทองปลิวไสวด้วยสาเหตุบางอย่าง มือขวาที่เคยเป็นมือของมนุษย์นั้นค่อยๆ ลุกโหมไปด้วยเปลวเพลิงที่มีสีราวดวงตะวันหรือเฉกเช่นดวงตาทั้งสองข้างของเขา มือขวาของรามตอนนี้ราวกับมือของจอดปีศาจเพลิงที่มีกรงเล็บแหลม ตอนนี้เมื่อได้ลองมองดูดีๆ รามรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก หากแต่เวลานี้ดูจะไม่เหมาะสมที่จะชมความสามารถนี้ รามลองทำอะไรบางอย่าง หากเป็นไปตามที่เขาคิด มันก็จะเปิดโอกาสให้พวกเขากำชัยชนะได้! ปั้ง!!! หมัดขวาที่ลุกโหมด้วยเปลวเพลิงง้างออกและซัดเข้าใส่กำแดงดินอย่างแรง พละกำลังที่มหาศาลขึ้นทำให้กำแพงดินแตกกระจายกลายเป็นเศษ พุ่งตรงไปขบวนรบของโจรโนมที่อยู่ห่างออกไปเพียง 5 เมตร รามอาศัยจังหวะนี้พุ่งตามไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เศษดินกำลังปั่นป่วนเข้าตาที่ไม่สามารถปิดได้ของพวกมัน ราวก็พุ่งตรงมาอยู่ข้างหน้าของมันแล้ว มือขวาของเขาถูกใช้งานเหมือนกับดาบ รามฟันเข้าใส่ด้ามหอกซึ่งเป็นเพียงแม้เก่าๆ จนหอกทั้ง 3 นั้นไม่สามารถใช้งานได้ ทุกอย่างยังไม่จบแต่เพียงเท่านั้น ลูก้าที่เตรียมพร้อมมาโดยตลอดเวลานี้ก็พุ่งกระโจนเข้าใส่ใจกลางของพวกกลุ่มโจรโนมอย่างห้าวหาญ เนื่องจากคุยเรื่องแผนการณ์กับอารินและมาคัสเป็นที่เรียบร้อย พละกำลังของลูก้าผสานกับมือขวาของหมีดาบ กรงเล็บของมันตะบบเพียงครั้งเดียวก็สังหารโนมที่ถือดาบลงไปได้อย่างง่ายดาย รามไม่มีเวลาจะมาสนใจ ก่อนที่ปลายหอกอันหนึ่งจะตกลงพื้น เขาก็ใช้มือซ้ายพุ่งไปหยิบและแทงมันผ่านช่องว่างของโล่ไม้เก่าๆ อย่างแม่นยำ ส่วนมือขวาอันทรงพลังของเขานั้นน่าหวั่นเกรงกว่านั้นมาก รามใช้ส่วนสูงที่แตกต่างพุ่งมือขวาไปจับศีรษะของโนมถือโล่ที่ไม่ทันระวังตัว เมื่อเขานั้นคิดที่จะฆ่าโนมตนนี้จริงๆ มือขวาของเขาก็มีความร้อนสูงขึ้นจนศีรษะของโนมละลายเป็นร่องมือของเขาราวกับเนย เป็นการสังหารที่น่าหวาดผวา และเป็นการเปิดความรู้ใหม่ให้กับรามอีกด้วย ในการสร้างกำแพงดินสูงพอจะปกป้องคนนั้น จะใช้เวลาเตรียมการก่อนประมาณ 10-13 วินาที ก่อสร้างเป็นรูปแบบเอาไว้ แต่หากจะใช้พลังธาตุดินในรูปแบบอื่นก็จำเป็นต้องสลายรูปแบบก่อนหน้า แต่มาคัสนั้นใช้วิธีที่ง่ายในการปั่นป่วนพวกโนมถือธนู โดยที่เขากะระยะโดยสายตา ก่อนจะใช้พลังธาตุดินของตนเองสร้างเป็นเนินดินเล็กๆ สูงประมาณ 1 นิ้วขึ้นบนพื้นที่ที่พวกมันยืนอยู่ มันมีขนาดเล็กจึงแทบไม่จำเป็นต้องใช้เวลาเตรียมการอะไรมากมาย มาคัสได้สร้างมันอย่างต่อเนื่อง ทำให้พวกโนมถือธนูไม่สามารถโจมตีช่วยเหลือได้ ทั้งมาคัสและลูก้าได้รับแผนการณ์มาจากอาริน เธอคิดเอาไว้แล้วว่ารามนั้นจะต้องพุ่งเข้าไปอย่างแน่นอน แต่เธอนั้นไม่มั่นใจในวิธี ทำให้เมื่อเห็นวิธีการของรามตัวเธอจึงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก พวกโนมถือโล่ทั้ง 5 ตัว เมื่ออยู่หน้ารามแล้วพวกมันต่างถูกสังหารแตกพ่ายอย่างง่ายดาย เมื่อมาถึงคราวของพวกโนมถือหอกที่กลายเป็นเพียงท่อนไม้ พวกมันจึงมีความหวาดกลัวต่อรามเป็นอย่างมาก เขาไม่มีความคิดนึกสงสาร หากปล่อยเวลาไปมากกว่านี้ลูก้าอาจจะถูกโจมตีจนบาดเจ็บได้ เขาไม่ต้องการให้คนที่ร่วมสู้ต้องตายลงไปเพราะความเชื่องช้าของเขา ในขณะที่กำลังเป็นกังวล รามก็เห็นว่าเสี่ยวฉางได้ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น เสี่ยวฉางวิ่งถือบอลเพลิงด้วยมือทั้งสองข้างเพื่อหามุมบางอย่าง และเมื่อได้มุมที่เห็นสมควร เสี่ยวฉางก็ปาบอลเพลิงทั้งสองลูกเข้าใส่พวกโนมถือธนูอย่างแม่นยำ 2 ตัวถูกบอลเพลิงอย่างจังทำให้เปลวเพลิงกำลังลุกไหม้พวกมัน ส่วนอีกตัวหนึ่งนั้นถูกไฟเผาเพียงเล็กน้อย รามประยุกต์แขนขวาของตัวเองใช้กับวิชามวยสากล พุ่งหมัดแย็บ 3 หมัดรัวรวดเร็วราวการทิ่งของหอกเข้าใส่ศีรษะของโนมถือหอกทั้ง 3 ตัวอย่างแม่นยำ ปั้งๆๆ โนมเป็นพวกแพ้ไฟเป็นทุนเดิม ทำให้แม้เป็นเพียงหมัดแย็บก็ทำให้พวกมันตายลงไปได้อย่างง่ายดายในสภาพน่าสยดสยอง ในขณะที่รามใช้เวลาเล็กน้อยจัดการไปแล้วกว่า 8 ตัว ทางฝั่งลูก้าเองก็ไม่น้อยหน้า แม้จะสู้กับพวกที่ถือดาบ 6 ตัวเขาก็สามารถหลบได้แทบทั้งหมด แถมยังตบตายไปแล้วถึง 2 ตัว เขาพยายามหลีกเลี่ยงอาการบาดเจ็บให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ตอนนี้กำลังใจของพวกโนมทั้งหมดสลายหายไปหมดแล้ว รามอาศัยร่างของลูก้าเป็นแท่นกระโดด เข้าใช้ซ้ายดันแผ่นหลังของลูก้าส่งตัวข้ามไป โนมถือธนูนั้นเป็นผู้โชคร้าย มันพึ่งโดยเปลวเพลิงเผามาแต่ไม่ตาย หากแต่มันกลับถูกรามใช้มือขวาเผาศีรษะเป็นร่องให้ใช้จับได้ ร่างของมันที่ตายลงไปแล้วถูกใช้เหวี่ยงราวกับเป็นกระบอง ฟาดเข้าใส่โนมถือดาบที่เหลืออีก 4 ตัว เมื่อหมดประโยชน์ รามก็โยนร่างของโนมในมือขวาให้พุ่งไปกระแทกใส่โนมถือดาบตัวหนึ่ง แรงกระแทกที่เกิดขึ้นทำเอามันทำดาบที่อยู่ในมือกระเด็นขึ้น รามไม่รีรอใช้มือซ้ายพุ่งไปจับดาบเล่มนั้นและตวัดฟันใส่ลำคอของโนมตนหนึ่งอย่างรวดเร็ว พละกำลังที่มากมายนั้นทำให้รามใช้ดาบตัดผ่านลำคอได้โดยไม่รู้สึกติดอะไร เจ้าโนมผู้โชคร้ายที่ถูกร่างของสหายกระแทกจนล้ม มันได้ลูก้าใช้เล็บอันแหลมคมของหมีดาบฟันใส่ใบหน้าของเกิดแผลฉกรรจ์สิ้นใจลงไปทันที ส่วนโนมตนสุดท้ายนั้น รามได้อาสาเป็นคนจัดการเอง วิธีการก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรมากนัก เขาใช้ความเร็วที่เหลือกว่าพุ่งมือขวาเข้าไปจับลำคอเล็กๆ ของมันเอาไว้ ด้วยความร้อนที่สูงมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ทำให้คอของมันถูกเผาไหม้สลายไป ส่วนหัวและตัวของมันจึงไม่มีส่วนใดเอาไว้ยึดติดกันอีกต่อไป... รามเป็นพวกมือสกปรกมาก่อนหน้าที่จะมาดินแดนแห่งความหวาดผวา การลงมือสังหารโนมที่เขาคิดว่าเป็นสัตว์มากถึง 11 ชีวิต จึงไม่ได้ทำให้เขานั้นรู้สึกอะไรมากนัก แต่ลูก้านั้นแน่นอนว่าแม้แต่ไก่สักตัวก็คงยังไม่เคยฆ่า การที่ลงมือฆ่าโนมลงไปนั้นควรจะทำร้ายจิตใจของเขามาก เช่นเดียวกับเสี่ยวฉางที่ใช้พรสวรรค์ของตนเองลงมือฆ่าโนมไป หากแต่ว่าพวกเขาทั้งหมดกลับดูไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย หรือว่า... จิตสำนึกของพวกเขาจะเปลี่ยนไปแล้ว... [ภารกิจ : จัดการกลุ่มโจรโนม (19/19) รางวัล 30 แต้มนักล่า]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 6

นิยายแนะนำ

[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 6

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้