ตรงกันข้ามกับสถานการณ์ในห้องของสองสามีภรรยาฟางเฉาที่กำลังจะเข้านอนกลับต้องเผชิญกับความสับสนอีกครั้ง
เดิมทีในเวลานี้ดึกมากแล้วเพื่อประหยัดไฟ ทุกคนจึงนอนเร็วเป็ปกติ
ในห้องนอนนั้นมืดสนิทจนแทบจะมองไม่เห็นนิ้วตัวเองดังนั้นเมื่อรู้สึกถึงแสงเจิดจ้าอย่างไม่ทันตั้งตัว เด็กสาวก็ใจนแทบเสียหลัก
เมื่อปรับสายตาได้ฟางเฉาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องนอนอีกต่อไปสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือโกดังขนาดใหญ่ที่เธอเคยเห็นมาก่อนเมื่อตอนกลางวัน และ..
ดูเหมือนว่าสถานที่นี้ไม่ใช่เพียงภาพลวงตาในจินตนาการที่เธอคิดไปเอง!
ฟางเฉาหยิกแขนตัวเองเบาๆความเ็ปที่ััได้ยืนยันว่าสิ่งที่เธอเห็นเป็เื่จริง
เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นด้วยความสับสน
ทำไมเธอถึงเข้ามาที่นี่ได้แล้วเธอจะออกไปอย่างไร?
ทันทีที่เธอคิดเกี่ยวกับการออกไปร่างของเธอก็กลับมาปรากฏอยู่ในห้องนอนที่มืดมิดอีกครั้ง
ฟางเฉาลองคลำหาสิ่งรอบตัวและพบกับร่างเล็กๆของหลินเซียงฉิน จึงถอนหายใจโล่งอกเมื่อรู้ว่าตัวเองกลับมาแล้ว
เด็กสาวขบริมฝีปากและลองคิดถึงสถานที่เมื่อครู่อีกครั้งจากนั้นร่างของเธอหายไปจากห้องนอนและกลับมาโผล่ในโกดังขนาดใหญ่อีกหน
“ทำไมล่ะ?เป็เพราะฉันคิดถึงสถานที่นี้ก่อนที่ฉันจะตายเมื่อชาติก่อนงั้นเหรอ?”เธอพึมพำกับตัวเอง แต่แม้จะมีการคาดเดามากมายในใจแต่ก็ไม่มีคำตอบที่ชัดเจนเกี่ยวกับเื่นี้
โชคดีคือในขณะที่เธอค้นพบโกดังต่างมิตินี้ ล้วนไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่อย่างนั้นพวกเขาคงจะใแทบตายที่เห็นคนหายตัวไปต่อหน้าต่อตา
แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอถึงได้พื้นที่แห่งนี้แต่ฟางเฉาก็รู้สึกได้ถึงสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งราวกับโกดังนี้เป็ส่วนหนึ่งของตัวเธอเอง และจะอยู่กับเธอแบบนี้ตลอดไป
ในเมื่อไขปริศนาไม่ได้ฟางเฉาจึงไม่ได้คิดหาคำตอบให้มากความอีกตราบใดที่มันไม่ได้ส่งผลกระทบด้านลบต่อตัวเธอ
บางทีมันอาจจะเป็ของขวัญที่พระเ้าอยากจะชดเชยให้เธอก็เป็ได้ดังนั้นตอนนี้เธอจึงไม่ได้กลายเป็ิญญาเร่ร่อนหลังจากรถคว่ำ แต่กลับได้มีชีวิตอีกครั้งพร้อมกับพื้นที่แห่งนี้
เด็กสาวเดินไปรอบๆอย่างสำรวจ และพบว่าอุปกรณ์ไฟฟ้ายังคงสามารถใช้ได้ อย่างน้อยจากที่สังเกตห้องเย็นหรือตัวควบคุมอุณหภูมิก็ยังทำงานอยู่
อย่างไรก็ตามความง่วงที่เพิ่มขึ้นทุกทีทำให้เธอตัดสินใจหยุดสำรวจในคืนนี้ เธอรู้ว่าพื้นที่นี้จะอยู่กับเธอตลอดไปจึงไม่ต้องรีบเร่งค้นหาเพราะยังมีเวลาอีกนานเด็กสาวจึงตั้งใจจะออกจากโกดังและกลับไปพักผ่อนก่อน
เมื่อกลับมายังห้องนอนเธอรีบตรวจดูว่าน้องชายยังห่มผ้าอยู่และไข้ไม่ได้ขึ้นอีกฟางเฉาจึงพลิกตัวลงนอนหลับด้วยความสบายใจ
ทันทีที่แสงแดดแรกเริ่มลอดผ่านหน้าต่างหลินฟางเฉาก็ลุกขึ้นจากที่นอนอย่างรวดเร็ว เธอรีบเก็บผ้าห่มให้เรียบร้อยก่อนจะตรวจดูน้องชายที่ยังคงหลับอยู่จากนั้นจึงเดินไปยังห้องครัวเพื่อช่วยหลินเหมยเตรียมอาหารเช้า
หลินเหมยกำลังจัดการหุงข้าวและเตรียมอาหารสำหรับทั้งครอบครัวเมื่อเห็นหลานสาวก็พูดว่า “ตื่นเช้าจังเลยเสี่ยวเฉา”
“หนูช่วยนะคะ”ฟางเฉาเอ่ย จากนั้นก็เริ่มลงมืออย่างว่องไว
หลินเหมยแอบพยักหน้าอย่างพอใจเมื่อเห็นฟางเฉานั่งลงที่มุมครัวและมือเล็กๆ ของเธอคล่องแคล่วมาก
เมื่ออาหารเช้าถูกจัดเตรียมเสร็จหรงเทียนเจี๋ยกับเด็กๆ ก็ทยอยตื่นขึ้นมาทีละคนพวกเขาดูแปลกใจที่อาหารเช้าเสร็จเร็วมากแต่เมื่อเห็นหลินฟางเฉาที่กำลังสาละวนอยู่ในครัว ทุกคนก็เข้าใจ
โจ๊กมันเทศร้อนๆและแพนเค้กไม่กี่ชิ้นถูกเสิร์ฟบนโต๊ะอย่างเรียบง่ายฟางเฉาเข้าใจว่ากองมันเทศที่เธอเอาติดตัวมาจากบ้านย่าจะกลายเป็วัตถุดิบหลักสำหรับมื้ออาหารไปอีกหลายวันจนกว่าสิ่งนี้จะหมดไป ดูเหมือนว่าภายในบ้านอาหญิงเองก็ค่อนข้างลำบากไม่แพ้กัน
หลังจากมื้อเช้าหรงเทียนเจี๋ยออกไปทำงาน ส่วนเด็กๆ ก็เตรียมตัวไปโรงเรียน ฟางเฉาตรวจดูแล้วพบว่าน้องชายตัวไม่ร้อนแล้วเธอจึงวางใจ ก่อนจะกลับมาช่วยหลินเหมยทำงานบ้าน
หลังจากงานบ้านเสร็จก็สายแล้วฟางเฉาก็นั่งลงข้างหลินเซียงฉิน เด็กชายยังดูอ่อนแอ แต่สีหน้ากลับสดใสขึ้นเล็กน้อยฟางเฉาเอื้อมมือลูบหัวน้องชายก่อนจะยิ้มให้ “เสี่ยวฉิน พี่สาวจะออกไปหางานทำอยู่บ้านกับคุณป้าก่อนนะ”
ใบหน้าเล็กๆหม่นหมองลงอย่างรวดเร็ว “พี่สาวจะไปข้างนอกเหรอ? ฉินฉินไปด้วยได้ไหม?” อาหญิงปฏิบัติกับพวกเขาค่อนข้างดีและยังให้พวกเขากินข้าวได้อิ่มมากกว่าป้าใหญ่เขาคิดว่าตนเองและพี่สาวจะได้มีความสุขกว่าเดิม แต่กลับพบว่าเธอจะจากเขาไป
ฟางเฉาส่ายหน้าเบาๆเธอไม่สามารถพาเขาไปด้วยได้ “เชื่อฟัง รอพี่อยู่ที่บ้านนะ พี่สาวจะไม่ไปนานแล้วตอนกลับมาจะซื้อลูกกวาดหวานๆ มาให้เสี่ยวฉินด้วย ตกลงไหม?”
“ไม่อยากได้ลูกกวาด...”เด็กน้อยเสียงสั่น แน่นอนว่าเขาชอบลูกกวาดหวานๆ และอยากชิมมันมาตลอด แต่เขาไม่อยากแยกจากพี่สาว
เื่นี้ค่อนข้างน่าลำบากใจเด็กสองคนแทบไม่เคยห่างกันเลย แต่ตอนนี้ฟางเฉา้าออกไปหาเงินเธอจึงไม่มีทางเลือกจริงๆ
แม้ว่าอาหญิงจะปฏิบัติกับพวกเขาอย่างดีแต่จะรบกวนคนอื่นตลอดไปไม่ได้ ดังนั้นควรรีบหาเงินและสร้างความมั่นคงให้ตัวเองและน้องชายคือจะดีกว่า
ด้วยความไม่เต็มใจของหลินเซียงฉินฟางเฉายังคงไปบอกหลินเหมยเกี่ยวกับเื่นี้ และขอให้เธอช่วยดูแลน้องชาย
หลินเหมยชะงักมองหลานสาวด้วยความกังวล “เพิ่งมาถึงเมื่อวานเองนะ นี่จะไม่รีบร้อนเกินไปเหรอ?”
“หนูคิดว่ายิ่งหางานได้ไวก็ยิ่งดีค่ะ”ฟางเฉาตอบ “อีกอย่าง หนูอยากดูแลน้องชายให้แข็งแรงกว่านี้ อาก็เห็นว่าเขาอ่อนแอมาก”พูดตามตรงคืออยากหาเงินซื้ออาหารเสริมให้หลินเซียงฉิน
หลินเหมยถอนหายใจแม้เธอจะสงสารหลาน แต่ครอบครัวก็ไม่ได้ร่ำรวยเธอไม่สามารถอวดตัวและช่วยพวกเขาได้มากขนาดนั้น เพราะแม้แต่ลูกๆ ของเธอเองก็ยังไม่ได้กินอาหารเสริมเลยหากเธอกล้าเลี้ยงพวกเขา แม่สามีก็คงกล้าบุกมาแหกอกเธอถึงบ้านแน่
“แต่เธอยังเด็กมากจะไปหางานอะไรได้?” เธอพูดอย่างลังเล“อีกอย่างตอนนี้งานในเมืองก็หาไม่ง่ายเลย...”
“หนูเข้าใจค่ะ”ฟางเฉากล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ “หนูแค่อยากลองดูก่อน อย่างน้อยถ้าหางานไม่ได้ก็ยังได้เห็นว่าเมืองนี้มีอะไรบ้าง จะได้หาลู่ทางในอนาคต”
หลินเหมยมองเด็กสาวตรงหน้าแล้วก็ถอนหายใจ“เอาเถอะ ถ้าเธอคิดได้อย่างนั้นก็ดีแล้ว ฉันจะดูแลเซียงฉินให้เอง ไปลองดูเถอะ”
ฟางเฉาโค้งตัวขอบคุณ“ขอบคุณค่ะอาหญิง” หากไม่มีหลินเหมยช่วยดูแลเด็กชายให้ เธอก็คงวางใจไม่ได้
สุดท้ายเธอจึงเดินออกจากบ้านพร้อมด้วยสายตาของหลินเซียงฉินที่มองตามมาจากกรอบประตูอย่างอาวรณ์ เขาเม้มปากแววตาเศร้าสร้อย ดูแผ่นหลังของพี่สาวหายไปจนลับตา
ฟางเฉาก้าวลงไปยังลานบ้านเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านเหนือศีรษะลานบ้านของหลินเหมยเป็พื้นที่เล็กๆ ที่ปูด้วยหินตัด ด้านนอกยังดูดีและใหม่มากเนื่องจากเป็ที่อยู่ที่ได้รับการปรับปรุงเพื่อให้คนงานอยู่อาศัยทุกครอบครัวในลานเดียวกันล้วนมีสมาชิกครอบครัวเป็พนักงานของโรงงานรัฐ
ตอนนี้หลายครอบครัวยังยุ่งอยู่กับงานในบ้านจึงไม่มีคนออกมานั่งเล่นจับกลุ่มเหมือนเมื่อวานฟางเฉาไม่ได้พบใครเป็พิเศษและมุ่งตรงออกไปทันที
ก่อนออกมาเด็กสาวมีเป้าหมายของเธออยู่แล้วดังนั้นเธอจึงถามหลินเหมยล่วงหน้าถึงจุดที่ตั้งของตลาดว่าอยู่ที่ไหนบ้าง
พื้นที่ที่เธออยู่ตอนนี้เป็เทศมณฑลเล็กๆแต่ก็มีความเจริญรุ่งเรืองกว่าหมู่บ้านบนเขามากและสถานที่อย่างตลาดก็มีผู้คนพลุกพล่านตลอดทั้งวันดังนั้นจึงน่าจะเป็สถานที่ที่สามารถหางานชั่วคราวได้เร็วที่สุด
534
