ก่วนจวินเยี่ยนฟังจบ ก็หัวเราะเยาะติดต่อกัน“พี่รอง ข้าพูดประโยคหนึ่งท่านอย่าไม่เต็มใจฟังเื่นี้เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกี่ยวข้องกับการที่ภรรยาท่านหน้าตางดงามยั่วยวนเกินไป”
ที่จริงไป๋ซีอวิ๋นคิดเล็กคิดน้อยอยู่บ้างเพียงแต่ไม่อยากยอมรับเท่านั้น ได้ยินคำพูดนี้จึงซักถามทันที “อาเยี่ยน เ้าวิเคราะห์อย่างไร”
“ยังต้องพูด? ข้าอยู่จวนท่านมาสองสามวันนี้แค่สั้นๆท่านดูสิบิดาท่านมีพฤติกรรมอะไรบ้าง ถึงขั้นเข้ามาในห้องซ้ำยังกล้ายักคิ้วหลิ่วตาให้พี่สะใภ้รองต่อหน้าท่านด้วยความคิดของบุรุษท่านยังไม่เข้าใจหรือ พี่สะใภ้รองยิ่งไม่สนใจเขา เขายิ่งเอาใจใส่พูดจาไม่ดีสักหน่อย ท่านอย่ารังเกียจว่าน้องชายพูดตรงเกินไปเดิมทีอานลู่โหวก็เป็เฒ่าบ้ากาม ไม่แน่ว่าหวังให้ท่านตายแล้วคิดเอาเปรียบพี่สะใภ้รองด้วย!”ก่วนจวินเยี่ยนยิ่งพูดยิ่งโมโห มือตบลงบนโต๊ะะเืจนน่าสงสารฝ่ามือ
แม้แต่ก่วนจวินเยี่ยนยังมองออกไป๋ซีอวิ๋นมีชีวิตมาสองชาติจะมองไม่ออกได้อย่างไร ในใจของเขาเป็ราวกับกระจกเงาไม่แน่ว่าท่านพ่อคนดีของเขายังอยากพยายามเป็ที่หนึ่งอีกด้วยเพราะทุกคนรู้ว่ายามนี้เขาสุขภาพไม่ดี ไม่อาจร่วมหอ
ก่วนจวินเยี่ยนด่าต่อ“พี่สะใภ้รองก็โง่จริงๆ เหตุใดถูกหลอกออกไปได้ง่ายถึงเพียงนั้นล่ะ!”
“นี่ก็ว่านางไม่ได้ อีกฝ่ายรู้จุดอ่อนของนางบอกว่าพี่สาวคนโตของนางหกล้มจะคลอดก่อนกำหนดนางกับพี่สาวคนโตของนางเติบโตมาโดยอาศัยกันและกันเพื่อความอยู่รอดแน่นอนว่าต้องร้อนใจ ไม่ทันได้แยกแยะก็ออกไปแล้วบัดนี้ข้าเพียงเป็ห่วงว่าระหว่างทางนาง...อวี้เหลียนเ้าไปลอบสืบข่าวว่าท่านโหวอยู่ในจวนหรือไม่ ถ้าไม่อยู่แล้วเขาออกไปยามใด”
อวี้เหลียนข้างๆพยักหน้าอย่างแรง สาวเท้าออกไป
ไม่นานหญิงรับใช้ที่ประตูสองถูกพาเข้ามา อวี้เหลียนก็กลับมาด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
“ท่านซื่อจื่อ เมื่อครู่ท่านโหวแต่งตัวเรียบร้อยขี่ม้าออกไปฮูหยินเพิ่งไปไม่นานเขาก็พาคนออกไปแล้ว”
ไป๋ซีอวิ๋นใจเต้นดังตึกตักสีเืหายไปจากบนใบหน้าเขาหมดสิ้นทันที จิติญญาที่่นี้อุตส่าห์ฟูมฟักออกมาชั่วครู่เดียวคล้ายใกับข่าวนี้จนหายไปแล้ว
ก่วนจวินเยี่ยนก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเื่ราวฉีเมี่ยวถูกหลอกออกไปแล้วไป๋หย่งชุนตามไปติดๆ เขาคิดจะทำอะไร ไม่พูดก็เข้าใจ
ยามนี้ปัญหาคือต่อให้พวกเขาอยากช่วยคนก็ไม่รู้จะไปช่วยอย่างไรเพราะไม่รู้ว่าฉีเมี่ยวถูกพาไปทิศทางใดกันแน่!
“ซื่อจื่อ หญิงรับใช้ที่ประตูสองอยู่นอกประตู จะพาเข้ามาหรือไม่”
ไป๋ซีอวิ๋นคลึงหว่างคิ้วโบกมือ“อุดปากของนางไว้ มัดมือและเท้าขังไว้ในห้องเก็บฟืนบอกนางคิดให้ดีว่าตนเองทำอะไรผิด ถ้าไม่สารภาพออกมาตามตรงนางก็รู้ว่าในจวนเพิ่งลงโทษโบยคน ข้ากำลังคันไม้คันมืออยากลอง”
“เ้าค่ะ!” อวี้เหลียนฟังแล้วสั่งลงไป
ก่วนจวินเยี่ยนนั่งลงข้างกายไป๋ซีอวิ๋นแอบคิดว่าพี่รองโกรธขึ้นมาเสียแล้ว
แต่ไหนแต่ไรเขารู้ว่าไป๋ซีอวิ๋นเป็คนฉลาดล้ำเลิศเพียงแต่นิสัยเฉยเมยเกินไปอาจเพราะร่างกายเจ็บป่วยไม่มีกำลังวังชาและไม่เต็มใจไปแย่งชิงกับผู้อื่นแต่วันนี้กลับแสดงด้านโเี้ออกมา เห็นได้ชัดว่าเื่นี้ยั่วโมโหเขาจริงๆ
ไป๋ซีอวิ๋นคลึงหว่างคิ้วครู่ใหญ่ถึงลืมตาขึ้นกะทันหันแล้วพูดว่า “อาเยี่ยนรบกวนเ้าออกไปข้างนอกสักหน่อย”
พูดจบข้างนอกแว่วเสียงฟ้าร้อง ฝนตกหนัก
ไป๋ซีอวิ๋นยิ่งร้อนใจ“เ้าลงแส้ม้าเร็วไปคฤหาสน์ชนบททางใต้สามสิบลี้สกุลไป๋มีคฤหาสน์ชนบทเล็กๆ แห่งหนึ่งที่นั่น อีกทั้งถ้าข้าจำไม่ผิดจวนเหมยฮั่นหลินก็มีคฤหาสน์ชนบทแห่งหนึ่งบริเวณนั้น ไม่แน่ว่าเมี่ยวเอ๋อร์จะรู้...”
ทุ่งหญ้าป่าเขาซ้ำยังเป็สตรีที่ออกไปข้างนอกน้อยครั้ง อยู่ข้างนอกจะสับสนได้ง่ายนัก
อีกทั้งที่สำคัญที่สุดคือไป๋หย่งชุนคิดอย่างรอบคอบยิ่งถ้าเกิดเื่ขึ้นจริงก็ส่งฉีเมี่ยวไปคฤหาสน์ชนบทของครอบครัวเหมยฮั่นหลินได้โดยตรงเพียงบอกว่าไปส่งญาติ ในเมื่อฉีเมี่ยวถูกหลอกไปไม่ใช่ถูกจับตัวไป เช่นนั้นก็จะต้องไปที่นั่น
ก่วนจวินเยี่ยนพยักหน้าลุกขึ้นออกไป
ไป๋ซีอวิ๋นพูดอย่างร้อนใจ“อาเยี่ยน รบกวนเ้าแล้ว!”
“พี่รองวางใจ ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่” หนุ่มน้อยชุดแดงวิ่งห้อไปเลือกม้าเร็วขี่ฝุ่นตลบออกไป
ไป๋ซีอวิ๋นกลับนั่งนิ่งอึ้งอยู่บนเตียงครู่ใหญ่ถึงกำหมัดแน่นรุนแรง คำรามออกมาอย่างเดือดดาล!
ถ้าเขามีประโยชน์หน่อยอย่างน้อยที่สุดคนพวกนั้นคงไม่กำเริบเสิบสานเช่นนี้
ถ้าเขาร่างกายแข็งแรงฝึกวิทยายุทธ์ได้ยามนี้ไปช่วยคนเขาก็คงไม่เพียงต้องนั่งรออยู่ที่นี่เฉยๆ!
ความรู้สึกที่ทำได้เพียงมองดูแต่ช่วยนางไม่ได้เช่นนี้เขาไม่อยากััอีกแล้ว!
• ••
ไป๋หย่งชุนคิดว่าตนเองช่างโชคดีจริงๆมองหญิงงามล้ำเลิศข้างกองไฟรู้สึกเพียงบางสิ่งท่อนล่างนูนขึ้นเป็กระโจมด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่ต่อหน้าฉีเมี่ยวเขายังอยากวางมาดของตน ไม่อยากแสดงออกว่ารีบร้อนเกินไป เขาหวังว่าจะคบหากับนางต่อไปอีกนานไม่ใช่การค้าขายครั้งเดียว
ดังนั้นยามนี้เขาจึงเอาใจหญิงงามอย่างสุดกำลัง
ฉีเมี่ยวยังถือผ้าโปร่งผืนนั้นเมื่อครู่ผมยาวสยายอยู่ข้างหลัง ยิ่งแลดูน่าสงสาร
นางยิ้มพูดว่า“บังเอิญเสียจริง เมื่อครู่สกุลฉีส่งคนมาแจ้งข่าวบอกว่าพี่สาวคนโตของข้าครรภ์กระทบกระเทือน ข้าจึงสั่งคนรีบร้อนออกมาไม่นึกว่าฟ้าไม่เป็ใจ ฝนเริ่มตกหนัก รถม้ายังเสียด้วย” จากนั้นมองไป๋หย่งชุนพูดว่า“โชคดีที่คนรถกับองครักษ์เฝ้าจวนสองนายจงรักภักดีหาที่หลบฝนได้เช่นนี้”
ไป๋หย่งชุนถามโดยไม่ทิ้งร่องรอย“โอ้ งั้นพวกเขาล่ะ?”
“ข้าให้พวกเขาทำเช่นเดียวกับปี้ย่วน ออกไปขวางคนผ่านทาง” ฉีเมี่ยวชี้ไปทางด้านหลัง จากนั้นสั่ง “ปี้ย่วนเ้าไปเถอะ เจอพวกเขาก็บอกให้พวกเขาเดินไปไกลหน่อย ไปเก็บฟืนกลับมา”
วันฝนตกเก็บฟืนอะไร เห็นได้ชัดว่าเื่ดีกำลังจะเกิดขึ้น นางจงใจขับไล่ทุกคนออกไป!
ไป๋หย่งชุนจิตใจฟุ้งซ่านในเมื่อหญิงงามแสดงออกเช่นนี้เด็กรับใช้สองคนที่เขาพามาด้วยย่อมไม่อาจอยู่ที่นี่ขวางหูขวางตา เขาจึงโบกมือ
เด็กรับใช้สวมชุดฟางกันฝนแบ่งหมวกฟางให้ปี้ย่วนหนึ่งใบแล้วสาวเท้าเดินไปข้างนอกไกลๆ
ในวัดร้างเหลือเพียงฉีเมี่ยวกับไป๋หย่งชุนนั่งข้างกองไฟ
อ้ายเหลียนที่อยู่หลังเสากำขาโต๊ะในมือแน่น
“พ่อสามี เหตุใดวันฝนตกยังออกมา”
“คฤหาสน์ชนบทในจวนเกิดเื่เล็กน้อย ข้าจึงออกมาดูหน่อย”
“ซื่อจื่อสุขภาพไม่ดี พ่อสามีจัดการเื่ในจวนลำบากแล้ว” ฉีเมี่ยวพูดอย่างเกรงใจ “โชคดีที่วันนี้พ่อสามีผ่านมามิฉะนั้นอยู่กลางทุ่งหญ้าป่าเขาเช่นนี้ถ้าพวกเขาพาคนแปลกหน้ามาข้ายังกลัวอยู่บ้างจริงๆ ท่านมาก็ดีแล้ว ดีร้ายก็ครอบครัวเดียวกัน”
“ไม่กลัว ไม่ต้องกลัว” ไป๋หย่งชุนยิ้มมองฉีเมี่ยวยามนี้แทบอยากกดนางไว้ใต้ร่างทันที เห็นนางเล่นผ้าเช็ดหน้าตลอดเวลานิ้วขาวนวลกับผ้าโปร่งสีอ่อน ภายใต้กองไฟส่องสะท้อนกลายเป็ทิวทัศน์งดงาม
ไป๋หย่งชุนลูกกระเดือกขยับเขยื้อนอดกลืนน้ำลายไม่ได้ “ฉีซื่อ ยืมผ้าเช็ดหน้าของเ้าใช้หน่อยได้หรือไม่” ชี้ตรงหน้าผากและจอนผมของตนที่เปียกฝน
ฉีเมี่ยวลังเลเล็กน้อย“พ่อสามี นี่ไม่ดีกระมัง”
“เ้าทนให้ข้าเป็หวัดลมเย็นได้หรือ”
สถานการณ์แบบ์มีทางทอดยาวเ้ากลับไม่ไปนรกไม่มีประตูกลับบุกเข้ามาโดยแท้! นางแทบอยากจะให้เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าใส่ยาชาอยู่แล้ว!
ฉีเมี่ยวเม้มปากข่มกลั้นความตื่นเต้นในใจ ยื่นผ้าเช็ดหน้าไปให้อย่างไม่เต็มใจ
ไป๋หย่งชุนจับผ้าเช็ดหน้าราวกับได้จับชุดชั้นในของนางแนบบนใบหน้าสูดหายใจลึก ทั่วตัวเบิกบานใจพูดว่า “หอมนัก!ฉีซื่อ เ้าหอมนัก”
ฉีเมี่ยวถือเข็มเงินหลบเลี่ยงไป๋หย่งชุนล่วงหน้าทิ่มจุดฝังเข็มง่ามนิ้วโป้งและนิ้วชี้ของตนรวมทั้งบนแขนสองแห่งกระตุ้นสติจากนั้นมองไป๋หย่งชุนอย่างรวดเร็วแวบหนึ่ง สองแก้มแดงเรื่อเบนสายตาออก “พ่อสามี ท่านพูดอะไร โปรดสำรวม”
“ข้าเพียงชมเ้า เ้าใช้เครื่องหอมอะไร เหตุใดหอมเช่นนี้”
อ้ายเหลียนหลังเสาค่อยๆโน้มตัวออกมา
ก่อนอ้ายเหลียนลงมือฉีเมี่ยวใช้เข็มเงินในมือทิ่มจุดฝังเข็มบนลำคอของไป๋หย่งชุนอย่างแม่นยำถูกต้อง
เดิมทีไป๋หย่งชุนง่วงเหงาหาวนอนอยู่ในเมฆในหมอกรู้สึกว่าตนเองหลงเสน่ห์หญิงงาม เห็นฉีเมี่ยวฟาดลำคอของตนยังอยากหัวเราะ
จากนั้นรู้สึกว่าตัวอ่อนยวบได้แต่นอนอยู่บนพื้น
สติยังชัดเจนอยู่บ้างพูดจาได้คล่องแคล่ว แต่แขนขาไม่มีแรงแม้แต่น้อย
ไป๋หย่งชุนมองฉีเมี่ยวอย่างตื่นตะลึง
ฉีเมี่ยวพูดว่า“หวังเฉวียนจางใหญ่และจางสามถูกข้าจับตัวมัดไว้ข้างหลัง” ฉวยมือคว้ามีดสั้นประณีตที่ไป๋หย่งชุนพกไว้ตรงเอวเป็เครื่องประดับมาเล่น“พ่อสามี ท่านให้พวกเขาหลอกข้าออกมา เพื่ออะไรล่ะ”
“เ้า เ้าพูดอะไร! ข้า...” ไป๋หย่งชุนค่อยๆพบว่าลิ้นชา พูดจาไม่คล่องเสียแล้ว
ฉีเมี่ยวนั่งยองตรงหน้าไป๋หย่งชุนชักมีดสั้นออกมาช้าๆคมมีดสว่างจ้าเปล่งประกายแสงเย็นน่ากลัวภายใต้แสงท้องฟ้ามืดมนในวันฝนตกคำพูดของนางยังคงอ่อนโยน “พ่อสามีพวกเขาบอกว่าท่านจะหลอกข้ามาเพื่อบรรลุเป้าหมายซ่อนเร้น ข้าผู้นี้เ้าอารมณ์นิสัยก็บอกไม่ได้ว่าจิตใจดีงาม ที่รังเกียจที่สุดก็คือมีคนข่มขู่ข้า ท่านว่ายามนี้ข้าฆ่าท่านดีหรือไม่” มีดสั้นแนบต้นคอของไป๋หย่งชุน
ไป๋หย่งชุนใจนปัสสาวะราดกลิ่นเหม็นโชยเตะจมูกทันที
จะเอ่ยคำพูดแต่ลิ้นชาแปลบหนังตาหนักอึ้งคล้ายว่าอีกเดี๋ยวจะหลับแล้ว
เขาพยายามตั้งสติส่ายหน้าพูดอู้อี้ “เข้าใจผิด เข้าใจผิด เข้าใจผิดทั้งนั้น”
“โอ้ เป็เช่นนี้เอง ที่จริงข้าก็ไม่รู้เหตุผลชัดเจนหรือไม่ข้าส่งพวกเขาสามคนให้ทางการเสียเลย ให้ทางการตัดสินเถอะ” ฉีเมี่ยวยิ้มแย้ม แก้มแดงเรื่อ แลดูซุกซนยิ่งนัก “ข้าไม่กลัวชื่อเสียงไม่ดีอะไรอย่างไรเสียเป็เช่นนี้แล้ว เชื่อว่าซื่อจื่อก็คงเชื่อใจข้า คงไม่รังเกียจข้า”
“เ้า...”
“หรือไม่ ข้าส่งสามคนนี้ให้แม่สามีก่อน? หรือว่าส่งให้ว่านกุ้ยเฟย?”
สตรีนางนี้ยังเป็สตรีหรือไม่! ไม่ สตรีนางนี้ไม่ใช่คนด้วยซ้ำ แต่เป็ปีศาจสาว!
ไป๋หย่งชุนร้องไห้ในใจแต่ขยับไม่ได้พูดไม่คล่อง แม้แต่หนังตาก็หนักขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่เชื่อฟังพวกนั้นที่นางพูด ไม่ว่าส่งให้ผู้ใดเขาก็รับไม่ได้ นางไม่สนใจชื่อเสียง แต่เขาสนใจ! เขายังอยากปักหลักในราชสำนักศัตรูทางการเมืองของเขาชะเง้อคอรอคอยจับจุดอ่อนของเขาทั้งวัน!
ไป๋หย่งชุนส่ายหน้ารัวๆพูดติดๆ ขัดๆ “ไม่ใช่ ไม่ใช่ความตั้งใจของข้า ข้าก็ไม่ได้คิดจะทำเ้าอย่างไร เป็พ่อเ้า ส่งเ้าให้ข้า เป็พ่อเ้า!”
อ้ายเหลียนหลังเสาเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง
ฉีเมี่ยวหรี่ตา“จริงหรือ เช่นนั้นพวกเ้าสองเฒ่าก็สมควรตายจริงๆ”
“เ้า เ้า...”
ชั่วขณะหนึ่งฉีเมี่ยวอยากฆ่าเฒ่าสารเลวผู้นี้ให้สิ้นเื่
มีดสั้นในมือนางค่อยๆสั่นเทาเพราะออกแรงกำแน่น ปลายมีดยื่นไปข้างหน้าอย่างรุนแรง
4K
