“ท่านพ่อข้าคิดว่าจะเพิ่มสิ่งนี้เข้าไปในร้านค้าของที่บ้านท่านพ่อคิดเช่นไรบ้างขอรับ”เขากล่าวขึ้นหลังทานอาหารเย็นอิ่มแล้ว
“ข้าว่าเป็ความคิดที่ดีขอรับท่านพ่อสิ่งนี้ทั้งแปลกใหม่และยังอร่อยต้องทำเงินให้ร้านได้ไม่มากก็น้อย” เฟยอี้หลันกล่าวสนับสนุน สิ่งที่น้องชายพูดไม่มีสิ่งไหนไม่ดีแน่นอนจากที่ได้ลองด้วยตนเอง เขามั่นใจว่าสิ่งนี้จะต้องขายดี!!
“ลูกเองก็เห็นด้วยขอรับ” เฟยอี้หลงกล่าวสนับสนุนอีกเสียงจะให้น้องชายคนรองได้รับความโปรดปรานจากน้องสามมากกว่าตนได้เช่นไรแถมตนยังเห็นด้วยกับความคิดของน้องรองว่าสิ่งนี้จะต้องขายได้
เฟยอี้หลินมีความสุขใบหน้างดงามแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่มีคนสนับสนุนความคิดของเขามากถึงเพียงนี้ และยังไม่มองว่าเขาเป็ตัวประหลาด
เฟยอันฟางหยุดคิดหันไปมองภรรยา เธอเองก็พยักหน้าตอบรับเช่นกันและเมื่อสบเข้ากับดวงตาเปล่งประกายคาดหวัง ความกังวลเล็กน้อยในใจพลันสลายไปจนหมด
จะมามัวคิดเล็กคิดน้อยอยู่ทำไมในเมื่อสิ่งนี้สามารถทำให้บุตรชายคนเล็กมีความสุข
“ได้สิ พรุ่งนี้ลูกทั้งสามก็ไปจัดการตามที่เห็นสมควรก็แล้วกัน”
“ขอบคุณขอรับท่านพ่อ” เฟยอี้หลินกล่าวออกมาเสียงใสกระจ่าง
จากนั้นก็ได้มีการสั่งทำพิมพ์ไอศกรีมทั้งยังได้มีการพูดคุยกับทางนายช่างเอาไว้แล้วว่าหากมีคนมาถามว่าได้เป็คนทำสิ่งนี้ให้กับร้านค้าตระกูลเฟยหรือไม่ก็ให้แจ้งกลับไปว่าไม่ใช่ถึงแม้จะเป็ที่แน่นอนอยู่แล้วว่าในอนาคตจะต้องมีคนที่สามารถทำพิมพ์ไอศกรีมเลียนแบบขึ้นมาได้แต่เพื่อไม่ให้ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจึงต้องมีการวางแผนรับมือเอาไว้ก่อน และอาศัย่เวลาที่ร้านอื่นๆ ยังไม่ทันตั้งตัวชิงความได้เปรียบ
ทุกอย่างถูกเตรียมการอย่างลับ ๆหลังผ่านไปสิบวันในที่สุดของกินแปลกใหม่ก็ได้ออกมาโลดแล่นสู่สายตาผู้คนในแคว้น
“นี่เ้าได้ไปชิมหรือยังสิ่งที่เรียกว่าไอศกรีมของร้านอันหลิน นะ” ชาวบ้านหนึ่งพูดคุยกับสหายซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ
“ข้าไปชิมมาแล้ว รสชาติแปลกใหม่เย็นสดชื่นมากเด็กที่บ้านข้าชอบกันใหญ่” ชาวบ้านสองตอบกลับพวกเขานั่งอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่งกำลังรอบะหมี่ที่สั่งไว้มาเสิร์ฟ
ร้าน อันหลิน เป็ร้านอาหารธรรมดาเหมือนกับร้านอาหารอื่น ๆของแคว้นเทียนซิน แต่เมื่อไม่นานมานี้กลับได้นำเสนอของแปลกใหม่ออกมาดึงดูดลูกค้าให้เข้าร้านในแต่ละวันได้ไม่น้อยยิ่ง่กลางวันอากาศร้อนลูกค้าจะเยอะมากเป็พิเศษจนเบียดกันล้นออกมานอกร้าน
เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงสาขาเดียว แต่ทุกสาขาของร้านค้าอันหลิน ล้วนเป็เช่นเดียวกันหมด สร้างความอิจฉาให้กับร้านค้าอื่น ๆ ไม่น้อย
ส่วนชื่อ ไอศกรีมเฟยอี้หลินตั้งตามชื่อสมัยใหม่เพราะี้เีคิดชื่อใหม่ขึ้นมาจึงได้หยิบชื่อจากโลกก่อนออกมาใช้
ขอบคุณครอบครัวที่ไม่คิดสงสัยในตัวเขาทั้งยังสนับสนุนเพราะเห็นว่าสิ่งที่กำลังเป็อยู่ตอนนี้สร้างความสุขให้เขาไม่น้อย
“ิเทียนเ้าเคยลองสิ่งที่เรียกว่าไอศกรีมหรือไม่”ชายหนุ่มท่าทางขี้เล่น เอ่ยถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
คนถูกถามยกชาขึ้นดื่มก่อนจะตอบ “ไม่”
“เหอะ ข้าละเชื่อเ้าจริง ๆอากาศร้อนถึงเพียงนี้ยังมีกะจิตกะใจจะดื่มชาร้อน ๆ อยู่อีก” ว่าจบก็ลุกขึ้นวางเงินค่าอาหารลงบนโต๊ะ
“ไปกัน”
“ที่ไหน” เงยหน้ามองคนถามนิ่ง ๆ
“จะที่ไหนได้อีกก็ร้านอันหลินที่ขายเ้าสิ่งที่เรียกว่าไอศกรีม อย่างไรเล่า!!” น้ำเสียงชายหนุ่มมีความเร่งรัดอยู่ในตัวหลังทานข้าวเสร็จก็รู้สึกร้อนขึ้นมานิดหน่อยแล้วหากเ้าสิ่งที่เรียกว่าไอศกรีมทำให้เขาพึงพอใจได้จริง ๆ คงจะดีไม่น้อยเลย
ิเทียนไม่กล่าวอะไร วางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นยืน เดิมตามสหายไป
“คนแน่นอย่างที่เขาร่ำลือกันจริง ๆ” เฉินป๋อยกพัดขึ้นปิดครึ่งหน้า ดวงตามีแววคาดหวังอยู่ไม่น้อยเขาเป็คนชื่นชอบดื่มด่ำกับของอร่อย ไม่ว่าจะใกล้หรือไกลหากมีข่าวว่ามีของอร่อยโผล่ขึ้นมามีอันต้องเดินทางไปลองทุกครั้งไปและครั้งนี้ก็ไม่คิดที่จะพลาดเช่นนั้น
คนงานเห็นผู้มาใหม่ท่าทางสูงส่งทั้งยังสวมเสื้อผ้าซึ่งตัดเย็บมาอย่างดีก็ไม่กล้าละเลยเดินเข้าไปทักทาย
“คุณลูกค้าไม่ทราบว่า้ารับอะไรดีขอรับ” เฉินป๋อมองคนงานหนุ่ม แล้วหันไปมองในร้าน
“ข้า้าไอศกรีมสองที่” ิเทียนมุมปากกระตุกเขาเพียงแค่มาเป็เพื่อนสหายเท่านั้น ไม่ได้้าลิ้มลองของแปลกใหม่แต่อย่างใด
คนงานหนุ่มยิ้มกว้าง กล่าวอย่างนอบน้อมว่า
“ท่านทั้งสองช่างโชคดีตอนนี้มีที่ว่างเหลือสองดีพอให้ท่านสามารถเข้าไปรอในร้านได้”
“เยี่ยม นำพวกข้าเข้าไป”
“ด้วยความยินดีขอรับเชิญคุณชายทั้งสองด้านนี้” คนงานทำท่าทางเชื้อเชิญลูกค้าทั้งสองเข้าไปข้างใน
เฉินป๋อมองบรรยากาศในร้านก็ได้แต่พยักหน้า “ครึกครื้นเสียจริง” คนงานหนุ่มได้ยินเช่นนี้จึงเอ่ยยิ้มๆ ว่า
“ความครึกครื้นเช่นนี้เพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นานขอรับก่อนหน้านี้ไม่กี่วันถึงแม้จะมีลูกค้าเข้าร้านอยู่บ้างแต่ไม่ได้มากมายถึงเพียงนี้ขอรับ”พูดแล้วก็อยากจะยืดอกด้วยความภาคภูมิใจให้กับผู้ที่คิดค้นของแปลกใหม่ออกมาการที่ลูกค้าเข้าร้านมากมายถึงเพียงนี้เขาซึ่งเป็คนงานในร้านได้หน้าไปด้วยไม่น้อยเลย
“ต้องขอบคุณความสามารถของคุณชายสามขอรับ” กล่าวจบก็เว้น่ให้ถาม
“คุณชายสาม?” เฉินป๋อไม่ถือสาที่จะถามมากขึ้นอีกนิดหากของที่จะได้ลองชิมต่อจากนี้ถูกใจเขา การทำความรู้จักกับผู้คิดค้นก็ไม่ใช่เื่เสียหาย
“ใช่ขอรับ คุณชายสามแห่งตระกูลเฟยขอรับคุณชายสามคือผู้คิดค้นสิ่งที่เรียกว่า ไอศกรีมออกมาตอนที่ข้าน้อยได้ชิมครั้งแรกก็รู้สึกประหลาดใจจนแทบลืมไม่ลงเลยขอรับ”
“ขนาดนั้นเชียว?” เฉินป๋อเริ่มคาดหวังมากขึ้นเสียแล้วแถมถ้าเงี่ยหูฟังดี ๆ จะได้ยินเสียงผู้คนอุทานออกมาไม่หยุด ตามด้วยคำชมไม่ขาดสาย
“ใช่ขอรับ”
คนงานหนุ่มพูดคุยกับคุณชายทั้งสองคนต่อเพียงครู่จากนั้นก็ขอตัวไปทำงานต่อ
ชายหนุ่มทั้งสองนั่งรอคิวไม่นาน ไอศกรีมสองแท่งที่สั่งไว้ก็ถูกนำมาส่ง
เฉินป๋อประเมินหน้าตา มองสิ่งที่ถืออยู่ในมือด้วยความประหลาดใจ เสี่ยวเออร์ที่เห็นท่าทางเช่นนี้มาจนชินตาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ บอกกล่าววิธีการทานก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานต่อ
พิจารณาสิ่งของรูปร่างประหลาดในมือด้วยใบหน้าฉงนแต่ไม่นานก็ตัดสินใจกัดเข้าปาก
ความประหลาดใจและพึงพอใจฉายชัดใจดวงตารสชาติหวานเย็นอมเปรี้ยวเล็กน้อย ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าได้อย่างน่าประหลาดทั้งยังสามารถลดทอนความร้อนภายในร่างกายได้เป็อย่างดี
เฉินป๋อกัดไอศกรีมเข้าปากอีกคำ ความอร่อยยิ่งเพิ่มพูนขึ้นความร้อนอบอ้าวจากอากาศภายในราวกับถูกขจัดให้หายไป
“ยอดเยี่ยม !!อร่อยสมกับที่เสี่ยวเออร์คุยโม้เอาไว้จริง ๆ ” เขาพยักหน้ายกยิ้มพึงพอใจมือก็เอาแต่ส่งไอศกรีมเข้าปากไม่หยุด
มาถึงตอนนี้ก็นึกเสียดายที่ไม่สั่งให้มากขึ้นอีกสักที่ในตอนที่คิดว่าจะสั่งเพิ่มก็หันไปมองสหายเพราะ้าสอบถามว่ายัง้าเพิ่มอีกหรือไม่แต่เมื่อเห็นว่าสหายเผยสีหน้าที่ปกติจะไม่ค่อยได้เห็นก็คิดว่า ดีจริง ๆที่มาลองชิม
ิเทียนนั่งทานไอศกรีมเงียบ ๆ ใบหน้าซึ่งมักจะเฉยเมยต่อทุกสิ่งอยู่ตลอดแสดงความพึงพอใจออกมาเล็กน้อย
“เป็เช่นไรบ้าง” เฉินป๋อเอ่ยถามิเทียนหยุดชะงักมือซึ่งส่งไอศกรีมเข้าปาก
“ไม่เลว”
“แสดงว่าอร่อย!!” เฉินป๋อแสดงออกอย่างชัดเจนว่าตื่นเต้นดีใจการที่สหายยอมเอ่ยออกมาว่า ไม่เลว สามารถมั่นใจได้เลยว่าของแปลกใหม่นี้อร่อยจริง เพราะิเทียนจัดเป็พวกลิ้นคุณชายทานของรสชาติธรรมดาไม่ค่อยได้ ปกติแล้วไม่ว่าจะเป็อาหารขึ้นชื่อมากแค่ไหนทุกครั้งที่สอบถามก็มักจะเอ่ยออกมาว่า พอทานได้
“ข้าคิดว่าควรไปทำความรู้จักกับคุณชายสามท่านนี้เสียแล้วถึงขั้นทำให้คุณชายิเทียนพูดชมออกมาได้ ไม่ธรรมดา ไม่ธรรมดา” พูดไปก็จับคางพยักหน้าไปด้วย
“อิ่มหรือยัง” ิเทียนไม่ถือสาคำพูดล้อเลียนจากสหายทานเสร็จก็คิดที่จะออกจากร้าน
คนมาก เขาไม่ชอบเสียเท่าไร้าออกจากสถานที่ที่ผู้คนเนืองแน่นโดยเร็วความคิดที่อยากจะสั่งเพิ่มอีกสักที่ของเฉินป๋อพลันหมดลงไว้วันหลังตนค่อยหาโอกาสมาอุดหนุนของอร่อยเพิ่มอีกหลาย ๆ ที่เพราะร้านอันหลินไม่ได้มีสาขาอยู่แค่เพียงแคว้นนี้แคว้นเดียว
“อาซินเ้าว่าคนผู้นั้นจะหน้าตาเป็เช่นไร” อี้หลินมาทันได้เห็นแผ่นหลังของชายสองคนที่พึ่งเดินออกมาจากร้านแผ่นหลังของชายหนึ่งในสองคนนั้นดูจะดึงดูดเขาอย่างน่าประหลาด
มาอยู่ยุคนี้ก็นานร่วมเดือนแล้ว เพิ่งจะเคยได้เห็นคนที่ท่าทางองอาจท่วงท่าสง่างามนอกเหนือจากพี่ชายทั้งสองคน
“ไม่ทราบเ้าค่ะ” เฟยอี้หลินครุ่นคิดนึกอะไรดีๆ ขึ้นมาได้ ในเมื่ออยากรู้ก็ต้องเข้าไปทักทายเสียหน่อยด้วยความที่เป็คนจากยุคสมัยใหม่เวลาที่้ารู้จักใครก็จะเข้าไปทักทายอยู่เป็ประจำและด้วยความคิดที่ว่าคนตรงหน้าต้องหล่อเหล่ามากแน่ ๆ ก็ยิ่งตื่นเต้นฝีเท้าก้าวเร็วขึ้น
คนที่อาจจะหล่อต้องเข้าไปทำความรู้จัก !!
อาซินรู้สึกว่าหนังตากระตุกราวกับว่ากำลังจะเกิดเื่บางอย่างขึ้นมองตามคุณชายน้อยที่เดินเข้าไปหาบุรุษสองคน
เดี๋ยวนะ...คุณชายน้อยคิดจะเข้าไปใกล้บุรุษ
แย่แล้ว!!!
อาซินก้าวขาวิ่งตามหลังไปอย่างรวดเร็วแต่ก็ช้าไปเพราะคุณชายน้อยได้ไปถึงตัวบุรุษทั้งสองแล้ว
“สวัสดีคุณชายทั้งสองไม่ทราบว่าข้าพอจะทำความรู้จักกับท่านได้หรือไม่” เฟยอี้หลินกลัวว่าคนทั้งคู่จะเดินหนีไปก่อนจึงรีบวิ่งไปจับแขนคนที่ดึงดูดเขามากที่สุดแต่เพราะวันนี้เร่งรีบออกจากจวนจนลืมกระทั่งถอดกระดิ่งข้อเท้าออกจึงทำให้ขาเ้ากรรมสะดุดกระดิ่งจนพุ่งเข้าไปกอดบุรุษหนึ่งในสองคนนั้นเข้าอย่างจัง
“คะ...คุณชาย” เสียงอาซินช่างเบาหวิวเหมือนคนไม่มีแรงจบสิ้นแล้ว ชีวิตนางเบี้ยหวัดของนางจบสิ้นแล้วจริง ๆอาซินได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญในใจ สองขาพยายามก้าวเข้าไปใกล้
ิเทียนที่อยู่ ๆก็ถูกคนแปลกหน้าเข้ามาประชิดตัวอย่างกะทันหันร่างกายมีปฏิกิริยาตอบรับอย่างรวดเร็วสะบัดคนออกทันทีก่อนจะหมุนตัวยกขาขึ้นเตะออกไปแต่กลับััได้เพียงอากาศว่างเปล่า
เฉินป๋อซึ่งยืนอยู่ด้านข้างยกพัดขึ้นปิดปากยกยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์ดวงตาวาวโรจน์
133
