ร่างของเนลที่ถูกคามิวเอาหอกเพลิงสีแดงแทงทะลุท้อง กองเืสีแดงไหลออกมากมาย เขานอนนิ่งไร้สัญญาณชีวิต คามิวยืนยิ้มชื่นชม ผลงานของตัวเองที่สามารถสังหาร ราชันย์ได้
"ข้าทำได้!!! "คามิวพูดขึ้น และดึงหอกออกจากตัวของเนล ก่อนจะหันไปหาทารันที่หายใจรวยริน
"แกก็ไปอยู่ กับ ราชันย์ของ...."คามิวพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกถึงบางอย่าง เขารีบหันไป พบกับ เปลวเพลิงสีฟ้าพลิ้วไหวราวกับสายนํ้า ร่างของเนลค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ าแทั้งหลาย ค่อยๆหายไปราวกับเวทมนตร์
"เดี๋ยว!!แกตายแล้วนี้" คามิวพูดและตกตะลึงกับภาพที่เห็น
ยังไม่ทันคามิวได้กระพริบตา เนลก็จับหัวคามิวกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ผลึกคีเวลแตกทันที โดยที่ความเร็วที่คามิวไม่มีทาง จะหลบได้เลย
"ของเล่นของแกพังแล้ว"เนลพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงแหบแห้งเหมือนไม่ใช่เขา
คามิวหมุ่นตัวฟาดหอกใส่เนลอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่ไวพอที่จะโดน เนลเอียงตัวหลบอย่างรวดเร็ว คามิวไม่ยอมแพ้ เขาพยายามฟาดหอกใส่เนลอย่างร้อนรน แต่นั้นก็ไม่สร้างาแให้เนลเลย
"ชั้นจะสอนให้แกได้รู้ว่า แกเล่นกับใคร" เพลิงสีฟ้าแปลสภาพเป็โล่ขนาดั์ เนลพุ่งกระแทกใส่คามิวจนกระเด็นออกไป คามิวลอยอยู่บนอากาศ อย่างทรงตัวไม่ได้ เขาพยายามเอามือปัดหาสิ่งที่จะทำให้เขาทรงตัวอยู่ได้ แต่แล้วจู่ๆ เนละโขึ้นไป ทั้งคู่ ลอยอยู่กลางอากาศ คามิวเมื่อเห็นดังนั้น ก็แทงหอกเพลิงและฟาดไส่ อยากไร้เป้าหมาย จากความกล้ากลับกลายเป็ความกลัว แสดงถึงความต่างของพลังที่มีอย่างเห็นได้ชัด
"ความจริงชั้นต้องขอบใจแกนะ เพราะแก ชั้นถึงออกมา"เนลพูดขึ้นและเอามือเปล่าจับหอกสีแดง อย่างไม่เกรงกลัวความร้อนของมัน เขากระชากมันออกมาจากมือของคามิว อย่างไม่ยาก เพราะคามิวลอยอยู่กลางอากาศ
"แทน!!!คำ!!ขอบคุณ"เนล
ยกหอกขึ้น จากนั้นก็ฟาดใส่หอกนั้นเข้ากลางตัวคามิว อย่างรุนแรง
"อ้าก!!!"เสียงคามิวร้องอย่างเ็ป
แรงฟาดนั้นทำให้คามิวกระเด็นไกลออกไปจนโดนยอดปราสาทของเมืองเฮเทียเสียงดังสนั่น เศษซากของปูนบนปราสาทแตก แต่ร่างของคามิวกลับค้างอยู่แบบนั้น าแของคามิว รุนแรงมากเพียงการโจมตีจากเนลไม่กี่ครั้ง
"แกรู้ไหม!! เดิมที่หอกนี้ ไม่ได้เป็แบบนี้ ถ้าไครทำให้มันยอมรับ มันก็จะมอบพลังให้ และอีกวิธีหนึ่ง คือ บังคับมัน ข้าเดาว่า แกไม่เคยเห็นมันเพราะนายของเ้าคงกลัว"เนลพูดขึ้น ตัวของเขายืนอยู่บนโล่สีฟ้า ที่ลอยอยู่กลางอากาศ บ่งบอกถึงความต่างชั้นของพลังที่
"เอาละ ข้าจะปลดปล่อย ร่างกายที่พันธนาการ พลังที่เ้า เดรินอุส จงตอบรับและรับฟังข้า" เนลพูดขึ้น
หอกเพลิงสีแดงค่อยๆ กลายสภาพ เพลิงสีแดงลุกไหม้ราวกับกริ้วโกรธ มันค่อยๆกลายสภาพ หอกอันใหญ่
ปล.ผมไม่รูปจะอธิบายรูปร่างมันยังไงเอาเป็ว่าตามรูปบน
หอกนั้นสั่นไหวราวกับมีชีวิต เมื่ออยู่ในมือของเนล
"ทำไม..แค่กๆ ถึงปลดผนึกมันได้"คามิวพูดขึ้น และไอ จนเื กระเด็นออกมา
"เอาสิ ข้าจะให้มันกับเ้า" เนลพูดขึ้นแล้วปาหอกใส่ คามิว หอกนั้นพุ่งใส่คามิวอย่างรวดเร็ว ปลายหอกค่อยๆ แทงเ้าที่หน้าอกของคามิวอย่างรุนแรง สร้างแรงกระแทกทำให้ตัวปราสาทถึงกับสั่นะเื
"อ็ากกกก!!! "เสียงคามิวรํ่าร้องของเ็ป
"ร้อน ร้อนเหลือเกิน แกทำอะไร?"คามิว พูดด้วยนํ้าเสียงทรมาน
"ข้าก็ให้โอกาสแกไง"เนลยิ้มพูดด้วยนํ้าเสียงนิ่งเรียบพลางยืนดูอย่างใจเย็น
ทันใดนั้น หอกสีแดงกลับปล่อยเปลวเพลิงสีแดงฉานราวกับเื มันแผ่กระจายทั่วท้องฟ้าราวกับจะเคลือบแผ่นฟ้า ด้วยเปลวเพลิงของมัน แผ่นดินสั่นะเืของรุนแรง จากนั้น มีบางอย่างออกมาจากหอกเดรินอุส หมาป่าเพลิงสีแดงค่อยๆ คลุมตัวของคามิว คามิวได้แต่ดิ้นไปมาอย่างเ็ป ใบหน้าแสดงถึงความทรมานอย่างหาที่สุดไม่ได้
"นั้นละ กินเข้าไป แล้วมาช่วยยืดเส้นยืดสายให้ข้าหน่อย"เนลยืนกอดอกอยู่บนโล่สีฟ้าที่อยู่กลางอากาศอย่างไม่เคลื่อนไหวสายตาจดจ่ออยู่กับคามิวที่กำลังถูกหมาป่าเพลิงเดรินอุสกัดกินอย่างสบายใจ
คามิวดิ้นอยู่ไม่นานก็นิ่งไป
"แฮ่!!!!"เสียงของหมาป่าดังขึ้น ร่างของคามิวค่อยๆลุกขึ้น ราวกับมีบางอย่างดึงขึ้นมา
"นั้นละแบบนั้น..."ยังทันที่เนลจะพูดจบ คามิวก็ะโมาอยู่ข้างหน้าเนลแล้ว หอกถูกแทงมาทางเนลอย่างรวดเร็วเพียงเสี้ยววินาที แต่โล่ของเนลก็สามารถปัดไว้ได้อย่างรวดเร็ว แต่ทิศทางที่หอกนั้น แทงไปกลับถูกทำลายจนเป็ทางยาว ซึ่งนั้นบอกได้ว่าถ้าเนลไม่ปัดออกเขาคงต้องาเ็จากมันแน่ๆ
"เฮ้....ถ้าชั้นไม่ใช้แก ชั้นคงไม่ปลุกขึ้นมาหรอกนะ"เนลพูดขึ้นอีก แล้วเอาหัตถ์เพลิงสีฟ้าของเขาจับที่หน้าของคามิว
"ยอมซะเ้าหมา ข้าต้องใช้แกอย่าทำให้เื่มันยาก"เนลพูดขึ้น จากนั้นก็เกิดะเิที่ฝ่ามือของเนลที่จับหน้าของคามิวนั้นสิบครั้ง
เปรี้ยง!!
เปรี้ยง!!!
จากนั้นคามิวแน่นิ่งลง เปลวเพลิงสีแดงค่อยๆ สลายไป ร่างกายของคามิวที่ห้อยอยู่บนอากาศ มีเพียงมือของเนลที่จับหัวของเขาใว้
เหมือนทุกอย่างจะนิ่งสนิท แต่แล้วหอกนั้นกลับพุ่งเข้าใส่เนลอย่างรวดเร็ว มันแทงทะลุโล่สีฟ้าอยู่ง่ายดาย ปลายหอกนั้นได้ลิ้มรสเืของคนที่ปลุกมันขึ้นมา มันสั่นไหวและบ้าคลั่ง คามิวดิ้นไปมาราวกับมีบางอย่างกำลังดึงร่างกายของเขา
"บ้า!!! ร่างกายนี้ ชั้นยังใช้มันไม่คล่อง"เนลเอามือที่ปิดแผลที่แขนขวา อย่างรวดเร็ว และปล่อยคามิวร่วงสู่พื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นละอองลอยขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน
จากนั้นมีบางอย่างพุ่งขึ้น อย่างรวดเร็วหอกเดรินอุสพุ่งฝ่าเศษฝุ่น พุ่งตรงเข้าใส่เนล ชนกับโล่เสียงดังสนั่น มันกระเด็นไปอีกทาง มันลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ แต่แค่เสี้ยวนาที คามิวก็ลอยขึ้น จับหอกนั้นแล้วปาใส่เนลอีกครั้ง และแน่นอนมันพุ่งชนกับโล่เสียงดังสนั่น คามิวทำแบบนั้นนับสิบครั้งเขาปามันพุ่งชนกับโล่ไปมา
"สัตว์เลี้ยงไม่เชื่อง มันต้องกำหราบบ้างละมั้ง"เนลพูดขึ้น เพลิงสีฟ้าแปลสภาพเป็ดาบนับร้อย พุ่งใส่คามิว อย่างรวดเร็วดาบสีฟ้าแทงคามิวอย่างรุนแรง คามิวตกสู่เบื้องล่างอีกครั้ง จากนั้นพายุดาบสีฟ้าก็ยังกระหน่ำพุ่งใส่คามิว อย่างต่อเนื่อง เศษฝุ่นควัน และซากของบ้านเรือนแถวนั้นสั่นไหวด้วยแรงโจมตีของเนล อยู่พักใหญ่ ทุกๆอย่างกลับหยุดจากการโจมตีที่หยุดลงของเนล เขากลับพุ่งลงไปเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงสีฟ้าห่อหุ้มตัวเขาราวกับก้อนไฟ กระแทกร่างของคามิวอย่างรุนแรง เมื่อสิ้นการโจมตี ของเนลก็ยืนอยู่บนตัวของคามิวเขายืนมองร่างกายของคามิว ด้วยสายตาตื่นเต้น
จากนั้นเนลก็เอาหัตถ์เพลิงจับหัวคามิวแล้วยกขึ้นมา แต่ในมือของคามิวกลับไม่ปล่อยเดรินอุสและเปลวเพลิงสีแดง มันยังลุกใหม้อย่างบ้าคลั่ง ตัวของคามิวกับดิ้นไปมาอีกครั้ง ไฟสีแดงกลับลุกใหม้อย่างรุนแรงอีกครั้ง รุนแรงจนเนลต้องะโถอยออกมา
"ร่างกายนี้ ยังใช้พลังที่มีได้น้อยเกิน แต่เอาเถอะ นานๆไปคงจะใช้ได้ดีกว่านี้ ความจริงที่ข้าปลุกแกขึ้นมาก็ไม่อยากจะทำร้ายหรอกนะ เพราะแกจะช่วยสหายเ้าของร่างนี้ได้ ข้าถึงยอมอ่อนข้อให้ แต่ถ้าจะเป็แบบนี้ข้าคงต้อง เอาจริงบ้างละนะ"เนลพูดขึ้น จากนั้น เปลวเพลิงสีฟ้าค่อย สั่นไหวอีกครั้ง มันค่อยเปลี่ยนสีจากสีฟ้า ค่อยๆเปลี่ยนเป็สีดำราวกับเพลิงของเซนอฟ เนลแบมือขึ้นจากนั้นเขาก็พูดว่า
"จงออกมา ไข่มุกแห่งเวเรีย"