การเขียนเพื่อผู้อื่นทำให้เหวินค้นพบความหมายที่แท้จริงของงานศิลปะ เขาไม่ได้เขียนเพราะความจำเป็อีกต่อไป แต่เขาเขียนเพราะความรักและความปรารถนาที่จะมอบความสุขให้กับเื่ราวที่ถูกทอดทิ้ง
ขณะที่เขาเขียนบทที่ 20 เขาได้บรรยายถึงการที่เด็กสาวทั้งสองได้เดินทางไปทั่วโลกของเื่เล่าที่ถูกทิ้ง และปลอบประโลมเื่ราวที่ยังคงรอคอยการถูกเขียนจนจบ เหวินเขียนด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเมตตาและเข้าใจ และทุกตัวอักษรที่เขาเขียนลงบนกระดาษก็ทำให้แสงสว่างรอบตัวเด็กสาวทั้งสองส่องประกายมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเขาเขียนถึงบทสุดท้ายขององก์ที่ 2 เด็กสาวทั้งสองก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้พวกเธอมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขและแววตาที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
“เรามีความสุขมาก” เด็กสาวผมสีเงินม่วงกล่าว “เ้าได้มอบชีวิตให้เราแล้ว”
เหวินยิ้มบางๆ แล้วมองเข้าไปในดวงตาของพวกเธอ “แต่เื่ราวของพวกเ้ายังไม่จบ”
“เราพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับตอนจบ” เด็กสาวผมสีทองกล่าว “ไม่ว่ามันจะจบลงอย่างไร”
คำพูดของพวกเธอทำให้เหวินต้องคิดหนัก เขาตระหนักว่าการเขียนเื่ราวของพวกเธอจนจบ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถอยู่กับพวกเธอได้ตลอดไป พวกเธอจะต้องหายไปเมื่อเื่ราวของพวกเธอสมบูรณ์แล้ว
ความรู้สึกที่หลากหลายเข้ามารุมเร้าหัวใจของเขา ทั้งความสุขที่จะได้เห็นพวกเธอมีตอนจบที่สมบูรณ์ และความเศร้าที่จะต้องจากลาพวกเธอไป แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้
“ฉันจะเขียนเื่ราวของพวกเ้าจนจบ” เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่และเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “และฉันจะไม่มีวันทอดทิ้งพวกเ้าอีก”
เมื่อเหวินกล่าวจบ แสงสว่างจ้าก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งรอบตัวเด็กสาวทั้งสอง แล้วพวกเธอก็ยิ้มให้เขาเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะหายไปอย่างเงียบๆ เหลือทิ้งไว้เพียงต้นฉบับที่พร้อมสำหรับองก์สุดท้ายของการเดินทาง
1K
