เรือนกาญจนา

อุไรพาธัญมาที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งซึ่งอยู่แถวชานเมืองในตัวกรุงเทพฯ

“นี่ฉันจะได้เกิดใหม่หรอคะ” ธัญกล่าวอย่างดีใจ

“ใช่ค่ะ คุณมีโอกาสได้เกิดใหม่ทันที เพราะคุณได้สร้างกุศลในช่วงระยะเวลาสิบวันที่ผ่านมา สวรรค์จึงให้โอกาสคุณมีชีวิตอีกครั้ง” อุไรกล่าวยิ้มๆ

“ขอบคุณนะคะอุไร” ธัญยินดีอย่างมาก

“คุณอย่าเสียใจไปเลยนะคะ ที่ไม่อาจนำเงินไปให้แม่ของคุณได้” อุไรกล่าวเสียงเศร้าเพราะแอบสงสาร

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำใจไว้แล้ว” ธัญเปลี่ยนอารมณ์ทันทีเพราะเธอเองก็เสียใจเรื่องของแม่

“ลากันตรงนี้นะคะ จงใช้ชีวิตอยู่อย่างคุ้มค่าค่ะ” อุไรโบกมืออำลา

ธัญเข้าไปกอดอุไรอย่างเพื่อนคนหนึ่ง จนอุไรแอบตกใจ แต่อุไรก็กอดตอบ

จากนั้นวิญญาณป้าญินดาก็มาปรากฏตัวแล้วเป็นคนนำทางธัญเข้าไปในบ้านหลังนั้น สักพักเหมือนทุกอย่างดับวูบทันทีทันใด ธัญเหมือนคนหมดสติ สักพักเธอก็ฟื้นขึ้นมา

ธัญพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ข้างๆ เตียงก็มีน้ำเกลือ เธอพบว่าตนเองนอนและถูกให้น้ำเกลืออยู่

ธัญลุกขึ้นสำรวจตัวเอง ก็พบว่าตัวเองสวมชุดผู้ป่วย เธอถอดสายน้ำเกลือแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำและส่องไปที่กระจก เธอก็ตกใจที่พบว่า ตอนนี้เธออยู่ในร่างตัวเอง ในใจคิดว่า “นี่มันหมายความว่ายังไง นี่ฉันยังไม่ตายงั้นหรือ และตามที่แม่บอกว่าฉันตายแล้วนั่นล่ะ”

ธัญมองไป ก็เห็นมือถือของตัวเองวางอยู่บนหัวนอน เธอจึงรีบนำมาดู แล้วก็รีบติดต่อหาดาทันที

“ดา นี่พี่เองนะ” ธัญรอฟัง

“พี่ธัญ นี่พี่ธัญฟื้นแล้วหรอคะ ฮือฮือ” ดาพูดอย่างสะอึกสะอื้น

“เป็นอะไรน่ะดา ร้องไห้ทำไม พี่ฟื้นไม่ดีใจหรอ ว่าแต่ดาเองก็รู้งั้นหรอว่าพี่ยังไม่ตาย” ธัญงงมาก

“ใครว่าพี่ตายไปแล้วล่ะคะ” ดาแปลกใจทั้งๆ ที่ตนก็ยังร้องไห้

“ก็มะ แม่…ไม่มีอะไรหรอก ใครทำอะไรดา บอกพี่สิดา” ธัญรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ฮือ ฮือ พี่ธัญ ดากลายเป็นคนคบชู้ไปแล้ว เมื่อคืน พี่ติณเขา เขาเมามาก แล้วเขาก็…”

“เขาทำอะไรดา” ธัญรีบถาม

“เขาข่มเหงดา เขาเมาและบอกว่าดาเป็นเมียเขา และเขาก็รังแกดาทั้งคืน ฮือ ฮือ แล้วดาจะไปมองหน้าเสี่ยวันชัยได้ยังไง ถึงเขาจะตายไปแล้ว แต่ดากลับไปมีอะไรกับชายอื่นหลังเขาตายเพียงไม่นาน” ดารู้สึกผิด

“ฟังพี่ก่อนนะดา” ธัญเริ่มเข้าใจเหตุการณ์

“ปล่อยนะ!” ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด

และแล้วสายก็หลุดไปทันใด

“ดา ดา เป็นอะไรไปน่ะ” ธัญพยายามร้องเรียกดา

ธัญพยายามติดต่อกลับ ก็พบว่ามือถือปิดเครื่องไปแล้ว

ธัญนั่งรออย่างร้อนใจเพราะเธอไม่รู้จะไปช่วยน้องได้ที่ไหน

สักพักติณก็โทรมาหาเธอ

“ติณ! นายทำอะไรน้องสาวฉันน่ะ” ธัญกล่าวอย่างเอาเรื่อง

“ฟังผมก่อนนะธัญ ตอนนี้ผมแค่มัดน้องคุณไม่ให้อาละวาดและหนีจากผมไป ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างจริงๆ และอีกอย่างผมเป็นสามีของดาอยู่แล้ว ผมพูดความจริงนะธัญ” ติณพยายามอธิบาย

“เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว” ธัญเผลอหลุดปาก

“อะไรนะครับ คุณรู้ได้ยังไงน่ะธัญ” ติณงง

“อ๋อ เสี่ยวันชัยส่ง email อธิบายทุกอย่างให้ฉันรับรู้หมดแล้วค่ะ” ธัญรีบแก้ตัว

“อย่างนี้นี่เอง”

“พวกคุณอยู่ที่ไหน พวกเรามาคุยตกลงดีๆ กันก่อน ฉันจะรีบไปหาคุณกับน้องค่ะ” ธัญรีบพูด

“ได้ครับ ตอนนี้ผมพาดามาหลบภัยที่อพาร์ทเม้นท์ของผมเอง” ติณยอมบอก

“นายมารอข้างล่างอพาร์ทเม้นท์ก่อนนะ ช่วยรอจ่ายค่ารถแท็กซี่ให้ฉันก่อน ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัว” ธัญพยายามสำรวจตัวเองก็พบว่าตนไม่มีทรัพย์สินใดๆ นอกจากมือถือ

“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ ผมไปรับก็ได้” ติณรีบถาม

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ให้ฉันไปหาคุณกับน้องเอง แล้วฉันจะเป็นคนอธิบายให้น้องฟังค่ะ” ธัญกล่าว

ดาพยายามหาเสื้อผ้าในตู้ โชคดีที่มีเสื้อผ้าของเธอด้วย ดังนั้นดาจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินลงไปด้านล่าง

“คุณดาฟื้นแล้วหรอคะ” แม่บ้านร้องด้วยความตกใจและดีใจมาก เพราะตัวมัวแต่ทำครัวจึงลืมไปดูอาการของธัญ

“เอ่อ ค่ะ” ธัญกล่าวอย่างงงๆ เพราะไม่รู้จักแม่บ้านคนนี้

“แล้วคุณจะไปไหนคะ รอคุณผู้ชายก่อนสิคะ” แม่บ้านวัยกลางคนกล่าว

“คุณผู้ชายคุณเป็นใครหรอคะ” ธัญอยากรู้

แม่บ้านกำลังจะพูด แต่มือถือธัญก็ดังอีกครั้ง จนธัญต้องรีบรับสาย

“พี่ธัญช่วยดาด้วยค่ะ อื้อ” ดาถูกแย่งมือถือ แล้วโดนรัดปากไม่ให้พูด

“ดา ดา เดี๋ยวสิดา” สายหลุดอีกครั้ง

ธัญรีบหันไปบอกแม่บ้านทันที “ไว้ฉันสะดวกเมื่อไหร่ จะรีบกลับมาทดแทนบุญคุณที่คุณผุ้ชายคุณคอยดูแลฉันนะคะ แต่ตอนนี้ฉันต้องรีบไปก่อน ไม่มีเวลาคุยจริงๆ”

“เดี๋ยวสิคะคุณ คุณจากไปแบบนี้ คุณผู้ชายได้ไล่ฉันออกกันพอดี เดี๋ยวสิคุณธัญ” แม่บ้านตะโกนเรียก

ธัญไม่ฟังใครทั้งนั้น เธอรีบวิ่งออกไปจากบ้านหลังใหญ่ทันที

จากนั้นเธอก็โบกรถแท็กซี่ มุ่งตรงไปยังอพาร์ทเม้นท์ของติณ โดยระหว่างที่นั่งรถ เธอก็ถามคนขับรถแท็กซี่ว่าบ้านหลังใหญ่หลังนี้มันอยู่ส่วนไหนของกรุงเทพฯ เพราะธัญตั้งใจจะขอบคุณและตอบแทนบุญคุณเขาด้วย ซึ่งได้ความว่ามันตั้งอยู่ชานเมือง เธอคิดในใจว่า “ใครกันนะ ที่อุตส่าห์ช่วยดูแลเธอถึงขนาดนี้ ว่าแต่ทำไมทุกคนต้องหลอกว่าฉันตายไปแล้วด้วยนะ”

เมื่อไปถึงอพาร์ทเม้นท์ ติณก็รีบชำระเงินให้ แล้วพาธัญเข้าไปนั่งในห้องรับแขก ส่วนดาถูกมัดอยู่ภายในห้องนอน

“คุณทำกับน้องสาวฉันแบบนี้ได้ยังไงคะ” ธัญกล่าวอย่างเอาเรื่อง

“ผมจำเป็นครับ ดาเอาแต่จะหนีผมอยู่ท่าเดียว” ติณก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด

“ทำไมคุณไม่อธิบายให้ดาฟังล่ะคะ” ธัญกล่าว

“ผมพยายามพูดแล้ว แต่ดาไม่เชื่อผมครับ”

“งั้นให้ฉันเข้าไปคุยกับน้องสาวตามลำพังก่อนนะคะ พอดาเข้าใจแล้ว คุณค่อยเข้าไปคุยกับดาดีๆ” ธัญพยายามพูดดีๆ

“ขอบคุณครับธัญ”

ธัญเปิดประตูเข้าไปคุยกับน้องสาวตัวเอง ซึ่งตอนนี้น้องสาวกำลังนอนอยู่บนเตียงในสภาพแขนถูกรัดติดกับหัวเตียง และปากก็ถูกรัดไว้ ดามีน้ำตาไหลพราก พอเห็นพี่สาว ดาก็รีบพยายามร้องขอความช่วยเหลือ

“อื้อ อื้อ อื้อ” ดาพูดไม่ได้แต่ก็ยังส่งเสียง

ธัญรีบเข้าไปแก้มัดให้น้องสาวทันที

ดากอดพี่สาวร้องไห้ พอตั้งสติได้ก็รีบบอกว่า “พวกเราหนีกันเถอะพี่ธัญ”

“เดี๋ยวก่อนดา ฟังพี่ก่อนนะดา” ธัญรั้งตัวน้องไว้

“หากช้า เดี๋ยวพี่ติณจะเข้ามาทำร้ายพวกเรานะคะ” ดากลัวพี่ติณ

“ติณไม่ทำอะไรพวกเราหรอก เชื่อพี่สิ” ธัญกล่าวอย่างใจเย็น

“แต่เมื่อคืน…” ดาไม่สะดวกใจจะพูดถึง

“งั้นดาฟังพี่อธิบายก่อนนะ เรื่องมีอยู่ว่า เสี่ยวันชัยได้ส่ง email อธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้พี่ฟังทั้งหมดแล้ว เสี่ยวันชัยหลอกให้ดาจดทะเบียนสมรส ความจริงก็คือดาไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับเสี่ย แต่จดทะเบียนกับติณวัฒน์” ธัญอธิบาย

“เป็นความจริงหรอคะ” ดาตกใจ

“งั้นดาดูภาพทะเบียนสมรสนี่สิ เสี่ยเป็นคนส่งภาพสแกนให้พี่เอง” ในตอนนั้นธัญได้แอบส่ง email ภาพสแกนทะเบียนสมรสหาตัวเอง

ดาดูภาพในมือถือพี่สาวก็พบว่าลายเซนของเจ้าบ่าวมันเป็นของติณวัฒน์จริงๆ

“พี่ติณยอมได้ยังไงคะ แล้วทำไมเสี่ยถึงไม่ยอมบอกดาตามตรง” ดางงไปหมดแล้ว

“เสี่ยต้องการทำให้ทุกคนเข้าใจว่าดาจดทะเบียนกับเสี่ย แต่ความจริงจดทะเบียนกับติณ ที่ทำแบบนี้เพราะเสี่ยต้องการบีบบังคับให้คุณวัฒน์เข้ามาปกป้องบริษัทที่เคยเป็นของแม่เขา ซึ่งมันก็ได้ผล พอคุณวัฒน์รู้ว่าเสี่ยมีเมียใหม่และคิดจะยกบริษัทให้ดา วัฒน์จึงต้องเข้าไปต่อรองกับเสี่ย โดยยอมเข้าไปฝึกงานที่บริษัท จนเสี่ยยอมยกบริษัทให้คุณวัฒน์” ธัญอธิบาย

“ถ้าเป็นเรื่องนี้ ไม่เห็นต้องจดทะเบียนด้วยนี่คะ” ดาสงสัย

“มันต้องทำให้สมจริง เพราะคุณวัฒน์มีสายลับอยู่รอบตัว ไม่ว่าตบตายังไง คุณวัฒน์ต้องจับได้แน่นอน และอีกอย่างติณรักดามากนะ” ธัญกล่าว

“เรื่องนั้น…” ดายังไม่อยากเชื่อ

“พี่รู้ดีว่าติณคงข่มใจตัวเองมาโดยตลอด ทั้งๆ ที่รู้ว่าตนเป็นสามีของดาทางนิตินัยแล้ว แต่พอดื่มน้ำเมาเท่านั้น ติณคงสติหลุดข่มใจตัวเองไม่ไหวจริงๆ เลยเกิดเรื่องเหมือนเมื่อคืน แล้วดาล่ะ ดาไม่ได้รักติณเขาเลยหรอ” ธัญรีบถาม

“เอ่อ ก็รักค่ะ แต่ดารู้สึกผิดคิดว่าตนคบชู้ เพราะเข้าใจมาโดยตลอดว่าตนเป็นภรรยาของเสี่ยวันชัยทางนิตินัยค่ะ” ดาพูดตามตรง

ติณที่แอบฟังอยู่ก็รีบเปิดประตูเข้าไปกอดดา จนดาตกใจ

“พี่รักดามากเลยนะครับ อย่าทิ้งพี่ไปเลยนะ” ติณทั้งกอดและหอมดาอย่างดีใจ

“อายพี่ธัญบ้างสิคะพี่ติณ” ดาพยายามแกะมือปลาหมึกของติณออก แต่ก็ไม่อาจหลุดได้

“เอาล่ะ ในเมื่อทั้งสองเข้าใจกันดีแล้ว ก่อนอื่นฉันขอค่าเดินทางนะติณ ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัวเลย” ธัญขอเงินดื้อๆ เลย

“ว่าแต่พี่ไปอยู่ที่ไหนมาคะ พวกเราตามหาพี่แทบแย่ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพาพี่ออกไปจากโรงพยาบาลและคอยดูแลพี่” ดาสงสัยมาโดยตลอด

“พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน เรื่องนั้นไว้ก่อน ต่อไปคงต้องจัดงานแต่งงานระหว่างติณกับดาแล้ว ตอนนี้คนอื่นเข้าใจว่าดาเป็นภรรยาเสี่ยวันชัย มันคงดูไม่งามหากดาจะไปไหนมาไหนกับติณแบบกะหนุงกะหนิงแบบนี้” ธัญแอบกังวล

“กะหนุงกะหนิงที่ไหนล่ะคะ” ดาพยายามแย้ง

ฟอด! “โอ๊ย พี่ติณน่ะ” ดารีบตีไหล่ติณด้วยความเขิน

ติณหอมดาโดยไม่เกรงใจธัญสักนิด

“เอาล่ะ ทำอะไรก็เกรงใจฉันบ้างสิติณ อย่าลืมเรื่องงานแต่งด้วยล่ะติณ ฉันไปล่ะ” ธัญไม่อยากเป็น ก ข ค

“ครับคุณพี่ภรรยา” ติณพูดยิ้มๆ

ธัญเดินออกไปจากอพาร์ทเม้นท์ของติณ ท่ามกลางสายตาใครบางคนที่แอบหลบอยู่

ธัญรีบออกเดินทางกลับไปที่บ้านเก่าของพ่อ ที่ต่างจังหวัด เพื่อทำบุญให้พ่อและสงบสติอารมณ์ก่อนกลับไปร่วมงานแต่งของน้องสาว โดยลืมเรื่องทดแทนบุญคุณผู้มีพระคุณไปเลย

************************************

และแล้วก็ถึงวันแต่งงานของติณกับดา ธัญเพิ่งมาจากต่างจังหวัดหมาดๆ เลยยังไม่มีเวลาเตรียมตัว พอเธอนั่งรถแท็กซี่เดินทางไปถึงอพาร์ทเม้นท์ตัวเอง ก็รีบขับรถดาไปที่โรงแรมที่จัดพิธีแต่งงานทันที

ธัญเดินลงจากรถที่ลานจอดรถได้ไม่นาน เธอไม่ทันระวังตัว อยู่ดีๆ ก็มีชายฉกรรจ์สองคนเข้ามาจับกุมและโปะยาสลบ โดยสถานที่ลงมือนั้นเป็นจุดที่ไม่มีกล้องวงจรปิด

สติของธัญวูบดับในบัดดล