บทนำ
คุณสมบัติเมียธิป
ยินดีต้อนรับสู่สวนสรวงพฤกษา ดินแดน์ของผู้ที่รักผลไม้รสเลิศประจำจังหวัดระยอง สวนแห่งนี้เป็ของครอบครัวตระกูลพนาพฤกษ์ ผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่และเกือบผูกขาดธุรกิจส่งออกผลไม้ของประเทศั้แ่รุ่นทวดจนมาถึงรุ่นปัจจุบัน ด้วยความใส่ใจและทนุถนอมผลผลิตดุจดั่งผลไม้ในแดน์ ซึ่งเป็คติประจำใจของพ่อเลี้ยงแห่งสวนสรวงพฤกษาในทุกรุ่น ไม่เว้นแม้แต่พ่อเลี้ยงคณาธิป พนาพฤกษ์ พ่อเลี้ยงหนุ่มวัยสามสิบห้าปีที่รับ่ต่อธุรกิจมาจากคุณย่าผู้เป็ที่รัก
ด้วยเหตุนี้เอง คณาธิปจึงทุ่มเทแรงกาย แรงใจทั้งหมดไปกับการดูแลพัฒนาสวนสรวงพฤกษาแห่งนี้จนไม่มีเวลาหาเมียของตัวเองเสียที มีข่าวลือหนาหูออกมาว่าสาเหตุหลักที่พ่อเลี้ยงสุดหล่อยังไม่มีเมียเป็เพราะเขามีรสนิยมรักไม้ป่าเดียวกัน ทั้งที่ความจริงแล้วเขาเพียงแค่ไม่้าแต่งงาน คณาธิปเป็คนรักอิสระ ไม่ชอบผูกมัด การแต่งงานสำหรับเขาเป็เหมือนการใส่กุญแจมือและเข้ากรงขัง ไม่ว่าเพื่อนจะบอกว่ามันเป็กรงขังที่มีความสุขแต่เขาไม่เห็นด้วย ความฝันสูงสุดของพ่อเลี้ยงคือการอยู่เป็โสดไปชั่วชีวิต
เป็เดือดเป็ร้อนถึงคุณนายพรรณนารา ผู้เป็ย่าที่อดรนทนไม่ไหว จำต้องเดินทางมาหาหลานชายเพียงคนเดียวในวันนี้ เพื่อคุยให้รู้เื่!!
“อยู่นี่เองรึตาธิป!!”
เสียงดังกัมปนาทของหญิงชราผู้ทรงอำนาจทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มผู้กำลังตรวจตราเหล่าผลไม้ที่จะส่งออกจากสวนในวันนี้จำต้องหยุดทุกอย่างแล้วหันไปหาเ้าของเสียง คณาธิปกลืนน้ำลายดั่งอึกใหญ่เมื่อสบดวงตาวาวโรจน์และรังสีอำมหิตจากคุณย่าของเขา
“สวัสดีครับย่า ลมอะไรหอบมาถึงสวนครับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มส่งสัญญาณไล่ลูกน้องออกไปจากบริเวณนี้ให้หมด แล้วจึงส่งยิ้มหวานเข้าสู้ เดินเข้าไปทั้งกอดและหอมคุณย่าเ้าอารมณ์อย่างออดอ้อน
เขามีรูปร่างสูงใหญ่ เนื้อแน่นตรึงเต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างคนใช้กำลังสม่ำเสมอ พอโอบกอดย่าที่สูงแค่อกก็เหมือนกำลังกอดเด็กน้อย แขนก้ามปูแกล้งกอดรัดหญิงชราเป็เชิงหยอกล้อ รู้ว่าถ้าทำแล้วจะช่วยให้คนในอ้อมกอดลดระดับความขุ่นมัวในใจลงได้บ้าง
“ไม่ต้องมาทำพูดดี!” คุณย่าพรรณนาราในวัยแปดสิบหกไม่หลงกล นางดันร่างหนาที่ใหญ่กว่าตัวเกือบสองเท่าออกห่าง มองสำรวจหลานชายอย่างพินิจพิเคราะห์ ร่างสูงยืนส่งยิ้มยอมให้อีกฝ่ายมองตนั้แ่หัวจรดเท้าอย่างไม่ทักท้วง
หญิงชราเอื้อมมือออกไปลูบใบหน้าหลานชาย ผิวขาวเหลืองกลายเป็คล้ำแดดขึ้นกว่าเมื่อเดือนก่อน ดวงตาคมกริบอิดโรยไม่ทอแสงประกายสดใส สันกรามปกคลุมไปด้วยหนวดเขียวเข้มเปลี่ยนหลานชายผู้ใจดีของนางเป็ดิบเถื่อน น่าเกรงขาม ใบหน้าเหนื่อยล้าของหลานบอกให้รู้ว่าเขาลงแรงไปกับสวนผลไม้ของบรรพบุรุษแห่งนี้อย่างหนักจนไม่พักผ่อน ยิ่งมองนานเท่าไหร่หญิงชราก็คิดว่าควรต้องหาใครสักคนเข้ามาดูแลเขาได้แล้ว ขืนปล่อยไว้แบบนี้จะต้องทำงานหนักจนตายเข้าสักวัน
คุณนายบีบเนื้อบริเวณแก้มของหลานรักแล้วบิดแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว รู้ว่าเขาทำทุกอย่างก็เพื่อทุกคนแต่ตัวมันเองก็ร้ายไม่น้อย อย่าคิดว่านางรู้ไม่ทัน
“ไหนแกบอกฉันสิ ว่าผีห่าซาตานตัวไหนมันสิงแก แกถึงได้เป็หลานอกตัญญูทอดทิ้งย่าแก่ ๆ อยู่บ้านคนเดียวมาเป็เดือน!” หญิงชราร่างท้วมสะบัดแขนออกจากมือหลานตัวดี เติมอารมณ์โกรธเข้าไปใหม่ไม่ให้มันรู้ว่านางแอบเห็นใจมันเมื่อได้เห็นสารรูปหลานวันนี้
ครั้งนี้นางจะไม่อ่อนข้อให้อีก ต้องคุยกันให้รู้เื่ สวนนี่มันมีอะไรดีนักถึงหมกตัวอยู่ได้เป็เดือน ๆ คราวก่อนก็มาค้างเกือบสามอาทิตย์กว่าจะยอมกลับบ้าน คราวนี้มันจะค้างนานเท่าไหร่?
“ธิปขอโทษ ย่าอย่าโกรธธิปเลยนะ” คณาธิปทิ้งมาดนายเหนือหัวของคนงานในสวนกว่าพันคน ก้มลงคุกเข่ากอดขาย่าอย่างสำนึกผิด ใครจะรู้ว่าพ่อเลี้ยงหน้าโหดคนนี้ยามเมื่อสวมโหมดหลานชายของคุณนายพรรณนาราแล้วจะกลายเป็แค่เด็กผู้ชายตัวเล็กที่ช่างอ้อน ช่างเอาใจ
“บอกฉันมาสิ ทำไมไม่ยอมกลับบ้าน ต้องให้ฉันเอาแคร่มารับมั้ยตาธิป”
ไม่ใช่เพราะมันตั้งใจทำงานอย่างเดียวหรอก นางรู้ว่ามัน้าจะหนี!
“โธ่...ก็ใครจะอยากกลับล่ะครับ ย่าเล่นพาผู้หญิงเข้าบ้านมาให้เลือกไม่เว้นแต่ละวัน ธิปเบื่อผู้หญิงพวกนั้น”
หากความฝันสูงสุดของพ่อเลี้ยงคณาธิปคือการอยู่เป็โสด
ความฝันหนึ่งเดียวของคุณนายพรรณนาราก็คือการเห็นหลานชายแต่งงาน มีครอบครัว
แล้วอย่างนี้ ใครจะชนะกันล่ะ?
“เบื่อไม่ได้! อายุก็ปาเข้าไปสามสิบกว่าแล้ว เมื่อไหร่จะแต่งงานเป็ฝั่งเป็ฝากับเขาสักที! หรือว่าที่แกไม่แต่งเพราะเื่อื่น” หญิงชรากอดอกก้มมองหลานชายอย่างพิจารณา ตัดสินใจพูดเื่ที่สงสัยมาตลอด “เป็เกย์ใช่มั้ย”
“ห๊ะ!” หลานชายถึงกับร้องเสียงหลง
“ชอบไม้ป่าเดียวกันรึ จนปูนนี้แล้วจะปิดเป็ความลับทำไม บอกย่ามาเถอะ ย่ารับแกได้ทุกอย่าง”
“...”
“ถ้าเป็จริง ๆ ก็บอกมา ย่าจะได้ไปตบไปแต่งให้เป็เื่เป็ราว ไหน? หนุ่มคนไหนมันเป็เมียแก หลบอยู่ไหน? เอ๊ะ! หรือว่าผัว? นี่แกเป็ฝั่งไหนล่ะ ฉันจะได้หลานสะใภ้หรือหลานเขย?”
“เฮ้ยย ไปกันใหญ่แล้วย่า ธิปไม่ได้เป็เกย์ แมนทั้งแท่งเนี่ย!” คณาธิปยืนขึ้นเต็มความสูง ทำโชว์เบ่งกล้ามเป็มัด ๆ ยืนยันให้ย่าดู
“ก็แล้วทำไมไม่ยอมมีเมียสักที” นางหามาให้กี่คนก็ไม่ชอบ ไม่ถูกใจ หนีเข้าสวนเสียทุกราย
“ธิปไม่อยากมีเมีย” มีทำไมวุ่นวาย พวกผู้หญิงน่าเบื่อจะตาย
“ก็นั่นไง แกไม่อยากมีเมียเพราะแกอยากมีผัว!” คุณย่าตบหน้าตักตัวเองฉาดใหญ่ สันนิษฐานไว้ไม่ผิดจริง ๆ ไอ้หลานชายตัวดีมันชอบผู้ชายด้วยกันตามที่ข่าวลือว่าไว้ บอกตามตรงนางใ แต่ไม่ว่าหลานจะรักใคร คุณนายพรรณนาราคนนี้สัญญาว่าจะรักด้วย
“บอกย่ามาเถอะ ย่ารับได้จริง ๆ ” หญิงชรากล่อมหลานให้ยอมบอกความจริงไม่ต่างจากในยามเด็กที่หลานชายมักปกปิดความผิดไว้ไม่ยอมบอก
“ย่า!!!!” แต่คณาธิปกลับไม่ฟัง โวยวายใหญ่โตเสียยิ่งกว่าคนเป็ย่า
“ถ้างั้นก็พิสูจน์สิ” ย่าแอบยกยิ้ม เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าตามแผน
“พิสูจน์อะไรอีก ธิปก็บอกย่าแล้วว่าถ้าย่าหาผู้หญิงที่มีคุณสมบัติตามที่ธิปขอได้ก่อนหกโมงเย็นวันนี้ ธิปก็จะแต่งให้เลยทันที”
ใช่ว่าเขาจะเคยได้ยินคำพูดพวกนี้จากย่าครั้งแรกเมื่อไหร่ ล่าสุดก็เช้านี้เองที่ย่าโทรมาตามให้กลับบ้าน กล่อมเสียนานว่ารับได้หากเขาจะพาผู้ชายไปแนะนำให้รู้จัก จนคณาธิปทนไม่ไหวยอมเอ่ยปากพิสูจน์จะแต่งงาน หากย่าสามารถหาผู้หญิงตามคุณสมบัติ 10 ข้อ ที่เขา้ามาได้ภายในวันนี้
“แน่ใจนะ” คนเ้าแผนการถามย้ำอีกครั้ง
“ครับ!” พ่อเลี้ยงรับคำแล้วกลับไปสนใจทุเรียนพันธุ์หายากของตนต่อ ไม่ลืมย้ำเตือนอีกเื่ที่ตกลงกันไว้ “แต่ถ้าย่าหาผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ย่าต้องเลิกพูดเื่แต่งงานของผมอีก ตลอด-ไป”
“ฮ่า ๆ ๆ แกได้แต่งเย็นนี้แน่หลานรัก”
“หมายความว่าไง” เขารีบหันไปถามย่าอย่างไม่ไว้ใจ เขาจะตกหลุมพรางอะไรของนางอีกหรือไม่
คุณนายพรรณนาราส่งยิ้มหวานให้หลานอย่างผู้ชนะ ก่อนจะผายมือไปทางด้านหลังแล้วเรียกใครบางคนที่หลบอยู่หลังต้นทุเรียนต้นใหญ่ให้ปรากฎตัว “ยาหยีเข้ามาลูก พี่เขาอยากเจอแล้ว”
“...”
พ่อเลี้ยงคณาธิปวางทุเรียนลูกใหญ่ลงบนพื้น สายตาจับจ้องยาหยีของย่าที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า พลันสองหูก็แว่วได้ยินสิ่งที่คุณนายพรรณนาราร่ายยาวออกมาทีละข้อ ทีละข้อ
“ตัวเล็ก ผมยาว ผิวขาว หน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตา พูดเพราะ จริงใจ เรียบร้อยอ่อนหวาน เป็แม่บ้านแม่เรือน ว่านอนสอนง่ายไม่ดื้อไม่เถียง...”
“...”
“อ่อ! เกือบลืม ต้องตัวหอมเหมือนดอกไม้ั้แ่หัวจรดเท้า ย่าดมมาให้หมดแล้ว เหลือแต่เท้าแกคงต้องดมเองนะตาธิป” ว่าจบก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ทำเครื่องหมายถูกไว้แล้วทุกบรรทัดไปตรงหน้าชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ราวกับถูกสะกด “ครบ 10 ข้อ10 คะแนน!”
“นะ...นี่ย่าไปหามาจากไหนเนี่ย” คณาธิปแทบไม่เชื่อสายตาว่าย่าจะหาผู้หญิงอย่างที่เขาขอไปมั่ว ๆ ได้ภายในวันนี้มาจริง
“ฉันก็เก็บมาได้แถวนี้แหละ สรุปแต่งนะ เย็นนี้เลย”
รีบสุด อะไรสุด ก่อนมันไหวตัว
..................................................
พ่อเลี้ยงต้องเลือกนะว่าจะมีเมียหรือมีผัว ย่าจะได้จัดให้ถูก
รักมากมาย
พาณตะวัน
By พีเนริซ/PNeriz
ฝากติดตามเพจนักเขียนด้วยน้า
687
