เป็เพราะบริษัทแห่งนี้ประกอบกิจการจำหน่ายเครื่องจักรกลการผลิตงานอุตสาหกรรมให้กับโรงงานต่างๆทั่วประเทศ ฝ่ายออกแบบและฝ่ายขายจึงมีแต่ผู้ชายเสียเป็ส่วนใหญ่
แต่ก่อนที่ใครๆจะได้ย้ายก้นไปจากห้องอาหารชั้น 3 ของโรงแรม กลับต้องหยั่งรากติดเก้าอี้ตามเดิมเมื่อทีมสาวสวยฝ่ายประชาสัมพันธ์พากันยกโขยงมากินข้าว
“ไม่ต้องรอถึงป่านนั้นเว้ยนางฟ้ามาโปรดถึงที่แล้วว่ะ” ศักดาพูดอย่างคนละเมอ นัยตาหวานเยิ้มหยดย้อย
“เช็ดน้ำลายด้วย ยืดเชียว”
คนถูกแซวกระทุ้งศอกเข้าสีข้างตรีวราเบาๆ คล้ายจะบอกว่า..อย่าจุ้น! สาวห้าวส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับลูกทีมที่เริ่มอาการหื่นแต่เช้า ก่อนลุกพรวดจากเก้าอี้เพื่อไปทำธุระส่วนตัว
“ใครจะอยู่ก็นั่งต่อใครไม่รออยากไปไหนก็ไป แล้วพอถึงเวลาค่อยมาเจอกันที่ชั้น 4 อย่าช้านะ..ตรงเวลาด้วย”
“ตามนั้นลูกเพ่”
“ฉันไปละจะไปเข้าห้องน้ำแล้วก็เมื่อยว่ะอยากนอน..เดี๋ยวเจอกัน” ตรีวราโบกไม้โบกมือให้ทีมงาน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนไกล
“เดี๋ยวค่ะพี่ตรี”เสียงหวานล้ำทำเ้าของชื่อชะงักฝีเท้า
“เยลลี่”
สาวสวยวัยใสยิ้มแฉล้มมาแต่ไกลตรงเข้าคล้องแขนสาวมาดแมนอย่างออดอ้อน
“พี่ตรีค่ำนี้เยลลี่จะรบกวนขอตัวพี่สักชั่วโมงนะคะ ได้ไหม”
“หือออ! ว่าไงนะ”
“ค่ำนี้เราอยู่ด้วยกันสักชั่วโมงนะพี่”ไม่นานสาวสวยอีกสองสามนาง อาทิเช่น น้องเรนนี่ น้องกิ๊ฟ และน้องเบนจี้ ต่างกรูกันเข้ามารุม
เมฆาจ้องสาวเทียมที่ถูกสาวแท้แห่มาล้อมรอบจนแนบชิดตาเขียวปั๊ดและยิ่งเห็นเยลลี่ะโหอมแก้มตรีวรา เขาก็ยิ่งก้าวเท้าเร็วมาใกล้
“เอ้า! นี่กุญแจห้องพี่ตรี ใช่ป่าววะ”
“ใช่ๆถือไปให้พี่เขาด้วย”
“ได้ๆ”
หมับ! เมฆาตวัดมือคว้าเอาไปอย่างรวดเร็ว
“ฉันเอาไปให้เองของไอ้ตรีใช่ไหม” แล้วใครจะกล้าขัดล่ะหนอ ในเมื่อเ้าพ่อทีมขายภาคกลางอาสาขนาดนี้
“ครับพี่”
เมฆายืดแขนขวางหน้าตรีวราระหว่างเดินไปทางห้องน้ำคนเสียจังหวะนิ่วหน้าแล้วจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง
“อะไรนายเมฆหลีกไป”
“คุยกันก่อนสิ”
“คุยอะไร”ตรีวราลอบผ่อนลมหายใจยาว รู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นแรง..คงเพราะใที่จู่ๆ ดันมีคนโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว
คนหาสาเหตุให้ตัวเองได้ตามนั้นลอบเบ้ปาก
“อิจฉาเหรอ”คำถามทำให้เมฆามุ่นคิ้ว
“อิจฉาอะไร”ตรีวรายักไหล่
“ที่เยลลี่มาทักฉันแถมค่ำนี้เรายังนัดกันอีกด้วย” คนฟังทิ้งลมหายใจหนักๆ พร้อมหรี่ตามอง
ตรีวราแทบจะสิงผนังตรงนั้นเสียให้ได้เมื่อเมฆายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนแทบไม่กล้าหายใจ
ชายหนุ่มเหยียดยิ้มเมื่อเขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายออกอาการประหม่าต่อหน้าเขาทั้งที่แต่ก่อนไม่เคย อาจเป็เพราะ ‘เรา’ เพิ่งผ่านเื่อย่างว่าไปเมื่อคืน
เขาเอนตัวออกห่างเพื่อกวาดสายตาจินตนาการถึงเรือนร่างอีกฝ่ายผ่านเสื้อผ้าตัวโคร่งอย่างคนที่เคยเห็นเนื้อแท้ข้างในมาแล้ว
“มองอะไร! ไปได้แล้ว..จะเข้าห้องน้ำ”
“ไม่ให้ไป”คนตัวโตกว่ายังคงกักไว้
“อะไรอีกล่ะ”
“แกยังไม่ตอบคำถามเลยฉันถามว่าแทงล่างหรือบน” คนถูกถามกลอกตามองบน
“ก็ทั้งสองแหละ”
“เฮ้ย!”
“ซื้อหวยใครเขาแทงฝั่งเดียว”
“ไม่ใช่!” เมฆาต้องลากคนตอบไม่ตรงประเด็นหลบมาอีกทาง เขาไม่อยากให้ใครได้ยินเื่ที่จะคุยกัน
“นายเมฆ! ปล่อยฉัน” มือหนาตวัดเสยปลายคางอีกฝ่ายไว้ไม่ให้โยกโย้
“ตอบมา..เมื่อคืนฉันเข้าช่องบนหรือล่าง”ตรีวรากัดฟันแน่น
อดคิดไม่ได้ว่านี่คือคำถามที่อยากให้แน่ใจใช่ไหมว่าเขาจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร
แค่เื่ที่ไม่ได้อยากให้เกิดขึ้น..ควรจะเลิกแล้วต่อกันไป
“ข้างล่าง”
“แน่นะ”ตรีวรานิ่ง มองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ
“ก็รูมันตันไงใช้งานได้แค่ช่องเดียวน่ะถูกแล้ว” เมฆายิ่งขึงหน้าตึงกว่าเดิม
“จะมาซ้ำแซะทำไมเนี่ยนี่ฉันก็ยังไม่หายเจ็บตูดเลยนะ ถอยไปเลยไป!” คนฉี่จะราดรีบหนีออกจากการเกาะกุม แต่ไม่วายถูกรั้งไว้อีก
“เดี๋ยว”
“อะไรอีกล่ะ!” มือหนาล้วงกุญแจห้องจากกระเป๋ากางเกงยื่นให้
“ลืมหรือตั้งใจอ่อยใครหรือเปล่า”
“ไม่ใช่นายก็แล้วกัน”ชายหนุ่มกระตุกยิ้มหยัน
“ไม่อยากอ่อยฉันดูหน่อยเหรอขนาดเราเมาๆ ยังเอากันมันส์มาก แล้วถ้าไม่เมาล่ะ มันจะ..”
“ไอ้เชี่ย! พูดห่าอะไรวะเนี่ย!” ตรีวรารีบคว้าของในมืออีกฝ่ายทันควันก่อนจิกตาขวางใส่แล้ววิ่งหนีไปทันที
ทิ้งให้คนที่เจตนากวนประสาทกันยืนหัวเราะชอบใจบอกเลยว่าเจออย่างนี้ต้องขอแกล้งจนกว่าจะหนำใจกันไปข้างหนึ่ง อยากอวดดีท้าทายกันนัก..คราวนี้ล่ะจะไม่ยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาด