ความมืดมิดและหนาวเหน็บเข้าปกคลุมทันทีที่ปากถ้ำถูกหิมะถล่มปิดตาย เสียงหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนกของเหล่าผู้คุ้มกันและคนงานดังระงมแข่งกับเสียงลมหวีดหวิวด้านนอกที่เริ่มแ่ลง
"จุดไฟ! เร็วเข้า!" เสียงะโสั่งการของเถี่ยซาน หัวหน้าผู้คุ้มกันดังขึ้น ไม่นานนัก แสงสว่างจากคบเพลิงและหินอัคคีก็สว่างวาบขึ้น ขับไล่ความมืดออกไป เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดของผู้คนนับสิบชีวิตที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
แต่ทว่า... สายตาของทุกคนไม่ได้จับจ้องไปที่ปากถ้ำที่ถูกปิดตาย แต่จับจ้องไปที่ชายหนุ่มในชุดแบกหามมอมแมม ที่ยืนพิงผนังถ้ำอยู่อย่างเงียบเชียบ 'อาถู่' หรือ 'เซี่ยฟาน'
หลินเสวี่ยยืนอยู่เบื้องหน้าเขา แววตาของนางเต็มไปด้วยความสับสน ทั้งหวาดกลัวและสงสัย "ตอบข้ามา..." นางเอ่ยเสียงเครียด "เ้าไม่ใช่คนแบกหามธรรมดา... พลังลมปราณเมื่อครู่ และอาวุธที่ดูดกลืนเข็มพิษนั่น... เ้าเป็ใคร?"
เถี่ยซานและลูกน้องชักดาบออกมาล้อมกรอบเซี่ยฟานทันที "คุณหนูถอยออกมา! เ้านี่มันตัวอันตราย! มันอาจจะเป็สายลับของโจรูเา!"
เซี่ยฟานถอนหายใจยาว ไอร้อนพวยพุ่งออกมาจากปาก เขาค่อยๆ ปลดผ้าที่พันรอบ 'อีเต้อ' ออก เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีนิลกาฬที่เย็นเยียบและดุดัน "ข้าช่วยชีวิตพวกเ้า... นี่คือวิธีที่พวกเ้าตอบแทนงั้นรึ?"
"เ้าช่วยพวกเรา... หรือเ้าเป็คนล่อพวกมันมา?" หลินเสวี่ยถามกลับอย่างฉลาดทันคน "คนชุดแดงบนหน้าผานั้น... มันเล็งมาที่เ้า ไม่ใช่ขบวนสินค้า"
เซี่ยฟานเลิกคิ้ว "ฉลาดนี่คุณหนูหลิน" เขากวาดสายตามองดาบที่ชี้มาที่เขา แล้วแสยะยิ้ม "ถ้าข้าคิดร้ายกับพวกเ้า... พวกเ้าตายไปั้แ่ตอนที่หมาป่าบุกแล้ว"
เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อย แรงกดดันระดับ 'รวบรวมปราณ ขั้นสูงสุด' ที่หนักแน่นดั่งขุนเขาแผ่ออกมา วูบ! ผู้คุ้มกันระดับขั้น 5-6 เข่าอ่อนทรุดลงทันที ดาบในมือสั่นระริก
"เก็บดาบซะ" เซี่ยฟานสั่งเสียงเรียบ "ข้าไม่ได้ชื่ออาถู่... ข้าชื่อ 'เซี่ยฟาน' และใช่ ข้ากำลังถูกตามล่า" "แต่ถ้าพวกเ้าอยากรอดออกไปจากที่นี่... พวกเ้าต้องพึ่งข้า"
หลินเสวี่ยกัดริมฝีปาก นางเป็แม่ค้า ย่อมประเมินสถานการณ์ได้รวดเร็ว ปากถ้ำถูกหิมะถล่มทับหนาหลายสิบจั้ง ขุดออกไปตอนนี้ก็เสี่ยงถล่มซ้ำ ทางรอดเดียวคือ... เดินลึกเข้าไปในถ้ำนี้
"ตกลง... เซี่ยฟาน" หลินเสวี่ยยกมือห้ามลูกน้อง "เราจะร่วมมือกันชั่วคราว แต่ถ้าเ้าตุกติก ข้าจะใช้ 'ะเิเพลิง' เผาพวกเราให้ตายไปพร้อมกัน!" นางชูมือที่กำลูกแก้วสีแดงสดไว้แน่น มันคืออุปกรณ์เวทมนตร์ระดับสูงที่ะเิรุนแรง
"ยุติธรรมดี" เซี่ยฟานพยักหน้า
เขาหันกลับไปมองความมืดเบื้องลึกของถ้ำ ดวงตาเปลี่ยนเป็สีเทา 'เนตรศิลา' โครงสร้างของถ้ำนี้แปลกประหลาด... ผนังถ้ำเรียบกริบเกินกว่าจะเป็ธรรมชาติ และมีไอเย็นะเืไหลออกมาตลอดเวลา และที่สำคัญ... เขามองเห็น 'ร่องรอยการขุดเจาะ' โบราณ
"ตามข้ามา... และระวังเท้าด้วย" เซี่ยฟานเดินนำหน้า แบกอีเต้อที่หนักอึ้งไว้บนบ่า แสงคบเพลิงส่องกระทบผนังถ้ำ เผยให้เห็นผลึกน้ำแข็งสีฟ้าครามที่งอกเงยออกมาเหมือนเขี้ยวสัตว์
เมื่อเดินลึกเข้ามาได้ประมาณหนึ่งลี้ (500 เมตร) อากาศก็หนาวเหน็บจนคนงานธรรมดาเริ่มตัวสั่นปากเขียว "หนาวชะมัด... นี่มันถ้ำน้ำแข็งรึไง?"
"ไม่ใช่แค่น้ำแข็ง..." เซี่ยฟานหยุดเดิน เขาชี้ไปที่พื้น พื้นถ้ำเปลี่ยนจากหินเป็ 'ธารน้ำแข็ง' ใสแจ๋วที่มองเห็นเบื้องล่าง ลึกลงไปในน้ำแข็งนั้น... มีซากศพของสัตว์อสูรโบราณขนาดมหึมาถูกแช่แข็งไว้นับร้อยตัว!
"์ช่วย..." เถี่ยซานอุทาน "นี่มัน 'สุสานเยือกแข็ง' ในตำนาน!"
ทันใดนั้น ผนังถ้ำด้านข้างก็สั่นะเื ครืด... ครืด... เสียงเหมือนมีของแข็งขูดขีดไปกับน้ำแข็งดังใกล้เข้ามา ไม่ใช่จากข้างหลัง... แต่จาก 'ข้างใน' ผนังถ้ำ!
"เตรียมอาวุธ!" เซี่ยฟานะโ "มีตัวอะไรบางอย่างกำลังมา!"
เพล้ง!
ผนังน้ำแข็งด้านขวาแตกกระจาย ก้ามขนาดั์สีขาวโปร่งแสงพุ่งทะลุออกมา หนีบเข้าที่ลำตัวของผู้คุ้มกันคนหนึ่งที่ยืนอยู่ริมสุด "อ๊ากกกก!" เสียงร้องเงียบหายไปในพริบตาเมื่อร่างนั้นถูกกระชากหายเข้าไปในรูผนังถ้ำ ตามมาด้วยเสียง กร๊อบ... กร๊อบ... ของการเคี้ยว
"แมงมุมน้ำแข็งกระจก!" (Mirror Ice Spider) หลินเสวี่ยหน้าซีดเผือด สัตว์อสูรระดับ 2 ขั้นสูงสุด! พวกมันซ่อนตัวในผนังน้ำแข็ง ใช้เงาสะท้อนพรางตัว และล่าเหยื่อด้วยความเงียบ
เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง! ผนังถ้ำรอบทิศทางเริ่มแตกร้าว แมงมุมน้ำแข็งนับสิบตัว ไต่กรูออกมาจากรอยแยก พวกมันมีลำตัวใสเหมือนแก้ว มองเห็นอวัยวะภายในเต้นตุบๆ ขาแปดข้างแหลมคมเหมือนหอกน้ำแข็ง
"ปกป้องคุณหนู!" เถี่ยซานและลูกน้องตั้งวงล้อม แต่ความกลัวทำให้ขบวนรวนเร
"หลบไป!" เซี่ยฟานกระโจนออกมาข้างหน้า เขาปรับน้ำหนักอีเต้อเป็ 'เบา' เพื่อความเร็ว "เ้าพวกแมลงกระจก... ข้าเกลียดแมงมุมที่สุด!" (เพราะมันทำให้นึกถึงมนุษย์แมงมุมของโม่เทียน)
วูบ! เซี่ยฟานเหวี่ยงอีเต้อตัดขาหน้าของแมงมุมตัวแรกที่กระโจนเข้ามา เคร้ง! เสียงเหมือนแก้วแตก ขาแมงมุมขาดสะบั้น แต่ทันทีที่ขาขาด เืสีฟ้าของมันก็พุ่งกระฉูดออกมา และทันทีที่เืััพื้น... มันก็แข็งตัวกลายเป็แท่งน้ำแข็งยึดติดกับรองเท้าของเซี่ยฟาน!
"เืแช่แข็ง?" เซี่ยฟานชะงัก ขาขยับไม่ได้ แมงมุมอีกสองตัวเห็นช่องโหว่ พุ่งเข้ามาจะใช้เขี้ยวพิษกัดคอ
"เซี่ยฟาน! ก้มลง!" หลินเสวี่ยะโพร้อมปาลูกบอลโลหะลูกเล็กๆ ออกมา บึ้ม! ลูกบอละเิเป็เปลวเพลิงสีส้ม ร้อนแรงพอที่จะละลายน้ำแข็งที่ยึดขาเซี่ยฟานได้ชั่วขณะ "ขอบใจ!" เซี่ยฟานอาศัยจังหวะนั้นบิดตัวหลบเขี้ยว แล้วสวนกลับด้วยการกระแทกด้านแบนของอีเต้อ
คราวนี้เขาใช้น้ำหนัก 'หนัก' (1,000 ชั่ง!)
"ทุบ!"
โพละ!
ร่างของแมงมุมน้ำแข็งไม่ได้แค่แตก... แต่มันะเิกลายเป็ผงเกล็ดน้ำแข็งไปเลย! แรงอัดกระแทกส่งคลื่นช็อกเวฟกระแทกแมงมุมตัวอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังจนกระเด็น
เซี่ยฟานยืนหอบ ปรับน้ำหนักกลับมาเบา เขาหันไปมองหลินเสวี่ย "ะเิเพลิงของเ้าใช้ได้ดีนี่"
"ข้าเป็พ่อค้าอาวุธ..." หลินเสวี่ยยิ้มมุมปากอย่างกล้าหาญ ทั้งที่มือยังสั่น "ข้ามีของเล่นเยอะกว่าที่เ้าคิด"
"ดี... งั้นเ้าคอยยิงสนับสนุน ข้าจะเป็ตัวชนเอง" เซี่ยฟานสั่งการอย่างเป็ธรรมชาติ ราวกับเขาเป็หัวหน้าขบวนตัวจริง "พวกเราจะบุกฝ่าดงแมงมุมนี่เข้าไป... ข้าเห็นทางออกอยู่ข้างหน้า!"
ด้วย 'เนตรศิลา' เขามองเห็นแสงสว่างจางๆ ที่ปลายอุโมงค์ และที่นั่น... มีกลิ่นอายของ 'โลหะโบราณ' ที่ทำให้อีเต้อสั่นระริกด้วยความหิวโหย
การร่วมมือระหว่าง 'มารนักขุด' และ 'คุณหนูตระกูลหลิน' เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางสมรภูมิน้ำแข็ง โดยที่พวกเขายังไม่รู้ว่า... ปลายทางของอุโมงค์นี้ คือทางเข้าสู่ "นครสาบสูญใต้พิภพ" ที่ถูกลืมเลือนไปนับพันปี!
590K
