เพียงแค่ก้าว

เมื่อเช้าวันใหม่มาเยือนสองพี่น้องต่างพากันออกเดินทางไปตลาดตั้งแต่เช้า มุ่งตรงไปยังร้านค้าของท่านป้าหวัง เมื่อไปถึงเห็นท่านป้ากำลังให้คนงานชายขนกระสอบอะไรบางอย่างจำนวนมากเข้าไปยังหลังร้าน จึงเดินเข้าไปหา

"สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านป้าหวัง" 

เถ้าแก่เนี่ยหวังที่ได้ยินเสียงเล็กดังขึ้นเมื่อหันมามองเป็นสองพี่น้องให้รู้สึกยินดียิ่งนัก นางรอเด็กทั้งสองเสียหลายวันพร้อมส่งยิ้มกว้างไปให้

"สวัสดีขอรับท่านป้า" 

"อ้าว ซินเอ๋อ ฟงเอ๋อ มากันแล้วหรือ มา มา เข้ามาด้านในกันก่อน" 

แล้วท่านป้าหวังก็เดินนำเข้าไปในร้านพร้อมกับเอ่ยขึ้น

"หายหน้าหายตาไปเสียหลายวันเลยนะ รู้หรือไม่ป้ากำลังรอพวกเจ้าอยู่" 

เมื่อเข้ามาด้านในร้านก็หันมองเด็กน้อยทั้งสองที่กุลีกุจอนำตะกร้าสะพายลงจากแผ่นหลังเล็ก

"ไหนๆเอาของมาดูสิว่ามีอะไรมาขายให้ป้าบ้างวันนี้ รู้หรือไม่ตะกร้าของพวกเจ้าขายดีมากเลยนะขายหมดตั้งแต่วันแรกแล้วยังมีเหล่าลูกค้ามาสั่งไว้หลายลูกทีเดียว" 

ท่านป้าหวังบอกอย่างยินดีพร้อมเอื้อมมือไปจับตะกร้าและของใช้ที่เด็กๆ นำออกมาวางพิจารณาอย่างสนอกสนใจเพราะนอกจากตะกร้ามีหูหิ้วแบบเมื่อหลายวันก่อนแล้วยังมีของใช้รูปแบบต่างๆ ที่ดูแปลกตาแต่สวยงามยิ่งนัก ท่านป้าหวังเลยรับเอาไว้ทั้งหมดและคิดราคาให้อย่างยุติธรรม เมื่อท่านป้าหวังคิดเงินแล้วเดินเข้าไปนำเงินมาให้ นางกำลังคิดว่าวันนี้นางนำของที่ช่วยกันทั้งถักทั้งสานกับอี้ฟงมาขายทั้งหมดยี่สิบห้าชิ้นป้าหวังให้ราคาชิ้นละหนึ่งร้อยอีแปะ ยี่สิบห้าคูณหนึ่งร้อย โอ้!!!!! สองพันห้าร้อยอีแปะ ถ้าอย่างนั้นก็ได้สองตำลึงกับอีกห้าร้อยอีแปะเลยน่ะสิ สองพี่น้องที่มองหน้ากันแล้วกระโดดกอดกันอย่างดีใจ เถ้าแก่เนี่ยหวังที่เดินออกมาเห็นภาพตรงหน้าถึงกับน้ำตาซึม รู้สึกชื่นชมในตัวเด็กน้อยทั้งสองยิ่งนัก ก่อนจะเดินมาส่งเงินให้เด็กน้อยพร้อมขนมอีกห่อใหญ่

"อันนี้ขนม ป้าให้" 

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้า" 

อี้ซินที่ยื่นมือไปรับเงินและขนมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนำเงินสองตำลึงใส่เอาไว้ในกระเป๋าลับที่นางเอาเศษผ้ามาเย็บติดกับอาภรณ์ตัวในถึงสองชั้นและเอาอีกห้าร้อยอีแปะใส่ถุงเงินเอาไว้สำหรับซื้อของ ก่อนจะส่งขนมให้อี้ฟงกินเพราะนางเห็นเจ้าตัวเล็กลอบกลืนน้ำลาย จึงให้ไปนั่งกินก่อน สายตายังคงเห็นคนงานขนกระสอบเข้าไปหลังร้านอย่างต่อเนื่องจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

"ในกระสอบนั่นคืออะไรหรือเจ้าคะท่านป้า" 

ท่านป้าหวังที่มองตามสายตาของนางจึงบอกขึ้น

"อ้อ เป็ดน่ะ ป้าจะเอามาทำเป็ดย่าง ขายในวันพรุ่งนี้"

อี้ซินยิ่งทำหน้าสงสัย

"ขายวันพรุ่งนี้หรือเจ้าคะ"

เถ้าแก่เนี่ยหวังที่มองหน้าดรุณีน้อยตรงหน้าที่ทำหน้าสงสัยจึงเอ่ยขึ้น

" นี่เจ้าไม่รู้หรอกหรือซินเอ๋อพรุ่งนี้เป็นวันครบรอบก่อตั้งของเมืองของเราซึ่งจะจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นในทุกปี จะมีการเปิดขายของ และการแสดงต่างๆ อย่างยิ่งใหญ่เชียวนะ ป้านึกว่าที่เจ้านำของมาขายวันนี้เพื่อจะมาเที่ยวงานในวันพรุ่งนี้เสียอีก"

ฟังที่ท่านป้าหวังบอกนางได้แต่ยิ้มแห้งส่งไปให้นางไม่มีความทรงจำใดๆ เลยหรืออาจจะเป็นเพราะร่างนี้ไม่เคยได้ออกไปไหนเลยก็ได้

"ข้าไม่รู้จริงๆ เจ้าค่ะ ตั้งแต่ท่านพ่อท่านแม่จากไป ข้าก็ไม่เคยได้ออกจากจวนอีกเลย"

เถ้าแก่เนี่ยหวังที่ได้ฟังถึงกับใจกระตุกรู้สึกเวทนาสงสารเด็กทั้งสองยิ่งนัก

"เช่นนั้นออกมาเปิดหูเปิดตาบ้างดีหรือไม่ มีขนมและอาหารขายเยอะแยะเลยนะ แล้วยังมีการแสดงต่างๆ ให้ชมด้วย ป้าจะให้ชิมเป็ดย่าง เป็นสูตรต้นตำรับของตระกูลป้าเลยนะ จะทำขายแค่ในงานนี้เท่านั้น ปีนึงขายหมดถึงสองถึงสามร้อยตัวเลยนะ นี่ปีนี้ป้าว่าจะย่างขายสักสี่ร้อยตัว"

อี้ซินที่ได้ฟังถึงกับตาลุกวาวสี่ร้อยตัวหรือ ร่างเล็กพลันกะพริบตาปริบๆ มิใช่ตื่นเต้นเพราะอยากกินหรอกนะ แต่เป็ดสี่ร้อยตัวขนของมันมีค่าสำหรับนางยิ่งนัก จึงรีบเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

" แล้วขนของมันเล่าเจ้าคะ"

" ขนของมันก็ทิ้งสิซินเอ๋อ จะกินได้อย่างไร"

คำตอบของท่านป้าหวังทำให้นางถึงกับยิ้มกว้าง

"ถ้าอย่างนั้นข้าขอขนของมันได้หรือไม่เจ้าคะท่านป้า" 

ท่านป้าหวังที่มองหน้าดรุณีน้อยที่มองนางด้วยสายตาระยิบระยับอย่างน่าเอ็นดูนัก

"เอาสิ อย่างไรป้าก็ต้องทิ้งอยู่แล้ว หากเจ้าจะนำไปใช้ประโยชน์ป้าจะให้เด็กเก็บเอาไว้ให้" 

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะท่านป้า" 

"แล้วพรุ่งนี้เจ้าจะมาหรือไม่เล่า หากไม่มาป้าจะได้ให้เด็กเอาขนเป็ดไปส่งให้ จะได้ฝากเป็ดย่างไปให้ด้วย" 

อี้ฟงที่ได้ยินท่านป้าหวังกล่าวตั้งแต่ต้นได้แต่มองมายังพี่สาวอย่างมีความหวัง จนอี้ซินใจอ่อนยวบ

" มาก็ได้เจ้าค่ะ สงสารอี้ฟง อยากให้เขาได้เที่ยวเล่นบ้าง" 

เย้!! 

เสียงเล็กที่ร้องดังขึ้นอย่างดีใจทำให้นางกับป้าหวังถึงกับหัวเราะ

แล้วสองพี่น้องก็พากันลาท่านป้าหวังแล้วไปซื้อข้าวของที่ต้องการ ก่อนจะย้อนกลับมาที่ร้านอีกทีเพื่อมาเอาขนเป็ด และท่านป้าหวังก็ใจดีให้บ่าวในร้านนำรถม้าไปส่ง นางเลยถือโอกาสซื้อของอย่างเต็มที่เพราะมีรถม้าขนของกลับไม่ต้องแบก เลยซื้อของชิ้นใหญ่ๆไปด้วยเสียเลย