กรงสวาทวิญญาณหลอน

    บทที่ ๒๐ ใต้ฐานะพระประธาน

    ณ ลานดินร่มรื่นของวัดป่าบนเขา ยามแดดร่มลมตก บรรยากาศของวัดป่านั้นเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้า นิลย่ำเท้าไปตามลานดินอย่างเชื่องช้า สภาพร่างกายอิดโรยและบอบช้ำ สองมือกอดประคองห่อผ้าขาวไว้แนบอก ในใจก็ได้แต่พร่ำบอกความรู้สึกที่แสนร้าวราน ‘พี่ขอโทษนะ...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 2.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ