ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]

“ก็ดีครับ คนเยอะ ดาราแยะ นักข่าวเพียบ ผมซื้อของที่ขายในงานมาฝากคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยนะครับ” ลูกยื่นถุงให้แม่ด้วยท่าทีเหนื่อยนิดๆ

“เอาน้ำขิงร้อนๆ สักแก้วมั้ยลูก จะได้สบายขึ้นหน่อย” จนแม่ทนไม่ได้เลยเสนอขึ้น

“ก็ได้ครับ”

มณฑายืนอยู่ตรงประตูรีบเดินออกไปจัดการให้ โดยไม่ต้องรอให้บอกด้วยซ้ำ จารุณีคว้าขวดน้ำหอมขึ้นมาดู เป็นการฆ่าเวลา แล้วรอกระทั่งลูกได้น้ำขิงร้อนๆ มาจิบสองสามครั้ง จนเห็นว่ามีท่าทีสบายกว่าเมื่อครู่ ถึงได้หันไปหาสามีที่เบาเสียงหนังลง แล้วหันมาหาลูกชายเช่นกัน

“คุณพ่อคุณแม่จะคุยเรื่องอะไรครับ หรือเรื่องโรงงานเปิดใหม่ในพม่าที่ผมจะบินไปดูวันมะรืนนี้ครับ”

จักรภัทรพอจะเดาออกว่าพ่อแม่อยากคุยเรื่องอะไร แต่ก็ไม่อยากเปิดประเด็น เลยถามเลี่ยงไปเรื่องอื่นก่อน

“เปล่าหรอกจ้ะ แม่แค่อยากคุยเรื่องหนูมัทน่ะ น่ารักดีนะ”

“ครับ”

“แล้วเกียร์รู้จักได้ยังไงจ๊ะ ทำไมพ่อกับแม่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

แล้วเขาก็ดีใจ เมื่อแม่ถามมาตรงๆ แต่ไม่รู้จะบอกออกไปแบบตรงๆ หรือจะเลี่ยงดี เพราะมันล้วนแล้วแต่ มีผลกระทบกับคนที่ถูกถามถึงทั้งสิ้น

ต่อให้พ่อกับแม่ไม่ขัดขวางหรือทำอะไร แต่ก็คงจะตะขิดตะขวงใจไม่น้อย ถ้าเขาคิดจะเป็นสมภารขึ้นมา แถมไก่ที่หมายตาไว้ ก็อยู่ในฐานะที่ด้อยกว่าตัวเองมากในกับทุกด้าน

“พอดีวันนั้นรถผมติดไฟแดงอยู่ แล้วมีหมาพันทางตัวหนึ่งถูกรถชน...” เขาเลยหยิบยกเอาจุดที่ได้รู้จักกันจริงๆ ตอนนั้นมาบอกกล่าวแทน

“อยู่บ้านกับยายแค่สองคนเองเหรอจ๊ะ แล้วตา หรือว่าแม่หนูมัทไปไหนล่ะ เกียร์เคยถามหรือเปล่า” เคราะห์ดีของเขา เพราะเพิ่งคุยกันมาเมื่อบ่ายนี้ ไม่งั้นคงตอบไม่ได้ เลยเล่าเท่าที่รู้ออกไป

“แล้วระหว่างหนูมัทกับหนูอ้อน เกียร์ให้คะแนนใครมากกว่าจ๊ะ”

จารุณีกลัวกับคำตอบที่จะได้ไม่น้อย เพราะยังไงๆ ในใจก็ยังอยากเชียร์คนใกล้ตัว คนที่รู้จักกันมานานปี รู้ภูมิหลัง รู้ตื้นลึกหนาบางของครอบครัวเป็นอย่างดีมากกว่านั่นเอง

“อืม!!!”

ส่วนลูกกลับคิดหนัก ไม่ใช่ว่ายังไม่มีคำตอบ แต่กลัวว่า ถ้าคนมีคะแนนนำอยู่ไม่ใช่ปณิตา ซึ่งพ่อแม่และน้องๆ แอบเชียร์อยู่ จะทำให้ผิดหวังมากกว่า ต่อให้รู้ดีว่าไม่มีใครเกี่ยงว่าเขาจะเลือกใคร แต่ยังไงๆ เขาก็รู้ว่า ถ้าเป็นคนที่ท่านหมายตาไว้ก็จะอุ่นใจกว่า

“ยังตอบไม่ได้ครับคุณแม่ ผมกับมัทเพิ่งรู้จักกันไม่กี่เดือน ยังไม่ได้พาคุณยายมาให้รู้จักคุณพ่อคุณแม่เลย แล้วไหนจะพามาให้น้องๆ รู้จักอีก ผมยังไม่อยากรีบเท่าไหร่ครับ มัทเองก็อาจจะต้องปรับตัวหลายอย่าง เพื่อให้เข้ากับทางเราด้วย ต่อให้มัทเป็นคนง่ายๆ แต่ด้วยอะไรที่แตกต่างระหว่างกัน ผมคิดว่าคงต้องค่อยเป็นค่อยไปมากกว่าครับ”

“เหรอจ๊ะ แปลว่าคะแนนหนูมัท นำหนูอ้อนอยู่ล่ะสิ”

จารุณีแทบไม่ต้องเดาด้วยซ้ำ ในเมื่อทุกคำของลูกมีแต่ชื่อสาวนอกสายตาคนนี้ ในใจนั้นรู้สึกเสียดายอีกสาวไม่น้อย แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ในเมื่อเชียร์มานานจนไม่มีอะไรจะให้เชียร์แล้ว

“อืม! พ่อว่าเกียร์พูดก็ถูกนะ”

จักรภพเองก็เดาทางลูกได้ไม่ยาก เลยสอดแขนไปหาเอวคอดภรรยาให้หยุดเอาไว้ก่อน เพราะของอย่างนี้ การจะชักนำหรือชี้แนะมากเกินไปมักไม่ดี

“คุณพ่อคิดงั้นเหรอครับ” จักรภัทรอยากขอบคุณที่พ่อเข้าใจและไม่ได้ว่าอะไร ส่วนแม่นั้นเขารู้ว่า ยังไงๆ ก็ยังแอบลุ้นลูกสาวเพื่อน แต่เขาก็ต้องยืนยันในจุดยืนของตัวเอง และเชื่อมั่นในหัวใจของตัวเองก่อนอยู่ดี

“พ่อกับแม่เคยบอกแล้ว ว่าแกจะรักหรือเลือกใครก็ได้ทั้งนั้น ขอเพียงให้เป็นคนดีก็พอ แม่หนูนั่นก็น่ารัก กิริยามารยาทเรียบร้อย รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน การแต่งเนื้อแต่งตัวก็ถูกกาลเทศะ รู้จักเข้าผู้ใหญ่ไม้สูง แปลว่ายายคงจะสอนมาดี”

“ครับคุณพ่อ! ผมชอบมัทเพราะเรื่องพวกนี้ด้วย”

“แปลว่าอาจจะเป็นคนนี้ใช่มั้ยล่ะ”

ในเมื่อลูกพูดขนาดนี้ คนพ่อก็ถามตรงๆ ซะเลย และนั่นก็โดนใจจารุณีที่ขอนั่งดูสามีออกโรงเองไม่น้อย

“ก็อย่างที่บอกครับคุณพ่อ ว่าเรารู้จักกันไม่นาน ขอผมดูไปสักระยะก่อนครับ”

แม้เกือบจะตอบพ่อได้แล้ว ว่าคนนี้ใช่และมั่นใจไม่น้อย แต่ก็ยังไม่อยากทำร้ายจิตใจพ่อแม่เร็วนัก

“ก็อย่างที่บอกไว้นั่นล่ะ ว่าใครก็ได้ที่แกรักและเลือก แต่พ่อก็อยากให้แกคิดให้ละเอียดถี่ถ้วนนะ คนเราทุกวันนี้ดูกันยาก ที่เห็นๆ อยู่ อาจจะไม่เป็นอย่างที่เห็นก็ได้ ยิ่งเราไม่รู้ภูมิหลังด้วยแล้ว ก็ควรจะทำการบ้านสักนิดหนึ่ง กันความผิดพลาด ตระกูลเราไม่เคยมีการหย่าร้าง มีแต่ผัวหนึ่งเมียเดียวทั้งนั้น พ่อก็ไม่อยากให้แกเป็นคู่แรก คิดและตัดสินใจให้ดี ให้เหมือนกับที่แกกำลังจะลงทุนในกิจการใหญ่ ต้องวิเคราะห์ผลกำไรขาดทุน ผลกระทบกับคนรอบข้างให้ดีๆ จะได้ไม่มานั่งเสียใจทีหลัง แม่หนูนั่นพ่อก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าจะให้ดี พ่อก็อยากรู้ความเป็นมา ปู่ย่า ตาและแม่ไปไหน เป็นอะไร ทำไมถึงเหลือกันแค่สองคนเท่านั้น ทุกคน ทุกครอบครัวต้องมีที่มาและที่จะไป ลองดูให้ดีๆ นะ”

“ครับคุณพ่อ”

เท่าที่จำความได้ มีไม่กี่ครั้งนักที่พ่อจะเตือนยาวยืดอย่างนี้ เขารู้ว่าล้วนแล้วแต่มาจากความรักความหวังดีทั้งนั้น และคำพ่อก็ยังคงก้องอยู่ในหูไม่ห่างหาย

แม้จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า สวดมนต์ ทำวิปัสสนาเสร็จแล้วก็ตามก็ยังไม่ค่อยสบายในนัก ดวงตาที่มีแว่นใสแจ๋วครอบไว้มองเต้ยเดินเลี่ยงไปนั่งยังมุมเดิม เพื่อทำงานส่งอาจารย์ ชายหนุ่มมเลยเดินเข้าห้องไปโดยไม่เรียกใช้อะไรอีก

อาการนอนก่ายหน้าผากครุ่นคิดเกิดขึ้นทันที เมื่อไม่อาจจะสลัดคำของพ่อออกจากหัวได้ ใจก็คิดถึงหญิงสาวในบ้านหลังน้อยไปด้วย อยากจะโทรหรือไลน์หาเพราะความคิดถึงแทบแย่

แต่ดูเวลาก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้ว เดาได้ว่าป่านนี้คงหลับแล้ว อีกทั้งนี่ก็ไม่ใช่อุปนิสัยของเขา ที่จะคุยกะหนุงกะหนิงกับสาว ราวกับเป็นหนุ่มน้อยเพิ่งพบรัก หรืออีกนัยคือเขาไม่ถนัดคุย แต่จะเน้นไปทางการกระทำมากกว่า

“โทษทีนะเนที่กวนกลางดึก ยังไม่หลับใช่มั้ย” จากตอนแรกว่าจะโทรหาเลขา แต่คิดไปคิดมา การให้ผู้ช่วยทำงานนี้ดูจะเหมาะกว่า เลยเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้าย

“ช่วยหานักสืบมือดีให้ผมหน่อยสิ มีงานด่วน...”

แม้จะรู้ว่าพ่อกับแม่ ไม่ได้ตั้งแง่หรือคิดขวางกั้น หรือต่อให้คิดจะกีดกัน คนอย่างเขา ก็ไม่ขอเชื่อใครง่ายๆ ถ้าไม่ได้ดู ไม่ได้รู้ หรือไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง โดยไม่ได้ตรวจสอบหรือพิสูจน์

และการได้รู้ภูมิหลังของหญิงที่เขามั่นใจว่ารักแล้วนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก อีกทั้งยังจะได้ช่วยเธอตามหาแม่อีกทางด้วย ถ้าทำให้ทั้งสองได้พบกัน เขาคิดว่าคงเป็นเรื่องดีไม่น้อย อาจจะเรียกได้ว่าเป็นของขวัญไว้ในวันแต่งงานยังได้

เพราะลูกยังไงๆ ก็ต้องอยากเห็นแม่ อยากกอดแม่ อยากอยู่ใกล้แม่ทั้งนั้น อีกทั้งพ่อกับแม่ของเขาก็จะได้เบาใจ จะได้วางใจ ว่าคนที่เขารักและอยากจะเลือกมาเป็นสะใภ้นั้นเป็นยังไงด้วย

พอสั่งผู้ช่วยเสร็จ ก็ยังไม่วายนอนเอาแขนก่ายหน้าผากอยู่ดี ในหัวก็คิดเปรียบเทียบระหว่างผู้หญิงสองคน หนึ่งคือคนที่เขาเพิ่งผละจากมาเมื่อไม่นานนี้ ซึ่งมีทุกอย่างสมบูรณ์แบบ เพียบพร้อม สำหรับตำแหน่งสะใภ้ใหญ่ของบ้าน เขาและเธอก็เข้ากันได้ดีไม่มีที่ติ ทุกอย่างรอเพียงเขาเท่านั้นว่าจะเลือกหรือไม่

สองคือคนที่เป็นต้นเหตุให้พ่อกับแม่ดูกังวลน้อยๆ เธอผู้ซึ่งเข้ามาในชีวิตด้วยความบังเอิญ แต่กลับมีผลต่อจิตใจมากมายก่ายกอง ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเผลอรักตอนไหน มันมีความประทับใจครั้งนั้น ครั้งนี้ เรื่องนั้น เรื่องนี้มากมายหลายอย่าง พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ แล้วพัฒนามาเป็นความรัก

อันที่จริงเขาก็ยังเลือกไม่ได้แบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดนัก ว่าจะเป็นใคร ถ้าถามใจว่าคิดถึงใครมากกว่ากัน มันกลายเป็นว่า หญิงที่มีความสมบูรณ์แบบทุกด้านอย่างปณิตานั้น ไม่ได้ทำให้หัวใจเขาเต้นรัวเร็วและแรงในยามคิดถึง

ส่วนหญิงอีกคนที่ดูเหมือนจะมีความสวยสูสีคู่คี่หรือมากกว่าเล็กน้อย แต่คุณสมบัติด้านอื่นๆ ที่ดูจะด้อยกว่านั้น กลับทำให้หัวใจเขาเต้นระรัวเวลาคิดถึง ปลุกปั่นเลือดในกายให้วิ่งพลุกพล่านเวลาได้อยู่ใกล้ๆ

จนกล้าบอกเลยว่า ถ้าไม่เพราะเขาตั้งสติเก่ง มั่นคงในจุดยืน ป่านนี้เธออาจจะเป็นภรรยาทางพฤตินัยของเขาเรียบร้อยแล้ว เพราะทุกครั้งเวลาอยู่ด้วย เขามีความสุขกาย สบายใจหายห่วงเสมอ และเธอก็แทบไม่เคยห่างหัวใจเขาเลยนับตั้งแต่ที่รู้ตัวว่ารักแล้ว

สองยายหลานมองหน้ากันไปมา ด้วยความงงน้อยๆ เมื่อเนติขับสปอร์ตคันคุ้นตามาเทียบหน้าประตูบ้านในช่วงสายวันเสาร์ พร้อมกับบอกว่า เจ้านายเพิ่งกลับจากพม่า ตอนนี้กำลังออกจากสนามบินตรงมาที่นี่

จะขอใช้ห้องรับแขกเล็กๆ ประชุมย่อยราวครึ่งหรือหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะไปเป็นวิทยากรที่ระยองต่อ เพราะเป็นทางผ่านพอดี เพื่อประหยัดเวลา หากจะต้องย้อนกลับบ้านหรือบริษัทจะไปงานไม่ทัน

ยายเลยสั่งให้หลานสาวเตรียมทำของว่างไว้รอ ซึ่งก็คือแซนด์วิชแฮมชีสอบ หูก็ได้ยินเสียงรถแล่นมาจอดหน้าบ้านแล้ว ไม่ต้องเดาว่าเป็นใครด้วยซ้ำ เลยชวนยายเดินออกไปต้อนรับเขา แล้วแนะนำให้ยายรู้จักกับอรนภา

จากนั้นก็ทิ้งห้องรับแขกให้เจ้านายหนุ่มกับสองลูกน้อง ใช้นั่งประชุมไปตามสบาย ส่วนตัวเองกับยายก็เข้าครัว ยายนั้นเดินออกหลังบ้าน เพราะเช้านี้มีแผนจะทำยากำจัดเห็บหมัด ให้เจ้าสามตัวที่เดินมาด้อมๆ มองๆ อยู่

ส่วนหลานนั้นก็ทำของว่างอย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วก็ยกออกไปเสิร์ฟพร้อมกาแฟ แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร เพราะดูเหมือนทั้งสามจะคุยกันเรื่องงานด้วยท่าทีเคร่งเครียดไม่น้อย จนอดห่วงสุขภาพเขาไม่ได้ เดินทางมาเหนื่อยๆ ก็ต้องไปทำงานอีกที่เลย แล้วจะเอาเวลาไหนพักผ่อน

ราวห้าสิบนาทีทั้งสามถึงได้จบประชุมย่อย มัทรีถูกเขาเดินมาตามถึงในครัว แล้วเขาก็ไปนั่งดูยายทำยาอยู่หลังบ้าน ระหว่างให้เธอออกไปเก็บถ้วยจานจากห้องรับแขกมาเก็บล้าง

ก่อนจะได้ลายายแล้วหิ้วกระเป๋าตามเขาไปขึ้นสปอร์ตหรูหรา ปล่อยให้เลขากับผู้ช่วยนั่งเมอร์เซเดส-เบนซ์กับออฟฟิศ โดยมีประมวนขับไปส่ง

“มัทหิวมั้ยครับ”

พอรถแล่นออกสายมอเตอร์เวย์แล้ว เขาก็หันมาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แม้ใบหน้ากับท่าทีของเขาจะดูอิดโรย และเหนื่อยอ่อนอยู่บ้างก็ตาม

“ยังค่ะ เมื่อกี้มัทกินของว่างไปแล้ว คุณเกียร์หิวเหรอคะ”

“ไม่ครับ ผมถามเผื่อมัทหิวเฉยๆ จะได้แวะหาอะไรกินระหว่างทางก่อนไงครับ”

“อ๋อค่ะ”

“งั้นเราไม่แวะไหนนะครับ จะได้ถึงเร็วๆ”

“ค่ะ”

แม้อยากรู้แทบตายว่าเขาจะพาไปไหน แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยอะไร ได้แต่นั่งดูวิวทิวทัศน์สองข้างทางไปเท่านั้น ส่วนเขาก็เปิดเพลงร็อกและดังกว่าปกติ เข้าใจว่าคงจะเอาไว้กระตุ้นสมาธิไม่ให้ง่วงนั่นเอง

+++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มจ้า “ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ”และด้วยสัญชาตญาณ สองวงแขนของเขา ก็รับเอาร่างเล็กๆ มากอดแนบอกไว้เช่นกัน ตอนแรกนั้นเพราะความอยากปกป้องเพศที่อ่อนแอกว่า และกำลังต้องการที่พึ่งพิง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง

เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น

วิมานสอยดาว [Heaven]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆคุณไม่มีสิทธิ์จะไปไหนทั้งนั้นจนว่าผมจะอนุญาตหรือไม่ก็จนกว่าพี่ชายคุณจะหาเงินสี่สิบล้านมาให้ผม ระหว่างนี้คุณมีหน้าที่ปรนเปรอความสุขบนเตียงให้ผม และทำทุกอย่างที่ผมสั่งไม่มีข้อยกเว้น โดยเฉพาะเ

ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.com“ปล่อยฉันลงนะ ออกไปจากห้องฉัน!!! ออกไปให้ห่างจากตัวฉันนะ ฉันเกลียดคุณ!!! คนหลอกลวง!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดคุณ!!!”