ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 157 หญิงชั่วร้าย

        หานชีเยวี่ยถามด้วยความสงสัย "กูหนายหวง นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?"

        "หนูน้อยเสี่ยวฮวา น่าสงสารจริงๆ ต้องเจอกับพ่อที่ไร้ความรับผิดชอบ"

        หวงพั่นหลานเล่าเรื่องของเสี่ยวฮวาให้ฟังคร่าวๆ

        เมื่อสองปีก่อนตอนที่พ่อของเสี่ยวฮวาได้งานที่โรงงาน ก็ไปติดพันกับสาวโรงงานอีกคนหนึ่ง พอดีว่าภรรยาที่บ้านไม่มีทะเบียนสมรส เขาก็เลยทิ้งเธอไปดื้อๆ หนำซ้ำบอกว่านี่แหละคือรักแท้ ส่วนคนที่บ้านน่ะ เป็นแค่ผลผลิตของการแต่งงานแบบคลุมถุงชน เป็นสัญลักษณ์ของความคิดล้าหลัง ต้องต่อต้านให้ถึงที่สุด

        "ผู้ชายคนนี้คิดเข้าข้างตัวเองจริงๆ คิดจะพาภรรยาใหม่ไปใช้ชีวิตสุขสบายในเมือง ปล่อยให้คนบ้านนอกคอยดูแลแม่ตาบอดและพ่อที่ขาพิการของเขา"

        "น่าเสียดายที่ถึงแม้ภรรยาเก่าจะเป็นผู้หญิงบ้านนอก เธอก็ฉลาดพอที่จะไม่ยอมดูแลพ่อแม่ของอดีตสามีโดยไม่มีสถานะใดๆ เธอเลยพาพ่อแม่สามีกับลูกสาวไปทิ้งไว้ที่โรงงาน แล้วก็จากไป"

        "ผู้หญิงคนนั้นไปแบบไม่เหลียวหลังเลย แต่หนูน้อยเสี่ยวฮวานี่สิ กลับต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมากเลยทีเดียว ลูกที่ไม่มีแม่ ต้องไปอาศัยอยู่กับแม่เลี้ยง แถมยังไม่ได้รับความรักจากพ่อ ชีวิตแบบนี้น่ะ..."

        หวงพั่นหลานพูดพลางถอนหายใจ

        "พอสองผัวเมียนี่มีเรื่องไม่พอใจ ก็จะลงที่เด็กคนนี้ ส่วนตาเฒ่ายายเฒ่าสองคนนั่นก็เกลียดแม่ของเสี่ยวฮวาที่ไม่ยอมอยู่ดูแลพวกเขา ก็เลยยิ่งรังแกเสี่ยวฮวาเข้าไปใหญ่ จะว่าไปก็ไม่มีใครดีสักคน!"

        หวงพั่นหลานเป็นคนอารมณ์ร้อน พูดจบอดถ่มน้ำลายไม่ได้ แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบพฤติกรรมของครอบครัวนี้

        เมื่อหานชีเยวี่ยได้ฟังที่กูหนายหวงเล่า ก็อดถอนหายใจไม่ได้ คู่สามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันไม่ได้ สุดท้ายก็เป็นลูกที่ต้องรับกรรม แต่แม่ของเสี่ยวฮวาก็นับว่าเป็นคนที่เข้าใจอะไรๆ ได้ทะลุปรุโปร่ง การอยู่ห่างจากผู้ชายเลวๆ สุดท้ายก็ดีกว่าจมปลักอยู่ในโคลนตมไปตลอดชีวิต

        หานชีเยวี่ยได้ยินเสียงร้องไห้ที่น่าเวทนาของเสี่ยวฮวา เธอทนไม่ไหวจึงถามว่า "กูหนายหวง เสี่ยวฮวาร้องไห้ขนาดนี้ เพื่อนบ้านไม่เข้าไปดูหน่อยเหรอคะ?"

        "ดูหรือ? ดูยังไงล่ะ? ตอนแรกก็มีคนเข้าไปดูนะ แต่ผู้หญิงคนนั้นมันไม่ใช่ตะเกียงน้ำมันที่ประหยัดไฟ [1] ใครกล้าเข้าไปยุ่ง เธอก็จะเอาเสี่ยวฮวาไปทิ้งไว้ที่บ้านคนนั้น พอเป็นแบบนี้หลายๆ ครั้ง ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งอีกแล้ว อย่างมากก็แค่แอบให้ข้าวเสี่ยวฮวากินตอนที่เธอหิวมากๆ  แล้วก็ต้องไม่ให้แม่เลี้ยงเห็นด้วย"

        หานชีเยวี่ยไม่คิดว่าจะมีคนไร้เหตุผลขนาดนี้อยู่บนโลก แต่เสียงร้องไห้ของเสี่ยวฮวามันน่าเวทนามากจริงๆ หานชีเยวี่ยทนไม่ไหว อยากจะออกไปดู แต่ก็ถูกหวงพั่นหลานดึงเอาไว้

        "ชีเยวี่ย เธอออกไปไม่ได้นะ ผู้หญิงคนนั้นมันไร้เหตุผล ถ้าเธอออกไป คืนนี้เสี่ยวฮวาต้องมาอยู่กับเธอแน่ พรุ่งนี้มะรืนจะเอากลับไปได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย"

        จริงๆ แล้วหานชีเยวี่ยแค่อยากจะออกไปดูเฉยๆ  ไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่ง เพราะเรื่องในครอบครัวคนอื่น มันยุ่งยาก

        ถ้าอีกฝ่ายพูดว่า “ลูกใครๆ ก็โดนตบ” หรือ “เป็นแม่เลี้ยงมันลำบาก” เธอก็จะไม่มีอะไรไปเถียง

        แต่ตอนนี้ แม้แต่จะออกไปดูกูหนายหวงก็ยังห้าม หานชีเยวี่ยก็ยิ่งรู้สึกว่าน่ากลัวเข้าไปใหญ่

        หานชีเยวี่ยเห็นว่าเด็กๆ ไม่กินลูกอมกันแล้ว ดูเหมือนว่าเด็กๆ จะรู้สึกไม่ดีกันทุกคน

        "คุณย่า พวกเขาบอกว่า มีแม่เลี้ยงก็เหมือนมีพ่อเลี้ยง พวกเขายังบอกอีกว่า ต่อไปพ่อก็จะหาแม่ใหม่ให้พวกเรา แล้วพวกเราก็จะเป็นเหมือนเสี่ยวฮวาใช่ไหมครับ?" เจียงเล่อเล่อพูดด้วยสีหน้าเศร้า น้ำตาคลอเบ้า กำลังจะไหลลงมา

        หานชีเยวี่ยเห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร แต่นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวของคนอื่น เธอไม่สามารถพูดอะไรได้

        "ใครมันพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้นะ? มาหลอกขู่เล่อเล่อหลานย่ากลัวทำไม? เล่อเล่ออย่ากลัวนะ ถึงแม้พ่อจะแต่งงานใหม่ ย่าก็จะไม่ยอมให้ใครมารังแกพวกแกหรอก"

        หวงพั่นหลานไม่ได้บอกว่าลูกชายจะไม่แต่งงานใหม่ แต่รับปากกับหลานว่าจะไม่ยอมให้ใครมารังแก

        เจียงอวี้หมิงยังอายุไม่มาก โอกาสที่จะไม่แต่งงานใหม่มีน้อย ได้แต่หวังว่า ภรรยาใหม่ของเขาจะดีกับเด็กๆ พวกนี้ แม้จะไม่รักเหมือนลูกแท้ๆ  ก็ขออย่าทำร้ายเด็กๆ เลย

        แต่คำสัญญาของหวงพั่นหลาน ดูเหมือนจะทำให้เด็กๆ สบายใจขึ้นไม่ได้ รวมถึงเด็กโตสองคนด้วย ตอนนี้หน้าตาของพวกเขาดูตึงเครียด ดูเหมือนจะอินไปกับเสี่ยวฮวาที่กำลังโดนทำร้ายอยู่ข้างนอก

        หานชีเยวี่ยอดถอนหายใจไม่ได้

        เธอเอื้อมมือไปลูบหัวของจางฟาน

        "ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัวนะ"

        ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ที่น่าเวทนาของเสี่ยวฮวา จากนั้นก็เงียบไป แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง

        "นังเด็กสารเลว ยังไม่ลุกอีก แค่นี้อายุก็เริ่มแกล้งตายแล้ว เหมือนแม่ของแกไม่มีผิด นังตัวน่ารังเกียจ..."

        เมื่อได้ยินคำด่าที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดหานชีเยวี่ยก็ทนไม่ไหว เดินออกไป

        "ชีเยวี่ย แกจะไปไหน?"

        "กูหนายหวง หนูคิดว่าคงเกิดเรื่องกับเสี่ยวฮวาแล้ว"

        เด็กตัวแค่นั้น จู่ๆ ก็เงียบไป แน่นอนว่าต้องเกิดเรื่องแน่ๆ

        เมื่อหวงพั่นหลานได้ยินที่หานชีเยวี่ยพูด เธอก็ไม่สนใจอะไรแล้ว รีบเดินตามหานชีเยวี่ยออกไป มีหลายคนที่คิดเหมือนกับหานชีเยวี่ยและกูหนายหวง แต่ทุกคนก็ได้แต่ยืนมองอยู่ที่หน้าประตู ไม่กล้าเข้าไป

        หานชีเยวี่ยเห็นเงาร่างเล็กๆ นอนอยู่บนพื้น ในความมืด ดูเหมือนจะไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

        เธอก็รู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว

        ไม่สนใจว่าแม่เลี้ยงของเสี่ยวฮวาจะร้ายกาจแค่ไหน เธอก็รีบวิ่งเข้าไปหาเสี่ยวฮวา พร้อมกับหันไปบอกเด็กๆ บ้านเจียงให้จัดการ

        "พวกเธอไปตามหัวหน้าโรงงานมา พาประธานสมาคมสตรีมาด้วย พวกเธอรู้จักใช่ไหม?"

        เด็กๆ ที่โตมาในโรงงาน การหาคนคงจะหาไม่ยากนัก

        เด็กๆ วิ่งไปอีกทาง ส่วนหานชีเยวี่ยก็รีบวิ่งไปทางเสี่ยวฮวา

        พอเข้าไปใกล้ ก็เห็นว่าหัวของเสี่ยวฮวามีเลือดไหล ส่วนผู้หญิงที่กำลังด่ายืนอยู่ข้างๆ ในถือไม้ที่มีรอยเลือดติดอยู่

        "หยุดนะ! ทำไมถึงทำกับเด็กแบบนี้ลงคอ?"

        "หึ มีคนมายุ่งวุ่นวายอีกแล้ว ฉันก็ไม่เอาเด็กคนนี้แล้ว ในเมื่อเธออยากได้นักก็เอาไปเถอะ แปลกจริงๆ ยังมีคนอยากเป็นแม่เลี้ยงสำเร็จรูปอีก..."

        หานชีเยวี่ยเป็นผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่สนใจ พูดจาเหลวไหลมากขึ้นเรื่อยๆ

        หานชีเยวี่ยรู้สึกว่า ถ้าปล่อยให้เธอพูดต่อไป คงจะกลายเป็นว่าเธอไปอ่อยพ่อของเสี่ยวฮวาแน่ๆ

        "หุบปาก! ถ้าเด็กตายเพราะเธอ เธอก็เตรียมตัวติดคุกได้เลย"

        หานชีเยวี่ยด่ากลับไปประโยคหนึ่ง ไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับผู้หญิงไร้เหตุผลคนนี้ เธอก้มลงไปดูเสี่ยวฮวาที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น

        "นังตัวดี! มาอ่อยผู้ชายถึงหน้าบ้านฉันเลยเหรอ? ผู้ชายไร้ค่าแบบนี้มีอะไรดี ถึงได้มาสนใจ..."

        แต่คำด่าของผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่หยุด แถมยังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

        ทันใดนั้น! เสียงตบดังเพียะ! ทำให้ทุกอย่างเงียบลง!

        ผู้หญิงคนนั้นไม่คิดว่าหานชีเยวี่ยจะลงไม้ลงมือตบเธอ ตกใจตาโต

        เธอขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจในโรงงาน ปกติไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับเธอ

        จู่ๆ โดนตบ เธอเลยถึงกับงงไปชั่วขณะ

        "แกกล้าตบฉัน! แกกล้าตบฉัน!" ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมให้ใครมาตบฟรีๆ เธอยกไม้ในมือขึ้น แล้วฟาดไปที่หานชีเยวี่ยอย่างบ้าคลั่ง

        เชิงอรรถ

        [1] ไม่ใช่ตะเกียงน้ำมันที่ประหยัดไฟ 不是个省油的灯 เป็นสำนวนจีนที่ใช้เปรียบเปรยคนที่ไม่ธรรมดา มักมีนิสัยยุ่งยาก เอาแน่เอานอนไม่ได้ หรือจัดการได้ยาก ไม่ใช่คนที่อยู่เฉยๆ อย่างเรียบง่าย