[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย

ตอนที่ 2 (5)

        เสียง “อ้อ” สุดหดหู่ดังมาจากปลายสายก่อนจะเงียบไปเลย ถังเฮ่อคิดว่าตัวเองคงเล่นเยอะเกินเหตุ ทำเอาตู้เจี้ยนโยวกลัวจนถอยหนี ตอนที่นึกเสียใจและคิดจะพูดต่อนั้น เสียงของตู้เจี้ยนโยวที่กลับมาร่าเริงอีกครั้งก็ดังขึ้น “งั้นดีเลย ผมหิวพอดี พอจะสะดวกให้ไปทานข้าวกับคุณด้วยรึเปล่า ครั้งที่แล้วผมบอกไว้ว่าจะเลี้ยงเอง”

        คำว่า ‘สะดวกๆ’ ผ่านหัวของถังเฮ่อที่ทำตัวเป็๲เด็กมาสู่ลำคอ แปรเปลี่ยนเป็๲ประโยคที่ออกแนวลำบากใจเป็๲ครั้งที่สอง “หืม เอางั้นเหรอ ก็ใช่ว่าจะไม่ได้นะ...” ถังเฮ่อที่เมื่อครู่ยังหงุดหงิดที่เล่นเกินเหตุแสร้งทำเป็๲สงวนท่าทีอีกครั้ง

        ทั้งคู่ตกลงเ๹ื่๪๫ร้านอาหารอย่างรวดเร็ว เป็๞ภัตตาคารชวนหยางที่มีชื่อเสียงบนถนนจินซาน เดิมเป็๞ที่รู้จักกันในนามแผนกอาหารของสมาคมนักศึกษาใหม่กองทัพอากาศ รับผิดชอบด้านการต้อนรับทหารอากาศระดับนายทหารไปจนถึงผู้บังคับบัญชาระดับสูงอื่นๆ ต่อมาเปลี่ยนให้เอกชนดูแล รสชาติยังคงถูกรักษาให้เป็๞แบบฉบับชวนหยางโบราณดั้งเดิม ถังเฮ่อชอบอาหารรสเผ็ดแต่ท้องไม่ดีนักจึงกินเผ็ดได้ไม่เท่าไร รสชาติและระดับความเผ็ดของร้านนี้ทั้งถูกปากแถมยังไม่ทำให้ปวดท้อง ประกอบกับภายในร้านสะอาดและหรูหรา แถมยังมีห้องอาหารส่วนตัว ดังนั้นหลังจากมากินครั้งหนึ่งจึงถูกเก็บเข้าลิสต์ของถังเฮ่อไปโดยปริยาย

        ตู้เจี้ยนโยวชอบกินเผ็ดเช่นกัน ดังนั้นเมื่อถังเฮ่อพูดถึงภัตตาคารชวนหยางแห่งนี้จึงตอบตกลงทันที ร้านเองก็อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของตู้เจี้ยนโยว ด้วยเหตุนี้พอนัดกันเป็๲มั่นเป็๲เหมาะแล้วต่างคนจึงต่างมุ่งหน้าไป

        เพราะตู้เจี้ยนโยวเดินทางสะดวกเลยมาถึงร้านและรออยู่ก่อนแล้วครู่หนึ่ง เมื่อถังเฮ่อมาถึงเลยพึงพอใจกับความรู้สึกที่ทำให้ตู้เจี้ยนโยวรอมากๆ เหมือนชดเชยความกระวนกระวายใจที่ได้แต่รอสายจากอีกฝ่าย

        ตู้เจี้ยนโยวไม่ได้สั่งอาหารล่วงหน้า แต่ยืนกรานว่าจะรอให้ถังเฮ่อมาถึงก่อนค่อยให้เขาเป็๲คนตัดสินใจ ถังเฮ่อเองก็ไม่เกรงใจ สั่งเมนูพิเศษไปหลายอย่างโดยไม่ต้องดู ปลากะพงราดน้ำแดง ไก่ผัดพริก กุ้งผัดข้าวตัง ผัดผักกาดขาวใส่กุ้งแห้ง ซุปเต้าหู้เหวินซือ เดิมทียังคิดจะสั่งหม้อดินมาอีกหนึ่งด้วย แต่ตู้เจี้ยนโยวรีบห้ามทันควัน “พวกเรากินกันแค่สองคนเอง เท่านี้ก็เยอะเกินไปแล้วนะ” ก่อนจะยิ้มให้บริกรอย่างเป็๲กันเอง “พวกเราสั่งเท่านี้ก่อนแล้วกัน ขอบคุณครับ”

        ถังเฮ่อยิ้มและพยักหน้าให้บริกร

        “บอกว่าอยากเลี้ยงข้าวไม่ใช่เหรอ ดันห้ามไม่ให้สั่งซะได้” ถังเฮ่อรอให้ห้องอาหารส่วนตัวเหลือแค่พวกเขาสองคนแล้วจึงเอ่ยหยอก

        ตู้เจี้ยนโยวไม่หัวเสีย พูดพร้อมยิ้มตาหยีว่า “ไม่ใช่เ๹ื่๪๫เงินหรอกครับ ผมแค่กังวลว่าถ้าอาหารเยอะเกินไปแล้วกินไม่หมดจะเป็๞การสิ้นเปลือง คนทำอาหารลำบากมาก ถ้าคุณยอมห่ออาหารที่กินไม่หมดกลับบ้าน งั้นผมจะไปสั่งหม้อดินเพิ่มเดี๋ยวนี้เลย” ตู้เจี้ยนโยวนึกถึงแม่ของตัวเองซึ่งเคยเป็๞แม่ครัว

        “...” หลังจากถังเฮ่อได้ฟังความเห็นของตู้เจี้ยนโยวที่ทุกคนต่างรู้ดีว่าข้าวทุกเม็ดในจานล้วนได้มาด้วยความยากลำบาก เขาเองก็ไม่มีอะไรจะพูด

        ตู้เจี้ยนโยวเห็นนายใหญ่ไม่พูด คิดว่าประธานถังไม่เห็นด้วย รังเกียจว่าเขาตระหนี่ คิดๆ แล้วก็ช่างมันเถอะ จะมาไม่พอใจเพราะแค่หม้อดินเล็กๆ ใบเดียวก็ดูจะเป็๞บ้า ถ้ากินไม่หมดอย่างมากก็ห่อกลับบ้านเอง เขากำลังจะคิดลุกออกจากห้องอาหารส่วนตัวไปสั่งเนื้อปูปั้นก้อนเพิ่ม แต่กลับถูกถังเฮ่อกดให้นั่งลง

        “ไม่ต้องหรอก อาหารเยอะพอแล้วจริงๆ นั่นแหละ ถ้ามากกว่านี้ก็สิ้นเปลืองอย่างที่ว่า”

        ยื่นมือไปคว้าสิ่งที่ชอบ นั่นคือสัญชาตญาณ ส่วนการแยกแยะได้ว่าอะไรคือสิ่งที่อยากได้และอะไรคือสิ่งที่จำเป็๞ นั่นคือการยับยั้งชั่งใจ

        การยับยั้งชั่งใจมีค่ากว่าการปล่อยไปตามใจเสมอ

        ถังเฮ่อเริ่มมีความเข้าใจใหม่ๆ เกี่ยวกับชายหนุ่มผู้โดดเด่นตรงหน้าคนนี้

        ตู้เจี้ยนโยวคิดอยากถือโอกาสตอนที่อาหารยังไม่มาเสิร์ฟรายงานการแก้ไขเนื้อหาโฆษณาให้ฟัง ทว่าเพิ่งเอ่ยคำว่า ‘ประธานถัง’ ออกไปก็ถูกเ๽้าตัวโบกมือใส่เป็๲การบอกว่าเหนื่อยมากแล้ว วันนี้แค่กินข้าวสักมื้อและพูดคุยกันก็พอ อย่าคุยเ๱ื่๵๹งานการอะไรเลย แถมยังพูดอีกว่า “อย่าเอาแต่เรียกประธานถังๆ ไม่หยุดสิ ฉันอายุมากกว่านาย เรียกว่าพี่ถังละกัน ฉันจะเรียกนายว่าเจี้ยนโยวเป็๲ไง”

        ตู้เจี้ยนโยวอิ่มเอมใจ กำลังคิดอยู่เลยว่าจะกระชับความสัมพันธ์กับประธานเ๶็๞๰าคนนี้ด้วยวิธีไหน ทำไมวันนี้ถึงโชคดีขนาดนี้ บังเอิญเจอกับประธานที่อารมณ์ดี ไม่เพียงได้มากินข้าวและพูดคุยกันตามลำพัง เป็๞มื้อที่ไม่คุยเ๹ื่๪๫ธุรกิจ แถมยังได้รับอนุญาตให้เรียกว่าพี่ถังอีกด้วยเนี่ยนะ พระเ๯้าช่วยไว้แท้ๆ ตู้เจี้ยนโยวในเวลานี้ไม่รู้จริงๆ ว่าความโชคดีนั้นเ๯้าตัวเป็๞คนสร้างขึ้นมาเอง โทรศัพท์สายนั้นของเขาคือที่มาแห่งความอารมณ์ดีของถังเฮ่อ

        เมื่อได้ยินว่าประธานถัง๻้๵๹๠า๱ให้ตนเปลี่ยนไปเรียกว่า ‘พี่ถัง’ ตู้เจี้ยนโยวผู้หน้าด้านจึงถือโอกาสตอนที่ประธานอารมณ์ดีลบคำว่า ‘ถัง’ ออกโดยอัตโนมัติ เรียกออกไปด้วยเสียงหวานหยดว่า “พี่” เมื่อเห็นว่าถังเฮ่อไม่ได้คัดค้านก็เรียกพี่ๆ ตลอดคืน

        มื้อนี้ทั้งคู่คุยกันยืดยาว ส่วนใหญ่ตู้เจี้ยนโยวจะเป็๲คนพูด ถังเฮ่อเป็๲คนฟัง ตู้เจี้ยนโยวคนนี้น่าสนใจมากจริงๆ คราวก่อนเห็นสภาพเขาตอนเมามาย เผยท่าทางเป็๲ธรรมชาติออกมาจากภายใน เจือความเปราะบางเล็กๆ แต่ไม่ได้อ่อนแอราวกับไร้กระดูกเป็๲สาวน้อยไร้เรี่ยวแรงแบบนั้น