ก้าวลงจากรถแล้วสายน้ำผึ้งก็ก้มดูเสื้อผ้าที่ตัวเองเลือกมาสวมใส่ในค่ำคืนนี้อีกครั้งอย่างขาดความมั่นใจค่อนไปทางรุนแรง ปกติก็สวมอยู่หรอกกางเกงยีนน่ะแต่เน้นประเภทกระชับรัดรูปร่างให้เดินเหินคล่องแคล่วว่องไวแต่วันนี้กลับต้องเลือกไอ้ที่มันตัวใหญ่หลวมยาวกรอมเท้าจนต้องพับแบบ...
ก้มลงมองขาตัวเองแล้วต้องเบะกลีบปาก ด้วยเธอ้าให้ตัวเองดูเป็สาวเป๋อเหลอเต็มที่พับข้างหนึ่งขึ้นมาครึ่งน่อง อีกข้างก็เหนือข้อเท้าเล็กน้อยส่วนเสื้อ...ศีรษะทุยถึงกับสะบัดส่ายจนปอยผมซึ่งผูกรัดรวบไว้กลางกระหม่อมหลุดร่วงลงมาระต้นคอทำให้ดูรุ่มร่าม ผนวกกับแว่นตาคันโตกรอบสีดำและหนาแล้วยังมีเสื้อเชิ้ตตาหมากรุกสีตุ่นๆ ตัวหลวมโคร่ง และสะพายกระเป๋าใบโตสีสดใสดูยังไงเธอก็เป็สาวเฉิ่มเชยและเอ่อ เต็มพิกัด
เธอแต่งตัวอย่างนี้ถ้าหากภาสวรเห็นแล้วยังเกิดอาการหื่นจัดอีกก็...กลีบปากอิ่มนุ่มคลี่ยิ้มเล็กๆตรงมุมปาก มือนุ่มนิ่มตบกระเป๋าอย่างอุ่นใจ ด้วยเธอยังมีไพ่เด็ดอีกชิ้นซ่อนไว้หากภาสวรคิดทำอะไรเกินเลยไป หึหึ...ไปนอนโรงพยาบาลเธอไม่รับผิดชอบหรอกนะ
สำรวจดูตัวเองเรียบร้อยแล้วสายน้ำผึ้งก็จึงรีบสาวเท้าไปตามนัดของภาสวรอย่างกระหืดกระหอบเพราะเร่งรีบเกินไปเลยทำให้เธอเกือบชนเข้ากับพนักงานเสิร์ฟ “อุ้ย! ขอโทษค่ะ”เอ่ยขอโทษพร้อมฝืนตัวเอาไว้ เพื่อไม่ให้กระแทกเข้ากับถาดใส่อาหาร
“ไม่เป็ไรครับ กี่ที่ครับ”
“ฉันนัดเพื่อนไว้น่ะ”พลางกวาดสายตาเหลียวมองไปรอบๆ ห้องอาหารก่อนเบะกลีบปากเมื่อเห็นร่างของคนที่นัดไว้นั่งยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ที่มุมห้อง“นั่นไงเจอแล้ว” ตอบกลับและเบี่ยงกายเดินมุ่งไปหาภาสวรใบหน้าเบื่อหน่ายและเซ็งจับจิต อุตส่าห์ตั้งใจมาสายเป็ชั่วโมงด้วยคิดว่าคนรอต้องร้อนรนไม่พอใจและเลิกรอ แต่กลับคิดผิดไปถนัดั์ตากลมโตเหลือบขึ้นมองเพดานและกลอกไปมา
“ฉันนึกว่าเธอกลัวจนไม่กล้ามาเสียแล้วซิสายน้ำผึ้ง”เอ่ยทักคนที่เดินมาหน้าตาไม่ค่อยสบาย “แล้วนี่แต่งตัวอะไรนะ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นกวาดสายตามองส่วนล่างของกายสาวที่ควรเป็ลำขาเสลานวลเนียนน่ามองอย่างเช่นทุกครั้งเรื่อยไปตามลำตัวกลมกลึงแล้วสะบัดส่ายศีรษะอย่างระอิดระอาใจ
“คิดว่าแต่งตัวเหมือนยายเพิ้งแบบนี้แล้วฉันจะเลิกสนใจเธอหรือไง”นี่คงคิดว่าแต่งตัวอย่างนี้แล้วจะทำให้เขาเลิกล้มความตั้งใจพาเธอไปหม่ำเป็อาหารหวานน่ะหรือหึ...มุมปากหนายกขึ้นเล็กน้อย ั์ตาวามวาว คิดผิดเสียแล้วการที่เธอทำอย่างนี้ยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากปอกเปลือกแล้วจับโยนขึ้นเตียงเร็วขึ้นน่ะซิ
“เป็อะไรไปน่ะสายน้ำผึ้ง” เคาะนิ้วบนโต๊ะเบาๆเหยียดกลีบปากเล็กน้อยเพราะเมื่อหญิงสาวเดินเข้ามาใกล้เขาก็ได้เห็นดวงหน้าขาวซีดคล้ายคนป่วยเป็ไข้อย่างไม่ต้องเสแสร้ง
“กลัวฉันจนไข้ขึ้นเลยหรือไง”ั์ตาเข้มจัดจับตามองหญิงสาวอย่างไม่ให้คลาดสายตา เพียงแค่ร่างสูงโปร่งเดินจะไปนั่งตรงกันข้ามนั่นเองชายหนุ่มก็ยื่นแขนกำยำไปคว้าข้อมือบางดึงให้นั่งบนตักกว้างสอดแขนแข็งแกร่งรัดระหว่างเอวคอดกิ่วแทน
“ว้าย! เล่นอะไรของหัดอายคนอื่นเขาบ้างซิคุณ” จิกเล็บลงบนแขนกำยำหยิกเอาหนังหนาๆ ขึ้นมาบิดเต็มแรงแต่ภาสวรกลับไม่มีอาการสะดุ้งะเืแม้แต่น้อย กลับส่งเสียงหัวเราะกลั้วในลำคอทำเธอหงุดหงิดหงิดจนอดไม่ได้ที่จะกระทุ้งศอกสวนกลับไปบนอกกว้างที่หนายิ่งกว่ากำแพงบ้านเขาถึงไม่มีทีท่าว่าจะเจ็บร้อนในการกระทำของเธอ
“กลัวผู้ชายหน้าหม้อชอบรังแกผู้หญิงอย่างคุณนะหรือ” สายน้ำผึ้งเบะกลีบปาก ไหล่กว้างเลิกขึ้นอย่าง้าบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอไม่กลัวคำที่เขาปรามาสสบประมาทเลยสักนิด
“เสียเซลฟ์หมดไอ้ที่ฉันอย่างนี้เพราะไม่สบายต่างหากล่ะ” พยายามพาตัวเองให้หลุดออกจากแขนแกร่งทว่าจนเหนื่อยก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุด
“ป่วยตรงไหน ตัวไม่เห็นร้อนเลย”ใช้ปลายจมูกและปากอุ่นทาบบนลำคอระหงอย่างไม่อายสายตาของพนักงานและลูกค้าที่มาใช้บริการ“ไข้การเมือง เพราะกลัวต้องไปจบลงบนเตียงกับฉันหรือเปล่า” สะบัดพลิกเพียงนิดเขาก็กำมือเล็กไว้ในอุ้งมือตวัดปลายนิ้วไล้ลูบผิวเนื้อนุ่ม
“อุ้ยตายแล้ว! คิดอย่างนั้นได้ยังกันละคะคุณภาสวรขา” ค่อยดึงมือออกจากการจับกุมอย่างช้าๆเหลียวกายหันไปประจันหน้ากับภาสวรที่ยิ้มแย้มั์ตาพราวระยับมือนุ่มนิ่มยกขึ้นทาบบนอกกว้างไล้ลูบแ่เบาและส่งอีกข้างขึ้นพาดบนไหล่กว้าง
“ฉันรอให้คุณจับโยนขึ้นเตียงแทบไม่ไหวแล้วละ เมื่อไหร่ดีละคะที่คุณจะมาเป็ผู้ชายในสต๊อกของฉันน่ะ” เข่นเขี้ยวถามเสียงเขียวยกเท้าวางลงไปบนรองเท้าหนังและลงแรงกดแรงๆ “ฉันรอจนเนื้อเต้นแล้วที่จะได้หม่ำผู้ชายหล่อๆอย่างคุณน่ะ แต่...” ยิ้มหวานระเรื่อทั้งปากและั์ตา
“คงต้องรอหลายวันหน่อยนะเผอิญว่าฉันติดไฟแดงสดๆ ร้อนๆ พอดีล่ะ”
อยากหัวเราะให้ดังก้องกับหน้าเป๋อเหลอกินไม่เข้าคายไม่ออกของภาสวรตอนออกจากร้านผ้าซึ่งเธอลงทุนซื้อใหม่ เพื่อใช้แกล้งชายหนุ่มโดยเฉพาะก็รู้สึกปวดท้องน้อยขึ้นมา ตอนแรกก็ไม่แน่ใจหรอกนะด้วยว่าไฟแดงเธอมาล่าช้าเป็ประจำ แต่ไม่อยากเสี่ยงเลยเตรียมตัวไว้ก่อนและเมื่อตะกี้ขณะเดินเข้ามาในร้านนี่เองเธอรับรู้ถึงความผิดปรกติของร่างกายปวดท้องน้อยจนขาสั่นก้าวขาแทบไม่ออก แต่กลับทำให้สนุกยิ้มร่าจนแก้มปริ
“หืม...” เพราะอย่างนี้เองซินะถึงได้ยิ้มแป้นรื่นเริงเกินเหตุ ไหล่กว้างเลิกขึ้นเล็กน้อย “ไม่เป็ไรฉันคิดว่าเธอเป็กระท้อนรอเวลาสุก ปลิดจากต้นมาทุบหนักเบา รสชาติที่แตะริมฝีปากและลิ้นจะได้หวานสมกับที่ต้องรอคอย”
ริ้วลมร้อนผ่าวไหลไปรวมตัวกันที่วงหน้าจะเล่นงานเขา แต่พอเอาเข้าจริงๆ กลับถูกเขาเล่นงานจนอึ้งพูดไม่ออก“อ๋อ...คิดอย่างนั้นหรือคะ แล้วคุณแน่ใจได้ยังไงฉันเป็กระท้อนต้องทุบก่อนถึงกินอร่อย ไม่ใช่พริกเม็ดเล็กสดๆ ยัดในผลมะระขี้นกทั้งขมและเผ็ดจนกระเดือกไม่ลงน่ะ” ลากไล้ปลายนิ้วบนอกกว้าง จิกกดและลากแรงๆจนกายใหญ่สะดุ้ง
ภาสวรคลี่ยิ้มกว้าง “ฉันคงเชื่อถ้าหากไม่เคยได้ลิ้มชิม...มาก่อน” นิ้วยาวลากไล้ไต่บนกลีบปากนุ่มกดคลึงไล้ลูบแ่เบา พร้อมความกระหายในเรือนกายที่พุ่งลิ่วขึ้นมาจนอยากประทับจูบไปบนปากอิ่มให้สมความ้าที่กักเก็บเอาไว้ทว่า...เขาพลาดเองที่นัดในร้านอาหาร ทั้งที่ควรหาที่ลับๆ มากกว่านี้
“ไม่เป็ไร เอาเป็ว่าจบไฟแดงเมื่อไหร่ เราค่อยมาถกเื่นี้กันอีกรอบ แต่ตอนนี้ฉันหิวแล้วกินอาหารกันดีกว่า”
“คุณรัดอย่างนี้ จะให้กินได้ไงเล่าอึดอัดตายชัก” ต่อว่าอย่างกระเง้ากระงอดพยายามพาตัวเองออกจากอ้อมแขนแกร่งอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ไม่สำเร็จ
“อืม” ยกมือขึ้นลูบไล้ปลายคางหลุบั์ตาซ่อนเล่ห์ไว้ไม่มิดมองสบตากับสายน้ำผึ้ง ก่อนคลี่ปากยิ้มกรุ้มกริ่ม“เอาไงดีนะ” เคาะปลายนิ้วกับคางแกร่ง
“คิดอะไรบ้าๆ อีกแล้วใช่ไหมคุณหยุดเลยนะ ตอนนี้ฉันงานยุ่งรับมือคุณไม่ไหวหรอก” จิ้มนิ้วยาวบนอกกว้างแรงๆ
“เปล่า” ภาสวรปฏิเสธเสียงสูงแต่ซ่อนรอยยิ้มเ้าเล่ห์ในสีหน้าและแววตาไม่มิด
ชิ... จมูกโด่งยู่ย่นเล็กน้อย “เชื่อตายล่ะแต่เอาเป็ว่ามีอะไรค่อยคุยกันทีหลังได้ไหม ฉันหิวจนจะกินคุณได้ทั้งตัวแล้ว”เผลอพูดไปอย่างลืมตัวแล้วพวงแก้มนุ่มก็แดงระเรื่อเพราะคำที่อีกฝ่ายสวนกลับมา
“กินเมื่อไหร่บอกนะฉันจะได้แกะเปลือกออก พร้อมผูกโบที่คอ พาตัวเองไปนอนรอเธอหม่ำบนเตียงจนพอใจ”เอ่ยเสียงแหบห้าวทุ้มกลั้วหัวเราะในลำคอไล้นิ้วยาวบนแก้มนวลนุ่มซึ่งเห่อแดงระเรื่อจรดลำคอ นี่ถ้าไม่มีคนอยู่รายรอบข้างนะเขาจะดมดอมดอกไม้นี้ให้แก้มช้ำเลยเชียว
“บ้า!” ตวัดค้อนปะหลับปะเหลือกรีบลุกจากตักกว้างเมื่อแขนแกร่งคลายออกและรีบเดินไปนั่งตรงข้ามอีกฝ่ายพร้อมเริ่มต้นสั่งอาหารที่ดูแล้วราคาแพง...มาเพียบ
“ถามจริงที่สั่งมานี่แน่ใจหรือว่ากิน ไม่ใช่สักแต่ยัดลงท้อง จนไม่รับรู้รสอาหารสั่งมาเยอะขนาดนี้กินหมดหรือไง แล้วถามจริงไม่กลัวอ้วนหรือไหนฉันเคยได้ยินแต่ว่าผู้หญิงเขากินทีละน้อยๆ จะได้ไม่อ้วน”
สายน้ำผึ้งคลี่ยิ้มกว้าง ั์ตาวาววับ ‘เหอะๆ ไม่ต้องใไปหรอกคุณเห็นฉันตัวเล็กๆ แบบนี้นะ กินจุนะจะบอกให้อาหารเกือบสิบจานนี่นะหรือ...ไม่อิ่มหรอก แต่กลัวจะช็อกก่อนนะ เลยเอาแค่เบาะๆเท่านี่ก่อนละกัน’
“อ้วนหรือ สนใจทำไมให้มากกว่านี้อีกสักสองสามเท่าก็ยังไหว คนอย่างฉันไม่อ้วนหรอกน่า ถ้าอ้วนนะอ้วนนานแล้ว แต่คุณน่ะซิ...ทำไมเลี้ยงฉันแค่นี้ ไม่ไหวหรือไงงก...ทำอย่างกับฉันกินนิดกินหน่อย ขนหน้าแข้งจะร่วงอย่างนั้นแหละ”
พูดโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย ประกบสองมือถูกไถเบาๆเพียงแค่อาหารซึ่งสั่งไว้ทยอยมา สายน้ำผึ้งก็ไม่รอช้า จัดการทานอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจภาสวรเลย เพียงไม่นานอาหารบนโต๊ะก็หมดลงและเธอก็สั่งเพิ่มอีกครั้งที่หมดลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน
“โอ๊ย! อิ่มจังและดีสุดๆ ด้วย เพราะตังค์อยู่ครบ” ลูบท้องพร้อมยิ้มกระจ่างสดใส “ตายจริงหิวมากเกินไปจนลืมถามไปเลย คุณนัดฉันมาทำไมถ้าเป็เื่คุณประพงประพันธ์นั่นก็ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่สนใจผู้ชายแก่ๆแถมยังมีห่วงผูกคอแล้ว” เมื่อมีเวลาเธอก็ค้นหาข้อมูล เพื่อโต้ตอบกับภาสวรอย่างน้อยเวลาที่ถูกกล่าวหาจะได้ไม่นั่งเอ๋อไม่รู้เื่รู้ราว
“แน่ใจได้ยังไงในเมื่อเธอยังโทรหาเขาอยู่เลยนี่”
“หา...โทรหา ฉัน...”ชี้มือใส่อกตัวเอง “นี่นะ โทรหาผู้ชายคนนั้น คุณเอาอะไรมาพูดนะ่นี้ฉันยุ่งเื่งานจนหัวหมุน แทบไม่ได้กินไม่ได้นอนเอาเวลาไหนไปโทรหาผู้ชายกันเล่า” เอ่ยถามด้วยความงุนงงราวกับมีใครเอาไม้มาทุบบนท้ายทอย
“แล้วคุณ...รู้ได้ไงฉันโทรหาผู้ชายคนนั้น ไปเกาะขอบเตียงเขาอยู่หรือไง ถึงได้รู้ทุกเื่อย่างละเอียดถี่ยิบเชียว”เอ่ยถามเสียงสะบัด จมูกโด่งยู่ย่น กลีบปากอิ่มเบะออก ไม่รู้ทำไมในใจถึงได้หงุดหงิดคันในหัวใจยิบๆด้วยคิดว่าคนที่บอกข่าวกับภาสวรนั้นจะต้องเป็ผู้หญิงที่สนิทสนมกับเขาแต่...ช่างเถอะ เขาจะเป็ยังไง สนใจใคร ไม่เห็นเกี่ยวกับเธอเลยนี่น่า ดีเสียอีกจะได้ไม่มายุ่งเกี่ยววุ่นวายทำให้เธอหายใจหายคอไม่สะดวก
“ถามเหมือนหึงเลยนะ”จับตามองอีกฝ่ายเป็พิเศษ
“อุ๊ย!! ตายแล้วหลงตัวเองมากไปหรือเปล่าคะคุณภาสวรขา ผู้ชายปากเสีย มือไวอย่างคุณไม่เห็นมีอะไรให้น่าสนใจหึงเลยสักนิด” แบะกลีบปากอิ่ม ยกสะบัดปลายมือไปมาด้วยเอือมระอาใจยิ่งนัก
“ก็ไม่แน่ ฉันอาจทำให้เธอร้อนจนต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ก็ได้ ใครจะไปรู้ล่ะ จริงไหม”
ไหล่กว้างเลิกขึ้นเล็กน้อย“คุณมีเื่คุยกับฉันแค่นี้ใช่ไหม ฉันปวดท้อง” ไม่ได้แกล้งแล้วละคราวนี้อาการปวดเสียดที่ท้องน้อยทำฤทธิ์ จนปลายมือปลายเท้าเริ่มเย็นและขาสั่นเทาจนกลัวยืนไม่ไหวเหงื่อผุดไหลตามร่องรูขุมขนและขมับจนหนาวราวกับจับไข้ผุดมาอย่างเร็วไว
“คุณ...ฉันไม่ไหวแล้ว ปวดท้องมากช่วย...ช่วยหน่อย”
ตอนแรกคิดว่าสายน้ำผึ้งจะแกล้งเพื่อหนีจากอุ้งมือเขาทว่าเมื่อได้ัักับมือเล็กเย็นจัดและเรือนกายที่สั่นสะท้าน “ไปหาหมอก่อนกลับบ้านไหม”
“ไม่เป็ไร ฉันมียาอยู่แล้วแต่กลัวขับรถกลับบ้านไม่ไหวน่ะซิ” กัดฟันตอบเสียงสั่นทาบมือบนท้องพร้อมโน้มลำตัวงอลงเพื่อทำให้อาการที่เป็อยู่คลายลง
“พารถมาหรือเปล่า”
“อือ”พยักหน้ารับด้วยเจ็บจนพูดไม่ออกแล้ว กำหมัดจนแน่น ขบกัดฟันบนกลีบปากจนง้อเืหวังช่วยผ่อนคลายได้บ้าง
เธอพารถมาด้วยแล้วจะเอาไงดีล่ะ...นิ้วยาวเคาะบนโต๊ะเบาๆ “บ้านเธอมีรถแท็กซี่ผ่านหรือเปล่า” ปกติก็เจ็บน่ะแต่ไม่เคยถึงขนาดนี้
“อือ...มัวแต่ถามอยู่นั่นแหละทำอะไรก็รีบทำสักอย่างซิ ฉันเจ็บจนทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ”
“น้องเก็บเงินด้วย”เรียกพนักงานเสิร์ฟมาคิดเงิน พร้อมลุกขึ้นเดินไปสอดแขนดึงร่างกลมกลึงมากอดยกมือขึ้นซับหยาดเหงื่อบนวงหน้าขาวซีด “อดทนนิดนะสายน้ำผึ้งเดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว”
“อือ...เร็วๆ หน่อยนะ ฉันไม่ไหวแล้วปวดมากเลย” ไม่ได้อยากอ้อนอีกฝ่าย แต่รู้สึกดีค่อนไปทางอบอุ่น ในอ้อมแขนแกร่งที่กอดอยู่จนสามารถหลับตาได้อย่างเป็สุข
ภาสวรรับคำในลำคอพร้อมสอดมือดึงกระเป๋าเงินนำการ์ดส่งยื่นให้พนักงานซึ่งนำบิลเก็บเงินมาให้พร้อมสั่งความให้เร่งรีบทำเร็วๆ เพื่อเขาจะพาสายน้ำผึ้งกลับบ้านแล้วเพียงแค่สอดมือลงไปในกระเป๋าใบโต เพื่อหากุญแจรถของอีกฝ่ายก็พบเจอบางอย่าง
ชายหนุ่มถึงกับส่ายศีรษะอย่างระอิดระอานี่ถ้าเธอไม่ไฟแดงเสียก่อน เขาคงต้องชักกระแด่วๆเพราะเ้าเชื่อช็อตไฟฟ้าที่ซุกซ่อนไว้ในกระเป๋าเป็แน่ภาสวรปล่อยเครื่องช็อตไฟฟ้าแล้วควานหากุญแจรถจนพบ และหันไปเซ็นเอกสารและรับการ์ดกลับคืนมาจากพนักงานเสิร์ฟเสร็จเรียบร้อยจึงหันไปช้อนร่างเพรียวบางซึ่งซบหน้ากับอกกว้างเดินไปที่รถของอีกฝ่ายเขาจำต้องทิ้งรถของตัวเองไว้ที่นี่ก่อน เพื่อขับรถไปส่งอีกฝ่ายที่บ้านแล้วค่อยย้อนกลับมานำรถตัวเอง
788
