ท่ามกลางความสับสนที่หัวมุมตึก เสียงออดโรงเรียนดังสนั่นเป็สัญญาณเตือนครั้งสุดท้ายก่อนเข้าเรียน อาร์ต (ในร่างนลิน) สะดุ้งโหยงจนเกือบเสียหลักบนส้นสูง ส่วนนลิน (ในร่างอาร์ต) ก็กำหมัดแน่นด้วยความขัดใจที่ร่างกายดันแสดงอาการ "เกรียน" ออกมาไม่หยุด
"น้องอาร์ตคะ... เอ๊ย! น้องนลินค่ะ... ไม่ใช่สิ!" อาร์ตในร่างนลินสับสนจนลิ้นพันกัน "คือ... เราไม่มีเวลาแล้วค่ะ! ถ้าไม่รีบแยกย้ายไปทำหน้าที่ของร่างนี้ เื่แตกแน่ๆ เลยค่ะ!" อาร์ตพยายามจะดัดเสียงให้แมน แต่สิ่งที่หลุดออกมาคือเสียงหวานใสที่ลงท้ายด้วย 'ค่ะ' อย่างสุภาพนิ่งเฉยตามบุคลิกของร่างเลขาฯ
นลินในร่างอาร์ตพ่นลมหายใจออกจมูกอย่างแรง ท่าทางกวนประสาทขัดกับแววตาที่กำลังร้องไห้โฮอยู่ในอก "เออ! รู้แล้วโว้ย! แต่กู... เอ๊ย ฉันจะไปสอบได้ยังไงวะ! ความรู้ ม.5 กูคืนอาจารย์ไปหมดแล้วโว้ย!" เธอพูดออกมาด้วยเสียงทุ้มห้าวพลาง ทำหน้ากวนๆ ตามสัญชาตญาณของร่างอาร์ต ก่อนจะรีบยกมือปิดปากด้วยความสยองขวัญที่ตัวเองทำกิริยาแบบนั้นออกมา
สุดท้ายทั้งคู่ไม่มีทางเลือก จึงต้องแยกย้ายไปทำหน้าที่ตามร่างของตนเอง อาร์ตต้องประคองร่างระหงในชุดสูทเนี้ยบเดินย่องๆ ไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการ ทุกย่างก้าวคือความทรมาน ถุงน่องสีเนื้อที่รัดตึงแนบเนื้อและรองเท้าส้นสูงแหลมปรี๊ดทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเขย่งเท้าแล้วมีเชือกรัดอยู่ตลอดเวลา "ทำไมมันรัดแบบนี้คะเนี่ย... อึดอัดฉิบหายเลยค่ะ!" อาร์ตพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉียบประดุจนางพญา แต่ในใจกำลังกรีดร้องกับความรัดรึงของชุดเลขาฯ
เมื่อเดินเข้าสู่แผนกอำนวยการ สายตาของครูและเ้าหน้าที่ทุกคนจับจ้องมาที่เขา อาร์ตพยายามนึกถึงท่าทางของคุณนลินที่เขาเห็นเมื่อกี้ เขาจึงเชิดหน้าขึ้น หลังตรง และก้าวสั้นๆ อย่างมั่นใจ (เท่าที่เท้าและส้นสูงจะอำนวย)
"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณนลิน วันนี้ดู... สง่าจังเลยนะคะ" ครูธุรการเอ่ยทัก
"ขอบพระคุณมากค่ะ มีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ?" อาร์ตตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทและใบหน้าที่เ็าดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ซึ่งจริงๆ คือเขากำลังเกร็งเท้าเพราะกลัวรองเท้าหลุด ท่าทางแบบนั้นทำให้ครูธุรการถึงกับขนลุกซู่ด้วยความยำเกรงในความเฮี้ยบ
ตัดมาทางด้านนลิน เธอเดินกระแทกส้นเท้าปังๆ เข้าห้องสอบในร่างของเด็กหนุ่มตัวแสบ เสื้อนักเรียนที่หลุดลุ่ยและท่าเดินหาเื่ทำให้เพื่อนในห้องพากันหลีกทางให้
"เฮ้ยอาร์ต! วันนี้มาแรงว่ะ หน้าตาดูอยากบวกกับข้อสอบจัดเลยนะมึง" บาส เพื่อนของอาร์ตเดินมาตบไหล่ดัง ปึก!
นลินในร่างอาร์ตหันไปถลึงตาใส่พลางตะคอกกลับด้วยความกร่าง "ตบหาพระแสงอะไรวะ! ไปไกลๆ เลยไป๊!" พอพูดจบเธอก็อยากจะเอาหัวโขกโต๊ะ "ไม่ใช่... ฉันไม่ได้จะพูดแบบนั้น... ฮือออ"
ครูศรีนวลเดินเข้ามาในห้องพร้อมปึกข้อสอบ นลินเหงื่อตกเมื่อเห็น โจทย์เมทริกซ์ (Matrix) เต็มหน้ากระดาษ ทั้งการหาดีเทอร์มิแนนต์ (Det) ขนาด 3x3 และการแก้ระบบสมการโดยใช้กฎของคราเมอร์ ซึ่งเธอได้ลืมไปหมดแล้ว! นลินหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่สั่น พยายามจะทำท่าทางเรียบร้อยแต่ร่างกายดันสั่งให้เธอ นั่งชันเข่าบนเก้าอี้และเอาปากกามาแคะหู อย่างกวนประสาท
"นายอาร์ต! นั่งให้มันดีๆ หน่อย!" ครูศรีนวลเอ็ด
"ขอประทานโทษนะครับ...โทษทีนะเจ๊! เดี๋ยวจัดให้!" นลินตอบกลับพร้อมยักคิ้วกวนๆ ส่งไปให้คุณครูหนึ่งที ทั้งที่ในใจเธออยากจะกราบขอโทษแทบเท้าที่หลุดคำว่า 'เจ๊' ออกมา
ขณะที่อาร์ตกำลังจะถึงห้องผู้อำนวยการ เขาดันเจอเข้ากับ ท่านผู้อำนวยการ ที่เดินสวนออกมาพอดี!
"อ้าวคุณนลิน ผมกำลังจะเรียกพอดี เตรียมเอกสารงบประมาณปีหน้าเสร็จหรือยัง?"
อาร์ตในร่างนลินยืนตัวแข็งทื่อ สมองหมุนติ้ว เอกสารงบประมาณคืออะไร? เขาเป็แค่เด็ก ม.5 ที่เพิ่งเตรียมจะสอบเลขวันนี้เท่านั้น เขาจึงเผลอทำท่าทางสะบัดบ๊อบใส่ผู้อำนวยการตามความเคยชินของร่างเลขาฯ แล้วตอบออกไปว่า...
"งบประมาณอะไรคะ? ไม่เห็นรู้เื่เลยค่ะท่าน!"
ผู้อำนวยการชะงัก แววตาเริ่มสงสัย "คุณนลิน... คุณเป็อะไรหรือเปล่า? ทำไมวันนี้ดู... แปลกๆ"
อาร์ตเริ่มเหงื่อซึมออกมาด้วยความเครียด
"ตายแล้ว... วันนี้จะรอดไหมเนี่ยเรา!" อาร์ตคิดในใจ
เมื่ออาร์ตต้องเผชิญหน้ากับบอสใหญ่ และ นลินต้องเผชิญหน้ากับโจทย์คณิตศาสตร์ที่เธอลืมไปแล้ว สถานการณ์ต่อไปจะเป็อย่างไร จะรอดหรือร่วง โปรดติดตามตอนต่อไป
คุยกับแม่มดข้างบ้าน: อาร์ตต้องเผชิญหน้ากับบอสใหญ่ ส่วนนลินต้องสู้กับเมทริกซ์และเพื่อนปากเสีย! แถมร่างกายยังขยันส่งบทกวนประสาทและบทเนี้ยบเฉียบออกมาขัดใจิญญาข้างในไม่หยุด งานนี้จะรอดถึงตอนเย็นไหมนะ?
375
