ทหารที่เฝ้าสังเกตการณ์ทั้งหมดถูกสั่งให้อพยพออกห่างจากรังของจ่าฝูงนกฮูกตาไฟให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
แม้แต่หุ่นยนต์สังเกตการณ์ที่บินวนอยู่เหนือยอดไม้ก็ได้รับคำสั่งให้ถอยห่างออกไป ไม่ให้รบกวนบรรยากาศรอบ ๆ รังแม้แต่น้อย
่เวลาอันกดดันผ่านไปอย่างเนิ่นนานเสียงร้องโหยหวนและอาการคลุ้มคลั่งของจ่าฝูงนกฮูกตาไฟพลันเงียบหายไปราวกับทุกสิ่งสงบลงในพริบตา
แต่แล้วไม่นานเสียงร้องอีกหนึ่งครั้งก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งป่าธาโลเรนก้องสะท้อนออกไปจนต้นไม้ใหญ่สั่นะเื
วิลล์หลับตาลงเพียงชั่วครู่ก่อนคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา
เธอพยักหน้าหงึก ๆพลางเอ่ยแ่เบา “มันบอกว่า… ‘ขอบคุณ’ น่ะ”
เสียงถอนหายใจของเธอหลุดออกมาพร้อมกับความโล่งอกที่ยากจะปิดบัง
ไม่มีทหารคนใดในสถานที่แห่งนี้เคยเห็นไข่ของจ่าฝูงนกฮูกตาไฟมาก่อนความไม่รู้และความหวาดกลัวจึงทำให้พวกเขาตีความพฤติกรรมที่คลุ้มคลั่งของมันไปในทิศทางผิดทั้งหมด
แท้จริงแล้วสิ่งที่มันกำลังปกป้องไม่ใช่อาณาเขต แต่เป็ชีวิตอันเปราะบางในรัง
เวลาแห่งการรอคอยค่อยๆ ไหลผ่านอย่างเชื่องช้า
และในที่สุดเสียงร้องเล็กแหลมที่ใสและบาดหู ก็ดังประสานกันออกมาจากรังนกนับไม่ถ้วนราวกับเสียงดนตรีแห่งการกำเนิดชีวิต
“จบแล้วล่ะ…สบายใจได้แล้ว” วิลล์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายแววตาเธอทอประกายแห่งความอ่อนโยน
ซาริธและทหารทุกคนรู้สึกอึ้งไปเล็กน้อยกับสถานการณ์เลวร้ายที่จบลงเพียงเพราะการมาถึงของหญิงสาวเผ่าพันธุ์มนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น
“กลับกันเถอะ”ทารินเอ่ยเสียงเบา “เซลิติดต่อมาบอกว่า ลีน่าฟื้นแล้วแต่ตอนนี้กำลังบ่นอุบว่าปวดแผล” ยิ้มเจื่อน ๆพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาจะต้องพบเจอ
ณ ค่ายทหาร
วิลล์ทารินและเฟนริกกลับมาถึงค่ายและรีบตรงไปยังที่พักอย่างเร่งด่วน
เมื่อประตูเลื่อนเปิดออกเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วปนเสียงบ่นดังลอดออกมาจากห้องพักเล็ก ๆที่ลีน่าและเซลิใช้เป็ที่พักผ่อน
ภายในห้อง แสงไฟส่องกระทบผนังโลหะขัดเรียบให้ความรู้สึกอบอุ่นกว่าบรรยากาศเคร่งเครียดด้านนอกค่าย
“วิลล์!ฉันเสียดายมาก! ที่ไม่ได้ไปเห็นเธอตวาดพวกทหารด้วยตัวเอง!” ลีน่ากล่าวขึ้นทันทีที่เห็นหญิงสาวก้าวเข้ามาแววตาของเธอเปล่งประกายสนุกสนานราวกับเด็กสาวที่เพิ่งได้ยินเื่เล่ามัน ๆ“ฉันล่ะอยากเห็นสีหน้าของซาริธตอนนั้นชะมัด!”
วิลล์ชะงักไปนิดหนึ่งหยุดยืนอยู่ตรงกรอบประตู คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยสีหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับกลายเป็จริงจัง
“หายปวดแล้วเหรอ?” วิลล์ถามด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย
“สบายมาก!”ลีน่าตอบพลางยกแขนให้ดูด้วยรอยยิ้มสดใส “พอดีว่าหมอในค่ายทหารแวะมาตรวจอาการทำแผลให้ใหม่แล้วก็ฉีดยาเพิ่มให้น่ะ”
แสงจากโคมไฟสะท้อนประกายสดใสในดวงตาของเธอขับให้รอยยิ้มดูเหมือนจริงใจจนเกือบลืมาแที่ยังซ่อนความเจ็บไว้ใต้ผ้าพันแผลสีขาว
วิลล์ทารินและเฟนริกส่ายหน้าพลางถอนหายใจ
ทีมทารินกลับมารวมตัวครบห้าคนอีกครั้งก่อนที่วิลล์จะนำอาหารเอลฟ์ออกมาแจกจ่าย
กินอาหารไปพลางพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นไปพลาง
เวลาแห่งความตึงเครียดมลายหายไปจะหลงเหลือแค่เพียงเวลาแห่งความรื่นเริงและสนุกสนานของพวกเขาทั้งห้าคน
ซาริธรายงานเื่ราวและเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น ตรงไปที่ราชวงศ์ในทันที
ผ่านไปไม่นานทางราชวงศ์ก็ส่งข้อความตอบกลับมาทันที
ข้อความดังกล่าวระบุไว้ว่าพวกเขาจะมอบเงินตอบแทนจำนวนหนึ่งให้กับทีมทารินทุกคนอย่างเท่าเทียมกันเนื่องจากภารกิจเร่งด่วนที่กะทันหันในครั้งนี้ จำเป็ที่จะต้องพึ่งพาทีมทารินทุกคนเพราะไม่อย่างนั้นแล้ว ‘วิลล์’ ที่เป็ตัวแปรสำคัญสำหรับภารกิจในครั้งนี้คงจะไม่สามารถเดินทางตรงไปที่ค่ายทหารและจุดเกิดเหตุด้วยความปลอดภัย
วันต่อมา
ซาริธโอนเงินที่รับมาจากราชวงศ์จำนวนหนึ่งร้อยล้านเฟนีให้กับสมาชิกทีมทารินทุกคนคนละ ยี่สิบล้านเฟนี
มีเพียงวิลล์คนเดียวที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับเงินที่ได้รับมาในครั้งนี้
“อืม!ถึงแม้ว่างานจะยากไปอยู่บ้าง ทารินและลีน่าจะาเ็แต่เงินจำนวนนี้ก็ถือว่าคุ้มค่าไม่น้อยเลยนะเนี่ย” วิลล์กล่าวอย่างอารมณ์ดี
“คุ้มที่ไหนล่ะ!”ลีน่าบ่นออกมา “ถ้าไม่ใช่เป็เพราะว่าสัตว์ร้ายตัวอื่น ๆ หวาดกลัวต่ออาการคลุ้มคลั่งของจ่าฝูงนกฮูกตาไฟกว่าที่ทีมของพวกเราจะเดินทางมาถึงค่ายทหารแห่งนี้ต้องใช้เวลานานเกือบเดือนเลยรู้ไหม!”
วิลล์ใเล็กน้อย“เอาเถอะน่า! อย่าโวยวายอย่าเครียดไปเลย เดี๋ยวกลับไปฉันจะทำของอร่อย ๆ ให้กิน”กล่าวพลางทำสีหน้าครุ่นคิด “คิดออกแล้วล่ะ เอาเป็ ‘ต้มยำเห็ดกับข้าวผัดสามสี’ก็แล้วกัน ไม่นานมานี้ ฉันพึ่งนึกขึ้นได้ว่าอยากกินอะไรรสจัด ๆ ที่เป็น้ำ ๆ น่ะ”
หลังจากที่เหตุการณ์สงบลงทีมทารินก็พักผ่อนที่ค่ายทหารแค่เพียงหนึ่งคืนเท่านั้น
พวกเขาต้องรีบออกจากป่าธาโลเรนชั้นในให้เร็วที่สุดก่อนที่สัตว์ร้ายตัวอื่น ๆ ที่กำลังหลบซ่อนตัวอยู่จะปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง
วิลล์อารมณ์เสียเล็กน้อยเพราะว่าการเข้าป่าในครั้งนี้ ไม่มีอะไรติดไม้ติดมือกลับออกมาแม้แต่เล็กน้อย
ทั้งห้าคนใช้เวลาประมาณ5-6 วัน ในที่สุดพวกเขาก็กลับออกมาจากป่าธาโลเรน
ส่วนหนึ่งต้องมอบความดีความชอบให้กับนกฮูกตาไฟตัวเดิมที่วิลล์คุ้นเคย
เพราะว่ามันที่รับรู้มาว่าวิลล์กำลังจะจากไปได้บินนำทางพลางส่งเสียงร้องขู่สัตว์ร้ายตัวอื่น ๆตลอดทั้งเส้นทางจากป่าชั้นในจนมาถึงบริเวณป่าชั้นนอก
“พึ่งรู้นะเนี่ยว่านกฮูกตาไฟตัวนั้นเป็ถึงรองจ่าฝูง”วิลล์มีใบหน้าตื่นเต้นเล็กน้อยกับข้อมูลใหม่ที่เธอได้รับมา
“มีสติปัญญาและยังมีความกล้าขนาดนี้ไม่แปลกหรอกที่จะเป็ถึงรองจ่าฝูง” ทารินสรุป
…
วิลล์ชักชวน ทารินลีน่า เฟนริกและเซลิเดินทางมาที่เมืองเอลลานิธพร้อม ๆ กับเธอโดยมีอาหารชนิดใหม่เป็ตัวล่อ
หญิงสาว้าให้เอลฟ์ทั้งสี่คนพักผ่อนและใช้เวลาอยู่ร่วมกันให้ได้นานที่สุด
ภายในเมืองแห่งการค้าในตอนนี้สามารถพบเห็นอาหารเอลฟ์ชนิดใหม่ ที่วิลล์เป็คนบุกเบิกขึ้นมาออกมาวางจำหน่ายทั่วทุกแห่งหน
โดยเฉพาะเมนูน้ำเต้าหู้ที่ขายคู่กับขนมปังและของทอดต่างๆ ที่มีให้พบเห็นอย่างแพร่หลาย
เมืองเอลลานิธยังคงครึกครื้นและเต็มไปด้วยผู้มาเยือนที่มากหน้าหลายตาและปัจจุบันเมืองแห่งนี้ก็ยังเต็มไปด้วยความครื้นเครงจากรสชาติและอาหารเอลฟ์ชนิดใหม่
มนุษย์หนึ่งเอลฟ์สี่ ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนในบ้านพักของวิลล์
และใน่เวลาเย็นของวันนั้นวิลล์ก็ได้ทำต้มยำเห็ดและข้าวผัดสามสีออกมาให้กับเอลฟ์ทั้งสี่คนได้รับประทาน
ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารชนิดใหม่อย่างต้มยำ
วิลล์ก็เริ่มเล่าถึงความ้าในการไลฟ์สตรีมและการเปิดร้านขายอาหารให้กับเอลฟ์ทั้งสี่คนได้รับฟัง
“ไม่ต้องมาโวยวาย!พวกเธอทั้งสองคนสมควรพัก แค่เฟนริกกับลีน่าสองคนก็เพียงพอแล้วที่จะช่วยฉัน”วิลล์บ่นทารินและลีน่า
ทารินกับลีน่าทั้งสองคน้ามีส่วนร่วมในการจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับใช้ในวันพรุ่งนี้ทว่าด้วยอาการาเ็ของทั้งสองคน วิลล์จึงตัดสินใจปฏิเสธอย่างเด็ดขาดเพื่อให้ทั้งสองคนพักผ่อน
และในคืนนั้นหลังจากที่กินอาหารจนเสร็จ
วัตถุดิบต่าง ๆสำหรับใช้ในการทำเมนูอาหารต้มยำเห็ดและข้าวผัดสามสีก็ถูกจัดส่งถึงประตูบ้านพักของวิลล์ในปริมาณมาก
หญิงสาว้าทำต้มยำเห็ดและข้าวผัดสามสีออกมาในจำนวนมาก
ไม่ใช่เพื่อทำออกมาขายทว่าเพื่อมอบให้กับเอลฟ์ทั้งสี่คน
และในส่วนที่จะทำออกมาขายเธอยังคงคอนเซ็ปต์ 100 เสิร์ฟ ต่อวันเหมือนเดิม
วันถัดมา
สิ่งที่ผู้คนในเมืองเอลลานิธรอคอยก็ปรากฏ
ร้านอาหารรถลากของวิลล์อยู่ ๆ ก็มาโผล่ที่บริเวณตลาดฝั่งทิศตะวันออกของเมือง
จากตลาดฝั่งทิศตะวันออกที่กำลังเงียบเหงาเปลี่ยนเป็ตลาดครึกครื้นภายในพริบตา
“แน่ใจนะว่าไม่ต้องให้พวกเราอยู่ช่วย?”เซลิกล่าวถาม
“ไม่จำเป็หรอกกลับไปเฝ้าทารินกับลีน่าเถอะ เดี๋ยวก็ทำอะไรวุ่น ๆ ออกมาอีก” วิลล์กล่าวติดตลก
ภายในร้านอาหารรถลาก
ทุกอย่างภายในร้านยังคงสะอาดและใหม่อยู่ทุกครั้ง
ภาพบรรยากาศที่คุ้นตาทำให้วิลล์เริ่มรู้สึกผ่อนคลาย
ตรวจสอบสภาพความเรียบร้อยของร้านและอุปกรณ์ไลฟ์สตรีมก่อนที่จะส่งสัญญาณให้กับรูมิ
....
ช่อง : วิลล์หิวแล้ว
หัวข้อ :ต้มยำเห็ดและข้าวผัดสามสี
ผู้ชม : 259,483,716
“วิลล์กลับมาแล้วค่ะผู้ชมทุกคน!”ยิ้มสดใสพลางโบกมือให้กับกล้อง “เนื่องจากวันนี้วิลล์จะทำอาหารออกมาสองเมนูวิลล์ขอลงมือทำเลยนะคะ”กล่าวพลางขยับวัตถุดิบสำหรับใช้ทำเมนูต้มยำเห็ดออกมาวางไว้หน้ากล้อง
“วิลล์จะทำเมนูต้มยำเห็ดเป็เมนูแรกนะคะเพราะว่าวิลล์จะทำทีเดียวหม้อใหญ่เลยค่ะ!” กล่าวติดตลกพร้อมกับกางสองแขนออกเพื่อแสดงให้เห็นถึงขนาดของหม้อที่จะนำมาใช้งาน
[ข้าวผัดสามสียังพอจะเข้าใจเพราะไม่ใช่อะไรที่แปลกใหม่ แต่ต้มยำเห็ดนี่สิหน้าตาจะออกมาเป็แบบไหนกันล่ะเนี่ย]
[อาหารโบราณต้องเป็อาหารโบราณอีกแน่ ๆ เ้าของเจ๋งเป็บ้า]
[อาหารโบราณเหรอช่างกล้าทำอะไรใหม่ ๆ ได้ทุกไลฟ์สตรีมจริง ๆ เลยนะแน่จริงก็รีบไปสอบเป็เชฟให้ถูกต้องตามกฎของสหพันธ์สิ มาทำอาหารโบราณลอย ๆ แบบนี้ระวังจะถูกปิดช่องไปโดยไม่รู้ตัวนะ]
[คอมเมนต์บนเป็อะไรมากหรือเปล่าเอะอะก็ไล่ให้ไปสอบเป็เชฟ มีกฎหมายของสหพันธ์ข้อไหนที่ระบุเอาไว้ว่าอาหารโบราณจะต้องเป็เชฟเท่านั้นที่สามารถบุกเบิกขึ้นมาได้]
หลังจากที่หน่วยงานควบคุมและดูแลอาหารเคยมาคอมเมนต์ในช่องวิลล์หิวแล้วขณะไลฟ์สตรีม เกี่ยวกับเมนูอาหารโบราณ ในปัจจุบันช่องของวิลล์ก็เริ่มมีกลุ่มผู้ชมที่หลากหลายเพิ่มมากขึ้นที่คอยเข้ามาคอมเมนต์จับผิดและกล่าวหาวิลล์ในเชิงแง่ลบอยู่บ่อยครั้ง
“ต้มยำเป็เมนูอาหารโบราณจริงๆ ค่ะ”
“เอ!...หรือว่าวิลล์จะต้องไปสอบเป็เชฟ ผู้ชมคนไหนมีข้อมูลบ้างค่ะ ว่าแต่มันสอบยากไหม”
วิลล์เหลือบมองคอมเมนต์อีกเล็กน้อยก่อนที่จะลงมือทำอาหารต่อ
หญิงสาวตั้งหม้อบนเตาโดยใช้ไฟปานกลางรอจนกว่าน้ำเดือด
เมื่อน้ำเริ่มเดือดก็ใส่เครื่องต้มยำ ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูดและมะเขือเทศ ลงไปต้ม
ปล่อยให้น้ำเดือดอีกสักพักหลังจากนั้นก็ใส่เห็ดฟาง เห็ดนางฟ้าและเห็ดเข็มทองที่เตรียมเอาไว้ลงไป
ปรุงรสชาติด้วยเกลือ ซีอิ้วขาว และน้ำตาล คนให้เข้ากัน
รอให้เห็ดสุกเล็กน้อยจากนั้นก็ใส่พริกลงไปเพื่อเพิ่มความเผ็ด
ปิดไฟ แล้วใส่น้ำมะนาว ตามด้วย ผักชีฝรั่ง ชิมอีกครั้งเพื่อให้ได้รสชาติที่ถูกใจ
วิลล์ลงมือทำข้าวผัดสามสีต่อทันทีโดยไม่รีรอหรืออ่านคอมเมนต์
เมนูข้าวผัดเป็อะไรที่ง่ายและสามารถพบเห็นได้ทั่วไป
และความแตกต่างของเมนูข้าวผัดสามสีก็คือวัตถุดิบที่มีสีสันแตกต่างกันออกไป เช่น แคร์รอต ข้าวโพด และเกาลัด
วิลล์หั่นวัตถุดิบทั้งสามชนิดเป็ทรงเต๋าแล้วนำไปนึ่งให้สุกเล็กน้อย ก่อนที่จะนำมาใส่ในข้าวผัด โดยที่วัตถุดิบทั้งสามชนิดสามารถสลับสับเปลี่ยนเป็วัตถุดิบอื่น ๆ เช่น เผือก บล็อกโคลี่ ฯลฯ
“ผัดให้ส่วนผสมเข้ากันปรุงรสเล็กน้อยก็เป็อันเสร็จแล้วค่ะ” วิลล์กล่าวพลางตักข้าวผัดสามสีใส่จาน
รูมิค่อย ๆควบคุมกล้องโฟกัสไปที่ข้าวผัดสามสีเป็อย่างแรก
ต่อมาก็ควบคุมกล้องให้โฟกัสและโคลสอัพไปที่ชามของเมนูต้มยำเห็ด
“มาชิมกันเลยดีกว่าค่ะพอดีลูกค้าข้างนอกเริ่มหนาตาแล้วด้วย”
ผู้ชม : 357,983,145
[‘สนับสนุน 1,000เฟนี’ ต้มยำคือเมนูในอุดมคติของสายดื่มชัด ๆ]
[‘สนับสนุน 5,000เฟนี’ ข้าวผัดสามสีอร่อยมาก ไม่แข็งหรือนิ่มจนเกินไป สวยและยังใส่ผักไปอีก แม่ ๆทั้งหลายต้องถูกใจแน่ ๆ]
[‘สนับสนุน 100,000เฟนี’ ต้มยำช่างมีรสชาติที่จัดจ้านยิ่งนัก เปรี้ยว เผ็ด กลมกล่อมสุด ๆ]
[‘สนับสนุน 500,000เฟนี’ สอบถามค่ะเ้าของช่อง ร้านอาหารเล็ก ๆ แบบร้านของฉัน สามารถนำมาดัดแปลงเพื่อจัดจำหน่ายได้ไหมกลัวถูกฟ้องร้องค่ะ]
[‘สนับสนุน1,000,000 เฟนี’ ผมอยากให้คุณวิลล์มาเป็เชฟส่วนตัวของผมมาก แต่ดู ๆ แล้วคงยากเพราะอาหารอร่อย ๆ แบบนี้ สมควรถูกบุกเบิกและเผยแพร่ไปทั่วทั้งสหพันธ์]
[‘สนับสนุน 888,888เฟนี x10’ สีสันงดงาม รสชาติดีมาก แต่ว่าต้มยำเผ็ดเกินไปเด็กแบบเรากินไม่ไหวจริง ๆ]
“ขอโทษผู้ชมทุกคนที่ไม่กินเผ็ดด้วยนะคะพอดีว่าวันนี้วิลล์อยากจะกินอาหารรสชาติจัดจ้าน”
“วิลล์ไม่คิดจะฟ้องร้องอยู่แล้วค่ะยกเว้นแต่จะมีคนแอบเอาไปจดสิทธิบัตรโดยที่วิลล์ไม่อนุญาต วิลล์ถึงจะฟ้องคนพวกนั้น”
“จริง ๆ แล้วเมนูต้มยำมีแบบน้ำข้นและน้ำใส แต่เพราะว่าไม่มีน้ำพริกเผาวิลล์เลยไม่อยากทำเมนูต้มยำน้ำข้นออกมา”
ไลฟ์สตรีมทุกครั้งของวิลล์ยังคงได้รับการตอบรับที่ดีจากผู้ชมอยู่เสมอ
หญิงสาวยังคงสังเกตคอมเมนต์ต่างๆ และตอบกลับคอมเมนต์ที่ถามคำถามในเชิงที่แปลกใหม่หรือ้าความคิดเห็นเกี่ยวกับอาหาร
และเมื่อคอมเมนต์เริ่มบางตาลงวิลล์ก็ยิ้มหวานให้กับกล้องแล้วกล่าวลาตามสไตล์ของเธอ
“แล้วกลับมาพบกับวิลล์ใหม่อีกครั้งเมื่อ‘วิลล์หิวแล้ว บ๊าย บายค่ะ!’”
...
บริเวณหน้าร้านอาหารรถลากมีความวุ่นวายเกิดขึ้นเล็กน้อย
จนกระทั่งไฟบนหน้าจอที่เคยมีคำว่า‘ปิด’ ถูกรูมิเปลี่ยนเป็คำว่า ‘เปิด’
เสียงโวยวายหน้าร้านเริ่มเบาลงเปลี่ยนเป็เสียงต่อรองซื้อขายคิวสำหรับกินอาหารในร้านของวิลล์แทน
‘มีบริการต่อแถวซื้อขายคิวกันแล้วเหรอเนี่ย’กล่าวในใจอย่างอารมณ์ดี
2K
