ห้องหอ…
จ้าวเหว่ยเห็นเฉินเล่อที่โดนคนประคองเข้ามาในห้องเธอก็อดอนาถใจไม่ได้ นี่เขาเสียใจที่แต่งงานกับเธอขนาดนี้เลยเหรอทั้งๆ ที่เขาเป็รักแรกของร่างนี้แท้ ๆ ถ้าร่างนี้ได้แต่งงานเองป่านนี้ไปฆ่าตัวตายละมั้ง
“ไหนล่ะเ้าสาวของฉันคนที่อยากจะแต่งงานนักหนา ทำไมไม่มารอฉันในห้องล่ะ” เฉินเล่อถามน้องของเขาที่พามาส่ง
จ้าวเหว่ย …….
“นี่ไงเ้าสาวพี่ก็ยืนอยู่ที่นี่แล้วไง”
“ไม่…ไม่ใช่ ยายนั้นต้องตัวผอมเหมือนเสาไฟฟ้า ผิวเหลืองเหมือนคนเป็ดีซ่าน คนนี้ไม่ใช่” เขาชี้มาที่เธอพร้อมโบกมือไปมา
“จ้าวเหว่ยยายเด็กขี้เหร่ที่ชอบแอบมองคนอื่น สามีของเธอมาแล้วอยากแต่งงานมากไม่ใช่เหรอ ออกมาหาฉันซิยายเสาไฟฟ้าเธออยู่ไหน” เฉินเล่อเรียกอีกครั้ง
จ้าวเหว่ย …….
“เขาเมาน่ะเธออย่าถือสาเลยนะ พวกฉันเอาเขาไปที่เตียงก่อนนะ เดี๋ยวจะหาผ้ากับน้ำมาให้รบกวนเธอช่วยเช็ดตัวให้เขาหน่อย” อ้ายเหรินน้องชายของเฉินเล่อเป็คนพาพี่ชายไปที่เตียง
“ได้ค่ะ” เธอพยายามมองตาน้องชายของเฉินเล่อพูดกับเธอ
เฮ้อ…พี่ใหญ่คงเสียใจมากเลยซินะที่ต้องแต่งงาน ส่วนเธอก็น่าสงสารเหมือนกันขอให้เธอผ่านวันนี้ไปได้ด้วยดีก็แล้วกัน
ฉันอ่านใจคนอื่นได้จริงๆ ด้วย แต่ทำไมฉันอ่านใจเด็กคนนั้นไม่ได้นะ? จ้าวเหว่ยเรียกน้องชายเขาไว้ก่อนที่เธอจะยืนมองตาเขานิ่งๆ เพื่ออ่านใจเขาอีกรอบแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อ้ายเหรินงงกับท่าทางของพี่สะใภ้คนใหม่ของเขา
อย่าบอกนะว่าอ่านใจได้วันละแค่สามครั้งเท่านั้น โธ่…์จะให้พลังทั้งทีก็ให้ฉันมาแค่นี้เนี่ยนะ จ้าวเหว่ยคอตกทันที
อ้ายเหรินเห็นจ้าวเหว่ยทำหน้าเซ็งคอตกเขาก็นึกว่าเธอกังวลอยู่
“พี่ใหญ่เขาไม่ใช่คนโหดร้ายอะไรหรอกเธออย่ากลัวไปเลยนะ” เขาปลอบใจเธอ
พวกเขาออกไปไม่นานก็หาผ้ากับน้ำมาให้เธอก่อนจะพากันออกไปหมดปล่อยเธอไว้กับคนเมาที่นอนอยู่บนเตียง
ส่วนด้านนอกแขกก็ทยอยกลับไปเป็จำนวนมากแล้วเหลือคนสนิทกับญาติเ้าสาวเท่านั้น ทุกคนนั่งกินกันเงียบๆ งานแต่งงานนี้น่าจะเป็งานแต่งงานที่เงียบที่สุดในปีนี้เลยละ
ห้องหอ…
จ้าวเหว่ยนั่งคิดเื่พลังพิเศษของเธออยู่ที่โต๊ะด้วยความไม่พอใจ เธอหงุดหงิดที่เธอใช้มันได้แค่สามครั้งต่อวันแถมเธอยังอ่านใจเด็กนั่นไม่ได้อีกด้วย เธอมองเ้าบ่าวที่เมาอยู่บนเตียงถ้าเธอไม่เช็ดตัวให้เขาจะได้ไหม
คนบ้าเอ๊ย..กินจนเมาแล้วก็มาเป็ภาระคนอื่นอีก จ้าวเหว่ยด่าเขาในใจ
เธอเดินไปที่ข้างเตียงเพื่อเช็ดตัวให้เขา พอเธอจับเขานอนหงายดีๆ
โอ้วแม่เ้า!!! หล่อชะมัดเหมือนที่แม่บรรยายไว้ในนิยายเลย หล่ออย่างกับพระเอกเกาหลีถึงจะคล้ำไปหน่อยแต่ออร่าความหล่อก็พุ่งกระจายเลย พอจ้าวเหว่ยรู้ตัวว่าเธอไม่ควรชมเขาซิเขาต้องนิสัยไม่ดี แถมในนิยายเขาทำให้ร่างนี้ตายด้วย
ตอนนี้จ้าวเหว่ยเริ่มเสียดายแล้วที่เธอไม่ได้อ่านนิยายเื่นี้ของแม่
“จ้าวเหว่ยเธอมันน่าเกลียดยายเสาไฟฟ้า”
“เธอทำให้ฉันผิดสัญญา เธอมันน่ารังเกียจจริง ๆ น่ารังเกียจทั้งบ้าน พ่อเธอเป็คนน่ารังเกียจรู้บ้างไหม” เขาพูดพึมพำด้วยความเมา
จ้าวเหว่ยได้ฟังก็อยากจะสาดน้ำใส่หน้าเขาจริงๆ ก็แค่หล่อเท่านั้นล่ะแต่ทำไมปากเสียอะไรขนาดนี้ หมดแล้วความหล่อที่มีผู้ชายเฮงซวย
เธอเอาผ้าเช็ดใบหน้าของเขาอย่างไม่เต็มใจแล้วเธอก็ตกอยู่ในภวังค์ความหล่อของเขาอีกครั้ง
“จมูกโด่งจังแฮะ ปากก็สวยเรียวบางเชียว ตาคู่นี้เวลามองมาก็น่าหลงใหล” จ้าวเหว่ยเช็ดหน้าไปพร้อมกับบรรยายสิ่งที่เห็น
“รักแรกของเธอยิ่งโตยิ่งหล่อขึ้นจริง ๆ เลยนะจ้าวเหว่ย ขายาว แขนยาว รูปร่างดีมีซิกแพคไหมนะ?? นิ้วมือก็เรียวสวยยิ่งกว่าผู้หญิงอีก นี่นิ้วมือทหารเหรอเนี่ย” จ้าวเหว่ยเช็ดมือเขาแล้วแอบจับนิ้วเขาเล่นตอนนี้เธออยู่ในโลกของตัวเอง
จ้าวเหว่ยนั่งมองเขาที่ข้างเตียงอยู่พักหนึ่งก่อนจะทำความเข้าใจกับร่างนี้ไม่แปลกใจหรอกที่หลงรักเขามานานก็เขามีหน้าตาเป็อาวุธล่อใจสาวๆ ขนาดนี้แต่ที่เขามาด่ากันแบบนี้ถึงเธอจะไม่ใช่ร่างเดิมแต่ก็รู้สึกไม่พอใจแทน
“แต่ถ้าเกลียดขนาดนี้ ฉันก็จะฝังรักแรกบ้าบอของจ้าวเหว่ยไว้ใต้ดินเลยเอาให้มันลึกลงไปถึงนรกเลยเป็ไง เธอเสียเวลาไปสิบสองปีฟรี ๆ เลยนะ หลินจ้าวเหว่ย ที่มาแอบรักคนปากเสียแบบนี้ ชิร์”
“นายก็แอบมีคนในใจอยู่แล้วนายก็ทำผิดกับจ้าวเหว่ย แถมนายยังเป็พ่อหม้ายอีกต่างหาก กล้าดียังไงมาเรียกยายเสาไฟฟ้า?? ดูซิร่างนี้ออกจะสวยขนาดนี้ ถึงนายจะเป็พระเอกนิยายก็เถอะฉันไม่สนใจนายหรอกนะใครจะมาตายอนาถแบบนั้นเพื่อนายกันไอ้คนปากเสีย”
จ้าวเหว่ยโยนผ้าที่ใช้เช็ดตัวลงอ่างน้ำอย่างไม่พอใจหลังจากด่าระบายอารมณ์แทนร่างเดิมไปแล้ว ก่อนจะมานั่งบนเก้าอี้เพื่อมองดูเขาที่นอนอยู่และคิดถึงอนาคตต่อไป
จ้าวเหว่ยมองปฏิทินที่ข้างฝา ปีนี้ 1985 โธ่….ผู้หญิงอยู่คนเดียวเยอะแยะ คิดว่าฉันต้องง้อนายเหรอ?
ถ้านายเกลียดร่างนี้มากตื่นมาก็รีบเลิกกับฉันเลยซิ ใครเขาง้อนายกันล่ะ
ลานบ้าน…
ตอนนี้แขกที่มางานเลี้ยงต่างพากลับไปหมดแล้ว เหลือแค่พ่อแม่และน้องของเฉินเล่อรวมถึงพี่ชายของจ้าวเหว่ย พวกเขาเป็กังวลใจมากกับการแต่งงานในครั้งนี้ที่ลูกชายทำตัวเช่นนี้
“หวังว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ” แม่เฉินเล่อกังวล
“ลูกเราเป็ลูกผู้ชายนะ เขาไม่ทำร้ายลูกสะใภ้หรอก” พ่อเฉินเล่อแก้ตัวให้ลูกชาย
“ฝากดูแลน้องสาวผมด้วยนะครับคุณลุง” ซีนอันเป็ห่วงน้องสาว
พวกเขาช่วยกันเก็บของที่ลานบ้านระหว่างนั้นก็คอยฟังเสียงจากห้องหอด้วย เผื่อมีเสียงแปลกๆ พวกเขาจะได้เข้าไปดูได้ทันเวลา
ห้องหอ…
จ้าวเหว่ยที่นั่งมองเฉินเล่อด้วยความโกรธอยู่นานเธอก็เผลอนั่งหลับที่เก้าอี้ด้วยความเพลีย ั้แ่ทะลุมิติมาเธอยังไม่ได้หลับดีๆ สักครั้งเลย จ้าวเหว่ยนั่งสัปหงกจนเกือบตกเก้าอี้ ก่อนที่เธอจะทนไม่ไหวเดินไปที่เตียงผลักเฉินเล่อไปจนสุดเตียงก่อนจะเอาหมอนกั้นแล้วเธอจะนอนลงด้านนอก
“ถ้าล้ำเขตมาฉันจะต่อยนายให้คว่ำเลย”
จ้าวเหว่ยนอนหลับไปั้แ่หัวถึงหมอนทันที
ตอนดึกเฉินเล่อตื่นมาด้วยอาการมึนหัวเล็กน้อยจากการเมา เขาเป็คนคอแข็งมากนะแต่วันนี้คงเครียดมากไปหน่อยเลยเมาขนาดนี้
เขาจะลุกไปกินน้ำก็มีแขนก่ายท้องเขาอยู่ เขาทบทวนเื่วันนี้ก่อนจะรู้ว่านี่คือแขนของเ้าสาวเขา
“น่ารังเกียจจริง ๆ ” เขาเอามือเธอโยนออกจากตัว
จ้าวเหว่ยใตื่นเธอโวยวายทันที ก่อนเธอจะลืมตามองเขา
ประสาทหรือไง นอนดีๆ ไม่ได้เหรอเมาแล้วยังรบกวนคนอื่นอีก ไอ้ขี้เก๊กเอ๊ย
เฉินเล่อที่ลุกขึ้นนั่งบนเตียงมองเธออย่างประหลาดใจ เมื่อกี้เธอด่าฉันว่าไอ้ขี้เก๊กงั้นเหรอ
“พี่ตื่นแล้วเหรอ ปวดหัวหรือเปล่า” จ้าวเหว่ยใที่เห็นเขานั่งอยู่รีบลุกขึ้นนั่งถามเขาด้วยความร้อนรนทันที
ให้ตายซิ!!! บทจะตื่นก็ตื่นคนกำลังนอนอยู่จะตื่นขึ้นมาทำไม?
“ เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ? เธอบอกว่าฉันตื่นขึ้นมาทำไมงั้นเหรอ?” เฉินเล่อได้ยินเสียงเธอแต่เขาไม่เห็นเธอจะพูดอะไรเลย
“เปล่านี่ฉันถามว่าพี่ปวดหัวไหม?” จ้าวเหว่ยรำคาญแต่ปั้นหน้าคุยดีๆ ด้วยแล้วยิ้มให้เขา
นอนต่อได้หรือยังมันกี่โมงแล้วจะถามอีกนานไหม
รอบนี้เฉินเล่อตั้งใจมองจ้าวเหว่ยเธอไม่ได้พูดจริงๆ แต่เขาได้ยินเสียงเธอสงสัยเขาจะเมาค้าง เขาสะบัดหัวไปมาเพื่อเรียกสติตัวเอง
“เธอนอนเถอะฉันจะไปกินน้ำหน่อย”
“ค่ะ” จ้าวเหว่ยรับคำพร้อมเอาผ้าห่อตัวนอนต่อทันที
จะไปทำอะไรก็ทำไปเถอะอย่ามากวนฉันอีกนะไม่งั้นฉันชกนายแน่
เฉินเล่อได้ยินเสียงอีกแล้ว สงสัยเขาจะเมาจนประสาทหลอน ก่อนที่เขาจะลุกไปกินน้ำล้างหน้าล้างตา มานั่งที่โต๊ะกลางห้องเพื่อมองเ้าสาวของเขาที่หลับอยู่
ยายนี่คือหลินจ้าวเหว่ยจริง ๆ เหรอ? ไม่ใช่ยายเด็กเสาไฟฟ้าอีกแล้วซินะ พรุ่งนี้เขาจะคุยเื่แยกทางกับเธอตอนที่เธอตื่นนอนหวังว่าเธอคงจะไม่เสียใจมากจนเกินไป แต่เขารักเธอไม่ได้จริง ๆ
เขามองเธออยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเดินไปนอนที่เก้าอี้ยาวที่ริมห้องแทนปล่อยให้เธอนอนบนเตียงคนเดียว
ในตอนเช้าจ้าวเหว่ยตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสเพราะเธอได้นอนเต็มที่ก่อนที่เธอจะเห็นเฉินเล่อนั่งมองเธออยู่
สมองมีปัญหาด้วยเหรอถึงมานั่งมองคนหลับ? สติยังดีอยู่ไหมคะผู้หมวด?
“พี่ตื่นนานแล้วเหรอ” จ้าวเหว่ยฝืนยิ้มให้เขา
เฉินเล่อแน่ใจแล้วว่าเขาไม่ได้บ้าหรือประสาทหลอนเสียงที่เขาได้ยินมาจากเธอจริง ๆ
“เพิ่งตื่นน่ะ”
“ค่ะ” ฉันขอตัวไปล้างหน้าก่อนนะ จ้าวเหว่ยรีบไปเข้าห้องน้ำทันที
“ทำไมตอนนี้เขาไม่ได้ยินเสียงเธอล่ะ ทำไมต้องได้ยินแต่ตอนที่เธอด่าเขาอย่างเดียว ทำไมกันนะ….” เฉินเล่อพึมพำคนเดียว
“พี่ไปล้างหน้าแต่งตัวเถอะต้องไปยกน้ำชาให้พ่อแม่ไม่ใช่เหรอ” จ้าวเหว่ยบอกเขา
นั่งเก๊กอยู่ทำไมล่ะคะ รีบๆ ไปยกน้ำชาซิกลับมาจะได้คุยเื่เลิกกันจะได้จบๆ สักที
เฉินเล่อนั่งนิ่งเขาประมวลความคิดอยู่แล้วเขาก็มองหน้าเธอตอนนี้ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
จ้าวเหว่ยก็มองตาเขาเช่นกันเธอจะใช้พลังอ่านใจเขา จะมองยังไงเธอก็อ่านใจเขาไม่ได้เหมือนกับลูกชายของเขาเลย จ้าวเหว่ยรู้สึกเซ็งขึ้นมาทันทีอ่านใจคนอื่นได้ แต่พวกตัวละครสำคัญอ่านไม่ได้เนี่ยนะ
เฉินเล่อเดินไปเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าพาจ้าวเหว่ยออกไปยกน้ำชาให้พ่อแม่
ห้องโถงบ้านหยาง
พ่อแม่นั่งรออยู่แล้วพอเห็นพวกเขาก็เอ่ยปากทักทาย
“เมื่อคืนพวกเธอหลับสบายดีใช่ไหม พี่เฉินเล่อไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับเธอใช่ไหม” พ่อสามีถาม
“ไม่ค่ะ” จ้าวเหว่ยตอบยิ้มๆ
เฮอะ!! เยอะเลยค่ะเขาด่าฉันไม่เลิกไม่รา ทั้งยายเสาไฟฟ้า ยายโรคจิต แถมยังว่าฉันไม่สวยอีกด้วย
เฉินเล่อหันไปมองจ้าวเหว่ย เขาอ่านใจเธอได้จริงๆ ในเวลาที่เธอด่าเขา ตัวเขาจะได้ยินคำต่อว่าจากเธอแต่ถ้าเธอไม่ด่า เขาก็ไม่ได้ยินอะไรเสียงเลย
3K
