คิล…
เธอเป็เด็กสาวร่างเล็ก ถ้าให้คำนวณอายุจากรูปร่าง เธอน่าจะประมาณ 16 เท่านั้น แต่ถ้าพูดแบบนั้นไป คิลก็จะโวยวายด้วยเสียงใสน่ารักว่า
“ฉันเป็ผู้ใหญ่แล้วนะ! ”
เพราะความจริงเธออายุ 20 กว่าปีแล้ว แต่เพราะการขาดสารอาหาร พันธุกรรม หรืออะไรก็ตามแต่ ทำให้ตัวเธอเตี้ย ไม่สิ ขอแก้ไขเพื่อความปลอดภัยของผู้เขียน เธอเป็ผู้หญิงตัวเล็ก
ใบหน้าของคิลมักจะราบเรียบเสมอ ยกเว้นเวลาสนุกสนาน เจอของหวาน และมีคนทำให้โกรธ หน้าตาของเธอน่ารักจิ้มลิ้ม หลายคนเห็นก็อดไม่ได้ที่จะหยิกแก้ม แต่เธอก็ไม่ค่อยชอบเท่าไร
ผิวของเธอขาวซีดเหมือนคนไม่ชอบออกแดด แต่เธอไม่ใช่พวกเก็บตัว แค่เวลาที่ออกมาข้างนอก จะเป็ตอนกลางคืนเท่านั้น
ทำไมนะเหรอ?
“ก็เพราะการลอบฆ่าตอนกลางคืนมันสะดวกกว่าไง”
ท่ามกลางความมืดในป่า กองทัพทหารพักแรมเพื่อเตรียมเดินทางพวกนี้ กระบวนค่ายจัดเป็รูปแบบก้นหอย คือมีทหารอารักขารายล้อม ตรงใจกลางคืนที่พำนักของแม่ทัพ
และนั่นคือเป้าหมายของคิลในวันนี้
เด็กสาวดวงตาใสราวกับดวงแก้ว เธอมีเส้นผมแดงเื ร่างกายเธอตอนนี้เปลือยเปล่าหากไม่นับผ้าคลุมขาดที่เธอสวมใส่อยู่
ทำไมเธอต้องอยู่ในสภาพนี้เหรอ? เดี๋ยวอีกชั่วอึดใจก็รู้เองล่ะ
“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ! ”
นายทหารคนหนึ่งสังเกตเห็นคิลที่อยู่หลังต้นไม้ เธอเดินออกมาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ แน่นอน ทั้งหมดที่ทำเป็การแสดง และเมื่อนายทหารเห็นเด็กตัวน้อย แถมยังหน้าตาน่ารัก เลยลดการป้องกันลง
“หนูหลงป่า… แล้วก็หิวด้วย ขออะไรให้หนูกินได้ไหม”
น้ำเสียงใสเอ่ยถาม นายทหารมองหน้ากัน ก่อนจะยิ้ม
“มีสิ เข้าไปข้างในก่อน เดี๋ยวพวกเราจะเตรียมอาหารให้”
รอยยิ้มบนใบหน้าของนายทหารสองคนนั้นหมายความว่ายังไงงั้นเหรอ?
ความจริงแล้ว แม่ทัพที่อยู่ตรงใจกลางค่ายตอนนี้ เขาเป็พวกนิยมชมชอบเด็ก ในขณะที่ผู้หญิงทั่วไป ต่อให้มีรูปร่างงดงามน่าดึงดูดแค่ไหน ก็เป็แค่ของผ่านตาเท่านั้น
ด้วยรสนิยมที่ชอบเด็ก ทำให้หลายครั้งเขารับ เก็บ ไม่ก็จับเด็กมาเลี้ยง แต่ไม่ใช่ในฐานะลูก แต่เป็ทาสต่างหาก
ใช่ แม่ทัพคนนั้นชอบที่จะมีเซ็กกับเด็ก แต่ถามว่าเด็กพวกนั้นยินยอมพร้อมใจไหม? แน่นอนว่าไม่ พวกเธอกรีดร้อง เ็ป ขอความเมตตา บางคนก็พยายามดิ้นหนี จนนายทหารต้องจับเธอล็อกไว้กับขื่อไม้ ที่ช่องสำหรับใส่มือทั้งสองข้าง และศีรษะตรงกลาง ทำให้เธออยู่ในสภาพยืนตลอดเวลา ลำตัวเป็แนวนอนขนาดกับพื้น แต่ขาสองข้างยังถูกบังคับให้ยืนอยู่
เธออยู่ในท่วงท่าที่ไม่สามารถขัดขืนได้เลย หากแม่ทัพจะทำอะไรเธอจากด้านหลัง
แต่ใช่ว่าเด็กทุกคนจะไม่มีพิษมีภัย ในโลกนี้ที่มีหลากเผ่าพันธุ์ต่างมีพลังพิเศษ เด็กบางคนก็สามารถใช้พลังป้องกันตัวได้ เื่นั้นแม่ทัพก็รู้ดี เขาจึงพกอัญมณีสีดำสนิทติดตัวไว้เสมอ อัญมณีนี้สามารถจมเข้าไปในอก และลบล้างพลังทั้งหมดของใครก็ตามที่มี ทำให้พวกเธอไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา ถ้าหากไม่มีอัญมณีสีขาว ซึ่งมีพลังในการลบล้างพลังของอัญมณีสีดำนี้ ก็ไม่สามารถปลดผนึกพลังของพวกเธอได้
และในวันนี้ คิลก็จะเป็เหยื่อรายต่อไป แต่เพื่อความมั่นใจแล้ว
“ถอดชุดเธอออกด้วย”
นายทหารจำเป็ต้องตรวจร่างกาย คิลแสดงท่าทีเขินอาย นายทหารไม่รอช้ากระชากผ้าคลุมออกเผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าน่าถนอม ดวงตาเขาเบิกกว้าง และแทบอยากจะกดเด็กสาวลงตรงนี้ ไม่อยากแบ่งไปให้แม่ทัพได้เชยชิม แต่ก็ไม่สามารถ เพราะใครก็ตามที่แย่งเหยื่อของแม่ทัพมีโทษถึงปะาชีวิต
“ไม่มีอาวุธ ถ้างั้นเข้าไปได้”
คิลแอบยิ้มเยาะให้กับนายทหารพวกนี้ ไม่มีอาวุธเหรอ? ตาบอดรึเปล่า แล้วที่อยู่ตรงเอวพวกนายคืออะไรกัน แท่งเหล็กโง่ๆ เหรอ ไม่คิดบ้างเหรอว่า ถ้าฉันจะเอาจริงขึ้นมา ก็ล้มพวกนายได้ง่ายๆ แถมได้อาวุธมาไว้ในมือ ทหารพวกนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว
คิลได้รับเชิญให้เข้าไปถึงใจกลางค่ายอย่างง่ายดาย ด้วยเพราะเห็นเธอเป็เด็กและไม่มีอาวุธ ยิ่งไปกว่านั้นคือเธอน่ารักมาก หากนำตัวเธอไปมอบให้แม่ทัพ เขาจะต้องตกรางวัลให้อย่างงาม
เมื่อเดินมาถึงใจกลางค่าย คิลได้ยินเสียงเด็กสาวกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป อ้อนวอนให้ใครก็ตามที่กำลังทำอะไรบางอย่างกับเธอ หยุดการกระทำลงซะ จนกระทั่งนายทหารรายงานตัวแม่ทัพออกมา เสียงกรีดร้องนั้นจึงหยุดลง พร้อมกับแม่ทัพที่ดูหงุดหงิดเพราะถูกขัดจังหวะสนุกสนาน คิลมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่า ชายคนนี้กำลังข่มขืนเด็กสักคนที่อยู่ในนั้นอยู่
“หนูหิว… ขออะไรให้หนูกินได้ไหม”
“ได้สิ เด็กน้อย ทหาร ไปเตรียมอาหารให้เด็กคนนี้หน่อย”
แม่ทัพสั่งแบบนั้น นายทหารสิบกว่าคนเข้าไปในค่าย
ทำไมการจะจัดอาหารต้องใช้คนมากขนาดนั้นเหรอ?
หนึ่งเลยคือ ในนั้นมีเด็กสาวที่ถูกล็อกกับขื่อไม้อยู่ พวกทหารต้องช่วยยกพวกเธอออกไป และสองอาหารที่เตรียมไม่ใช่อาหารธรรมดา แต่เป็อาหารที่วางยาสลบเอาไว้ เมื่อใดที่คิลได้ลิ้มรสชาติอาหารพวกนั้น เธอก็จะหมดสติ และตื่นมาพบกับอิสรภาพของตนเองที่ถูกพรากไปตลอดกาล
แต่ว่า เธอมาที่นี่ในฐานะผู้ล่า ไม่ใช่เหยื่อ
แสงเทียนสาดส่อง อาหารเลิศรสส่งกลิ่นหอม ตอนนี้มีเพียงแค่คิลกับแม่ทัพที่นั่งอยู่ด้วยกัน โดยมีโต๊ะอาหารคั่นกลาง
“เชิญเลย กินให้เต็มที่เลยสาวน้อย”
“ขอบคุณค่ะ”
คิลพยักหน้าก่อนจะหยิบส้อมขึ้นมาจิ้มเนื้อสเต๊กชุ่มฉ่ำตรงหน้า แต่เหมือนเรี่ยวแรงเธอจะน้อยเกินไป จนไม่สามารถแทงเนื้อสเต๊กไปเข้า แม่ทัพเห็นแบบนั้น จึงยื่นมือที่ถือส้อมมาจิ้มสเต๊กเพื่อจะป้อนให้เธอ แต่ว่า
ฉึก!
ส้อมถูกแทงเข้าหลังมือของแม่ทัพทะลุไปติดกับโต๊ะ ชายคนนั้นกำลังจะกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป แต่คิลก็ใช่ความรวดเร็วของร่างกายะโไปเหยียบหลังเขา มือหนึ่งปิดปากเอาไว้ ส่วนมือหนึ่งก็นำส้อมแทงไปยังจุดตายบริเวณหลังคอ เพียงแค่นั้น ชีวิตหนึ่งก็หลุดลอยออกไป
ภารกิจสำเร็จ การฆ่าเสร็จสิ้น คิลถีบตัวเองจากชายที่มีกลิ่นคาวกามคลุ้งออกมา แล้วปัดเนื้อตัวด้วยความรังเกียจ
“เสร็จไปอีกงานหนึ่ง”
คิลว่าอย่างนั้น แต่โดดฉับพลัน ด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า เธอก็รู้สึกถึงสายตาหนึ่งที่จ้องมอง จึงทำการหยิบส้อมแล้วปาไปทางต้นเสียง เสียงตัดอากาศบ่งบอกถึงความเร็วของส้อมนั้น แต่มือเรียวก็ใช้เพียงสองนิ้วหนีบส้อมนั้นเอาไว้ ก่อนที่มันจะแทงเข้าใบหน้าของเ้าตัว
“ไม่คิดเลยนะ ว่าจะแกล้งทำเป็เด็กน้อยไร้เดียงสา เพื่อเข้าหาเป้าหมายง่ายๆ แบบนี้”
“เสียงนี้มัน… คุณผู้ว่าจ้างนี่”
คิลจำเสียงนี้ได้ เป็เสียงของหญิงสาวที่ว่าจ้างให้เธอมาฆ่าแม่ทัพคนนี้
“เก่งมาก คิล งานจบแล้ว นี้เงินส่วนที่เหลือ”
หญิงสาวคนนั้นโยนถุงเงินที่ใส่เหรียญทองมาตรงหน้าคิล ก่อนจะเดินออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าสะสวยเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่คิลไม่ได้สนใจ เมื่องานจบก็หมดธุระกัน เธอกำลังจะทำการปลดปล่อยเด็กสาวทุกคนออกจากพันธนาการ นำอัญมณีสีขาวที่อยู่กับตัวแม่ทัพไปปลดผนึกพลังของพวกเธอ ที่ทำแบบนี้ไปเพื่อช่วยเด็กพวกนั้นเหรอ?
เปล่าเลย
คิลแค่้าจังหวะในการหนีเท่านั้น เด็กพวกนั้นเป็เผ่าพันธุ์ที่มีพลังพิเศษ ดังนั้นถ้าพวกเธอหลุดจากพันธนาการ ก็ไม่พ้นจะต้องฆ่าทหารเหล่านี้ด้วยความแค้นแน่นอน
คิลเป็นักฆ่า ไม่ใช่นักรบหรือนักสู้สักหน่อย เธอมีแค่ทักษะในการฆ่า และมันสมองในการวางกลอุบายเท่านั้น ถ้าวัดกันด้วยจำนวน ยังไงเธอก็แพ้
แต่ก่อนที่คิลจะดำเนินการตามแผนที่วางไว้ กระดาษแผ่นหนึ่งก็ลอยมาตรงหน้าเธอ บนหน้ากระดาษมีภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมีเส้นผมสีม่วงดูลึกลับหน้าค้นหา ใบหน้าคล้ายกับชนชั้นสูง แต่ก็ดูอ่อนโยนในขณะเดียวกัน
“ใคร”
“เป้าหมายต่อไปของเธอไง ภารกิจนี้ฉันแค่จะลองพิสูจน์ฝีมือเธอเท่านั้น ว่ามีความสามารถพอจะไปฆ่าผู้หญิงคนนี้ไหม แล้วฉันคิดว่าตอนนี้เธอพร้อมแล้ว”
“เฮ้อ… ทำไมต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากด้วย เอาเถอะ ตราบที่ได้เงิน ต่อให้เป็พระเ้า ฉันก็จะฆ่าให้เอง”
คิลว่าอย่างนั้น ก่อนจะรับข้อมูลแล้วทำการปลดปล่อยเด็กสาวทั้งหมด สร้างความวุ่นวายภายในค่ายและใช้จังหวะนั้นหนีออกมา โดยขณะที่หนี เธอก็อ่านเอกสารที่ได้รับมา เกี่ยวกับข้อมูลของเป้าหมาย
“ไอรา ไอโอเนีย เป็เ้าหญิงเหรอ เอาเถอะ ก็ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่นี่”
คิลยักไหล่อย่างไม่คิดมาก ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นข้อความหนึ่ง
“ชอบทรมานเด็กน่ารักๆ งั้นเหรอ”
ราวกับในหัวใจมีไฟระอุขึ้นมา คิลสยายยิ้ม
“ถ้างั้นลองโดนเด็กน่ารักๆ ทรมานบ้างไหม องค์หญิง...”
26
