ก่อนกลับบ้านแม่นวลและพ่อโชคที่มารับแม่นวลพร้อมตาล้วน ที่เก็บของกลับพร้อมป้าอิ่มไปแล้วนั้น พาเ้าทับทิมและหนูนิลเดินตลาดเพื่อซื้อขนมและของกินของใช้กลับเรือน เนื่องด้วยว่าวันนี้เรือนเราได้เงินจากการขายไปมาทีเดียว หนูนิลคำนวณเร็วๆ ในใจแล้ว ‘แม้ปกติต้องพึงเครื่องคิดเลขแม้จะบวกเลข 2 หลักก็ตาม
วันนี้กุ้งรอบเช้ารวมกับรอบบ่ายประมาณร้อยสิบตัว แบ่งสำหรับให้ลูกค้าชิมรวมๆ 5 ตัว ดังนั้นกุ้งที่ขายจริงจึงได้ทั้งหมด 35 กระทง เป็เงิน 17 บาทกับ 2 สลึง!
‘นี่มันมากกว่าเงินเดือนทั้งเดือนพ่อโชคอีกนะเนี่ย ถึงจะยังไม่ได้หักต้นทุนก็ตาม หากหักต้นทุนทั้งค่าของ ค่าแรงก็ถือว่ายังมากอยู่ดี เพราะส่วนใหญ่ของที่ซื้อมีเพียงเครื่องปรุงน้ำจิ้ม พวกน้ำปลา น้ำตาล ที่เหลือล้วนไม่ได้ซื้อหา แต่เป็ของจากในสวนและแรงงานของคนในเรือน ตอนนี้หนูนิลยังไม่ให้ค่าจ้าง แต่อนาคตเราต้องคิดค่าแรงพวกนี้ด้วย เพื่อจักได้เห็นต้นทุนและกำไรที่ชัดเจนจากการขายของ เพราะเงินจากการทำการค้ากับเงินใช้จ่ายนั้นต้องแยกกันชัดเจน มิเช่นนั้นจักต้องขาดทุนและเจ๊งอย่างที่เคยเห็นมาแล้วแน่นอน’ เื่นี้หนูนิลค่อยบอกทุกคน วันนี้ขอชมตลาดก่อน
“แมะนวนจ๋า นินนินกิงกะหนมตาง ด่ายไหมจั๊บ” ขนมตาลสีเหลืองในกระทงเล็กๆ เป็ขนมที่หากินยากมากในโลกก่อน เนื่องด้วยกระบวนการทำที่ยุ่งยาก หนูนิลจึงคิดถึงรสชาติและความหอมของขนมชนิดนี้ที่ยายชอบทำให้ทานบ่อยๆ แม้จะทำยากเพียงใดก็ตาม หากมีวัตถุดิบแล้วยายต้องทำให้หลานสุดรักเช่นเขาทานเสมอ
“ได้สิลูก แม่ซื้อให้นะ ซื้อให้พี่ๆ ด้วย ลูกอยากกินอย่างอื่นด้วยไหมเด็กดี ทับทิมลูกหนูอยากกิน อยากได้สิ่งใดบอกแม่ได้เลยหนา” แม่นวลตามใจลูกน้อยๆ ทั้งสองเต็มที่ นานๆ ทีเรือนตนจักมีเงินซื้อของกินของเล่นให้เด็กๆ สักที และตอบแทนหนูนิลตัวน้อยของนางที่นอกจากหายเจ็บป่วยในครั้งนี้ ยังสามารถช่วยเื่การเงินของเรือนได้อีกด้วย
“แม่นวลขา ทับทิมเอาขนมต้มจ๊ะ ให้พี่ๆ และน้องนิลด้วยได้ไหมจ๊ะ”
“ได้ลูก เดี๋ยวแม่ซื้อให้นะ”
เมื่อเด็กๆ ได้ของที่อยากกิน ส่วนผู้ใหญ่ก็ได้ของใช้และข้าวของกลับบ้าน วันนี้ทั้งคู่จึงได้หอบหิ้วของกันเต็มไม้เต็มมือ จนหิรัญ และแฝดเห็นพ่อ แม่ จึงได้เข้ามาช่วยถือของพร้อมกับทำตาโต ที่เห็นข้าวของเยอะขนาดนี้
วันนี้จึงเป็อีกวันที่ทุกคนได้อิ่มหนำกับมื้ออาหารและตบท้ายด้วยขนมหวานที่หนูนิล และทับทิมซื้อมาแบ่งทุกคน
หนูนิลจึงถือโอกาสที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้านี้ แจกงานและวางแผนการขายกุ้งเผาให้ทุกคนแบ่งงานกันทำ เพื่อให้การขายของเป็ไปอย่างราบรื่น เริ่มจากการทำไซดักกุ้งเพิ่ม เนื่องจาก่นี้ยังมีลูกค้าสนใจในกุ้งเผาจึงควรเพิ่มปริมาณการขายให้มากขึ้น เนื่องด้วยในอนาคตอาจจะมีแม่ค้า พ่อค้ารายอื่นขายลอกเลียนแบบกันได้ เนื่องจากเป็อะไรที่ไม่ยาก ถึงน้ำจิ้มจะมีเอกลักษณ์ แต่หากคนกินนั้นมีประสาทรับรสที่ยอดเยี่ยม ย่อมสามารถถอดสูตรนั้นออกมาได้เช่นกัน
เริ่มต้นจากพ่อโชคที่เช่าแผงขายกุ้งแบบในล็อกมีที่ตั้งขายของให้พร้อมที่เก็บของ โดยเช่าเป็แบบรายเดือนแทนรายวันไปเลย เพราะหากอนาคตกุ้งขายไม่ได้ดีแบบนี้ยังใช้ขายของอย่างอื่นได้อีก
แม่นวลและป้าอิ่มทำหน้าที่ขายหลักและมีผู้ช่วยแบบหนูนิลและพี่ทับทิมทำหน้าที่เรียกลูกค้า โดยมีตาล้วนช่วยเตรียมของและยกของหนักๆ ให้
ส่วนพี่หิรัญและพี่แฝดนั้นหากวันใดที่ไม่ได้ติดตามพ่อโชคออกไปช่วยงานนอกสถานที่แล้วนั้นก็จักมาช่วยแม่นวลด้วย
เนื่องจากแผนการขายของเราเป็ทั้งรอบเช้าและรอบบ่ายค่อนไปเย็น ดังนั้นเมื่อขายรอบเช้าเสร็จก็ยังไม่ต้องขนอุปกรณ์กลับ กลับเพียงแค่คนที่กลับมาเตรียมอุปกรณ์และน้ำจิ้มเพิ่มสำหรับการขายต่อไป และดีที่เรือนเราไม่ไกลลจากตลาดมากนัก จึงไม่เป็ปัญหาในการไปกลับมากนัก
และที่สำคัญที่สุดหนูนิลเปิดการค้าขาย 101 ให้แก่ทุกคน ให้รู้จักแบ่งกระเป๋าเงินจากการค้าขายและกระเป๋าเงินของบ้าน โดยให้คิดต้นทุนขายกุ้งเผาั้แ่ค่ากุ้ง ค่าแรง ค่าวัตถุดิบอื่นๆ หากพวกเราจำเป็ต้องซื้อหรือจ้างคนมาทำแทน โดยหนูนิลอธิบายพร้อมยกตัวอย่างให้คร่าวๆ เผื่อคนในเรือนจะปรับใช้กับงานอื่นๆ คือ
ค่ากุ้ง 10 ตัวเท่ากับ 3 สลึง ค่าวัตถุดิบมะนาว พริก น้ำตาล น้ำปลา ต่อการขายกุ้ง 50 กระทงเท่ากับ 3 สลึงเช่นกัน และที่ขาดไม่ได้คือค่าแรงแม่นวลและป้าอิ่มคนละ 1 สลึงต่อวัน
ส่วนที่เหลือจากนี้เรียกว่ากำไร ส่วนนี้จึงจะนำมาแบ่งปันและนำมาใช้จ่ายภายในเรือนของเราได้ ส่วนทุนนั้นต้องหักเก็บไว้เพื่อต่อยอดการขายต่อไป
“หนูนิล เหตุใดต้องกันส่วนที่เรียกว่าทุนไว้ด้วย เพราะของบางอย่างเราก็มิได้ซื้อหามาจริง หรือแรงงานก็เป็แม่นวลหรือป้าอิ่มที่มิต้องจ่ายจริงมิใช่หรือ?” พี่โกเมนยกมือขึ้นถาม
“เปาะว่า อีหน่อยเยาจักไม่ตำเองจั๊บปี่เมง เยาจักได้จิน และมีเงิงเหยือๆ จื้อของและจ้างคงจั๊บ” หนูนิลตอบคนพี่เพราะอยากให้คนทำให้ชินเกี่ยวกับการคิดรวมถึงนึกถึงต้นทุนไว้ เนื่องด้วยอนาคตเราจักไม่ทำงานกันเองแต่จักจ้างคนมาช่วยขายหรืออาจจักซื้อของมาทำเพื่อกระจายรายได้ด้วยนั้นเอง
“เพราะทุกอย่างย่อมมีค่าใช้จ่ายหากเราไม่ทำเอง เช่นนั้นก็คิดเช่นนี้ให้ชินใช่หรือไม่” พี่โกเมนเข้าใจได้รวดเร็วสมกับเป็หนอนหนังสือของบ้าน รวมถึงคนอื่นเมื่อได้ฟังก็พยักหน้าเข้าใจเช่นกัน
“ใจ้จั๊บ ปี่เมง เจ่งๆ” ชมพี่ชายคนเก่งพร้อมยกนิ้วโป้งน้อยๆ ทั้งสองข้างแถมให้ไปด้วย จนคนมองท่าทางน่ารักนั้นใจเจ็บไปหมด แม้จะแกมอิจฉาคนได้รับคำชมไม่น้อยก็ตาม
พอเช้าวันต่อมาพอคนรู้ว่าที่ตั้งร้านของพวกเขาอยู่จุดไหนกันก็พากันมายืนรอ จนหนูนิลต้องมาช่วยกันจัดแถวให้คนรอ เพื่อไม่ให้ไปบังหน้าร้านค้าของคนอื่น ร้านข้างๆ ถึงจักอิจฉาที่คนขายดิบขายดีกันบ้างแต่ก็ไม่มีปากเสียงกันให้ขุ่นข้องหมองใจ ด้วยหนูนิลและพี่ทับทิมนั้นนำกุ้งไปแบ่งให้ชิมฝังละกระทงเรียบร้อย
“ขอบใจมากนะลูก กุ้งนี่อร่อยมากจริงๆ ไว้เย็นนี้ยายจะซื้อไปฝากหลานยายที่บ้านหนูนิลเก็บไว้ให้ยาย 2 กระทงนะลูก” ยายแม้นแผงผักข้างๆ ถูกตกด้วยหนูนิลเรียบร้อย ส่วนลุงเข้มแผงขายเนื้อหมูอีกด้านถูกซื้อด้วยกุ้งในกระทงจากพี่ทับทิมไปแล้วเช่นกัน ถึงกับให้เนื้อหมูมาถึง 2 ขีดแลกกับกุ้งกระทงนั้นทีเดียว
“อร่อยยิ่งๆ หนูทับทิม แม่นวล ขอบใจมากนะ” ลุงเข้มขอบคุณทั้งคนลูกและคนแม่ไปพร้อมกัน เพราะคิดว่าหากคนเป็แม่ไม่ให้เอาให้ คนลูกก็คงมิอาจทำได้
แบบนั้นการค้าขายกุ้งเผาจึงเป็ไปด้วยดี จนมีคนทยอยนำกุ้งเผาที่ลักษณะแบบเดียวกันออกมาขายอยู่บ้าง แต่น้ำจิ้มนั้นรสชาติอาจจะต่างกันไป แต่หนูนิลที่คิดเื่นี้ไว้แล้วนั้นมิได้เดือนเนื้อร้อนใจอันใด เพราะได้คิดล่วงหน้าแล้วว่าต้องมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ฉะนั้นถึงเวลาปล่อยเมนูยอดฮิตเมนูใหม่กันแล้ว
2K
