ตอนที่ 19 ขี้ขลาด
"เดี้ยวข้าจัดการเอง" หยางหลง ที่ออกมายืนด้านหน้า เพื่อเตรียมตัวสู้แทน
"ไม่ละ ข้าจะสู้ต่อ ท่านพี่ก็มองคุณสมบัติของแส้นั้นให้ออกละกัน ท่านพี่ฉลาดกว่าข้า ข้าเชื่อว่าท่านพี่ต้องมองออกแน่ในไม่ช้า" หยางเฟิ่ง ที่กล่าวยืนยันความ้าตัวเองที่จะสู้ต่อออกมา
"ยังไม่เข็ดอีกหรอ" ศิษย์หญิง กล่าวออกมา
"แส้แค่นี้ จะทำไรได้" หยางเฟิ่ง กล่าวอย่างไม่เกรงกลัวแส้ฝ่ายตรงข้าม
"ดี ข้าจะทำให้เ้าได้ลิ้มรสไปเรื่อยๆ" ศิษย์หญิง ที่ได้ฟังหยางเฟิ่งกล่าวแบบไม่เกรงกลัวแส้ ก็ไม่รอช้าหวดแส้อย่างต่อเนื่อง
เฟี้ยวววววว เฟี้ยววววว เฟี้ยวววววว
เพี้ยย เพี้ยยยยย เพี้ยยยยยยย
หยางเฟิ่ง ที่พยายามจะใช้กะบี่ตัวเองฟันแส้ให้ขาด กลับฟันได้แต่เพียงอากาศตลอด
ฉั่ววววววว
หยางหลง ที่พุ่งเข้ามาตัดแส้เพื่อมาช่วยน้องสาวตน
"ท่านพี่" หยางเฟิ่ง ที่ไม่นึกว่าพี่ชายตัวเองจะฟันแส้อีกฝ่ายขาดได้เช่นนี้ในทีเดียว แต่ตัวเองกับไม่สามารถฟันโดนเลย
"หนอยยย" ศิษย์หญิงที่ถูกฟันแส้ขาด โกรธออกมา
"หยางหลง เ้าเล่นอาศัยลอบฟันแส้ข้า ตอนข้าสู้กับน้องเ้าแบบนี้ ช่างขี้ขลาดเสียจริง" ศิษย์หญิง กล่าวดูถูกหยางหลงออกมา
"เอาละ เ้าไปพักได้แล้ว ที่เหลือข้าจัดการต่อเอง" หยางหลง ที่กล่าวออกมา เพื่อให้น้องสาวตัวเองได้พัก แม้จะไม่มีาเ็รุนแรงจากการถูกแส้ฟาด แต่ก็ยังมีาแเกิดขึ้นตามร่างกายเล็กน้อยออกมา
"ท่านพี่ข้ายังไหวอยู่ ข้าไม่อยากยอมแพ้ให้กับผู้หญิงแบบนั้น" หยางเฟิ่ง ที่ยังสามารถสู้ต่อได้ จึงพูดออกมา
หยางหลงที่มองน้องสาวตนเอง เมื่อไม่ยอมถอย จึงได้แต่ต้องหลบทางให้
"ท่านพี่ จริงรึ" หยางหลง ที่แอบกระซิบบอก หยางเฟิ่ง เื่คุณสมบัติของแส้ออกมา ทำให้ตอนนี้ หยางเฟิ่ง เข้าใจแล้วว่าทำไมแส้จึงลอยค้างอยู่กลางอากาศชั่วขณะนึง
"ศิษย์พี่ซูลี่ เป็ไงบ้าง" เหล่าศิษย์น้อง ที่ถามออกมา เมื่อเห็นแส้ของศิษย์พี่ตัวเองถูกตัดขาด
"พวกเ้า ไปถ่วงเวลานังผู้หญิงคนนั้นไว้" ซูลี่ กล่าวสั่งศิษย์น้องตัวเองออกมา
เหล่าศิษย์น้องทั้งสี่ต่างออกมาด้านหน้า เพื่อจะจัดการถ่วงเวลาให้ศิษย์พี่ตัวเองฟื้นฟูปราณ
ศิษย์หญิงทั้งสี่ ต่างเรียกแส้ตัวเองออกมากัน
เฟี้ยววววว เฟี้ยววววววว เฟี้ยวววววววว เฟี้ยววววววววววว
ฉั่วววว ฉั่ววววว ฉั่วววววววว ฉั่ววววววววววว
ด้วยความสามารถที่ต่างกัน จึงทำได้เพียงถ่วงเวลาได้ไม่นาน ทำให้หยางเฟิ่งเอาชนะศิษย์หญิงทั้งสี่ได้ไม่ยากเย็น
"ตอนนี้เหลือเพียงเ้าคนเดียวแล้ว" หยางเฟิ่ง ที่จัดการทั้งสี่คนเรียบร้อย ก็มุ่งหน้าตรงเข้าซูลี่ทันที
ซูลี่ ที่ตอนนี้ฟื้นฟูปราณให้กลับมาได้บางส่วนแล้ว จึงเรียกแส้ออกมาอีกครั้ง
"เอาละ คราวนี้ข้าจะจัดการเ้าให้จบลงในพริบตาเดียว" ซูลี่ กล่าวออกมา เพื่อจะได้ไม่โดนหยางหลงเข้ามาตัดแส้ตัวเองได้อีก
"ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน" หยางเฟิ่ง ตอบสวนกลับมา
"ไม่ต้องห่วงคราวนี้ท่านพี่ข้าจะไม่เข้ามาอีก ข้าคนเดียวก็จัดการเ้าได้แล้ว" หยางเฟิ่ง กล่าวออกมา เมื่อเห็นว่าซูลี่ คอยระวังหยางหลงที่จะเข้ามาช่วยเหลือน้องสาวตนอีก
"หึ เป็เช่นนั้นก็ดี จะได้รู้กันว่าใครกันแน่ที่จะถูกจัดการในพริบตา" ซูลี่ ตอบออกมา
หยางเฟิ่ง พุ่งเข้าหาซูลี่อย่างรวดเร็ว
เฟี้ยววววววว
หยางเฟิ่ง เตรียมใช้กะบี่ตัดแส้ที่พุ่งเข้ามาหาตน
"หึ" ซูลี่ ที่เห็นหยางเฟิ่งพุ่งเข้ามาเช่นนั้น ก็เข้าทางตนเองทันที
แต่ทันทีที่กะบี่จะััถูกแส้ หยางเฟิ่ง ก็หยุดกะบี่ค้างไว้กลางอากาศ ในขณะเดียวกันแส้ของซูลี่ ก็ลอยค้างไว้กลางอากาศชั่วขณะนึงเช่นกัน
!!!
"อะไรกัน" ซูลี่ รู้สึกแปลกใจที่หยางเฟิ่งหยุดกะบี่ค้างกลางอากาศ
ฉั่ววววววว
หยางเฟิ่ง ที่ขยับกะบี่อีกครั้ง หลังจากที่ได้หยุดกะบี่ตัวเองเอาไว้ โดยฟันแส้ขาดอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้แส้ได้ขาดสลายหายไปอีกครั้ง
"นี้เ้า รู้อยู่แล้วหรอว่า คุณสมบัติที่ข้าเพิ่มลงไปในแส้คืออะไร" ซูลี่ พูดขึ้นมาเมื่อเห็นแส้ตัวเองถูกตัดขาดอีกครั้งได้อย่างง่ายดาย