ผู้เฝ้ามองแห่งโรม:ปัญญาข้ามกาลเวลา

ฉาก: อายา สเตอร์ลิง หญิงสาวผู้มีรูปลักษณ์งดงามจนเกินมนุษย์ในโลกอนาคต ลืมตาขึ้นในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เธอเพิ่งผ่านการเดินทางข้ามมิติมาและตอนนี้กำลังยืนอยู่ในจัตุรัสกลางเมืองโบราณที่เต็มไปด้วยผู้คนในชุดคลุมผ้า เธอรู้สึกถึงความสับสนและความอ้างว้างที่กัดกินหัวใจ

หน้า 1

อายามองดูตัวเองในลำธารที่แห้งขอด ผมสีทองของเธอเปล่งประกายราวกับเส้นใยแก้ว และดวงตาสีฟ้าของเธอก็ดูราวกับภาพวาดที่สมบูรณ์แบบเกินจริง เธอมีทุกสิ่งในโลกอนาคต ทั้งความรู้ ความฉลาด และความสามารถ แต่เธอกลับไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าเลยสักครั้ง เพราะในวัยเด็กเธอเคยถูกรังแกและถูกขับไล่ให้เป็๲คนนอก จนกลายเป็๲๤า๪แ๶๣ในจิตใจที่เธอไม่อาจลืมได้

เสียงของศาสตราจารย์ฮอว์กินส์ดังขึ้นในหัวของเธอ “๢า๨แ๵๧นั้นจะทำให้เ๯้าเข้าใจในสิ่งที่วิทยาศาสตร์ไม่อาจจะอธิบายได้... นั่นจะทำให้เ๯้าเป็๞ 'ผู้เฝ้ามอง' ที่สมบูรณ์แบบ”

อายาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้ดีว่าเธอถูกส่งมาที่นี่เพื่อนำปัญญาและความเมตตามาสู่โลกในยุคที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง และในขณะนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงการสนทนาที่ทำให้เธอต้องหันไปมอง

ขงจื๊อ: "ในโลกที่ไร้ความรู้... มนุษย์ก็เหมือนกับหยดน้ำในมหาสมุทร แต่ละหยดต่างก็คิดว่าตัวเองคือมหาสมุทรทั้งมหาสมุทร"

ไดโอจีนิส: "ท่านพูดผิด! ความจริงที่แท้จริงอยู่ที่การรู้ว่าตัวเองยังไม่รู้อะไรเลย! ปัญญาที่ท่านพูดถึงเป็๲เพียงสิ่งปรุงแต่ง!"

อายารู้สึกประหลาดใจเป็๞อย่างมากที่ได้ยินการโต้เถียงที่คุ้นหู เธอจำได้ว่าเคยอ่านประวัติศาสตร์ของนักปราชญ์ทั้งสองนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกตะลึงยิ่งกว่าคือชายลึกลับที่นั่งอยู่บนก้อนหิน ผู้ซึ่งเป็๞ตัวตนที่เธอไม่เคยเห็นในตำราใด ๆ มาก่อน

ผู้เฝ้ามอง: "ความจริง... คือสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้... ไม่ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปแค่ไหนก็ตาม"

ชายลึกลับผู้นั้นหันมามองอายา ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน ราวกับว่าเขารู้ว่าเธอกำลังสับสน และสายตาของเขาก็ทำให้๢า๨แ๵๧ในจิตใจของอายาคลายลงเล็กน้อย

อายาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้มาพบกับนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคนในเวลาเดียวกัน เธอรู้สึกสับสนอย่างมาก แต่ในความสับสนนั้นก็มีความอยากรู้ที่ผลักดันให้เธอต้องทำความเข้าใจว่าเธอต้องทำอะไรต่อไป