ผมไม่อาจฆ่ากงพิลดูได้ เพราะเขายังมีประโยชน์ต่อซีนาริโอในอนาคตแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้กงพิลดูยอมเดินออกมาจากพื้นที่ส่วนตัวนี่ได้สักที
เมื่อต้องตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้และต้องการจะคลี่คลายความยุ่งยากวิธีที่ดีที่สุดคือโฟกัสอยู่กับสภาพการณ์โดยรวมของปัญหาจะมีประโยชน์มากกว่า
ถ้าหากปัญหาคือหมอนี่เอาแต่อยู่ใน ‘พื้นที่ส่วนตัว’ ของตัวเองเช่นนั้นก็ทำลายไอ้ ‘พื้นที่ส่วนตัว’ ที่ว่านั่นเสียก็หมดเรื่อง
“อึก...ดึงฉันออกไปที”
“ไอ้ลูกหมา...”
เพียงแต่การจะใช้วิธีเช่นนี้จำเป็นต้องมีพละกำลังอันแข็งแกร่งพลังอันล้นหลามที่สามารถทำลาย ‘พื้นที่ส่วนตัว’ ได้ในคราวเดียวเพราะอย่างนั้นผมถึงได้รีบร้อนเร่งให้อีฮยอนซองวิวัฒนาการไว ๆ
“อ๊ากกกกก!”
ผู้คนที่ร่วงหล่นลงไปยังชั้นใต้ดินบีสามและติดอยู่ในซอกหินที่พังทลายพากันส่งเสียงร้องครวญครางไม่หยุด
ปฏิบัติการสำเร็จลุล่วง
‘กรีนโซน’ หายไปแล้ว พวกเจ้าของที่ดินสูญเสีย ‘ห้อง’ ท่ามกลางเศษดินเศษฝุ่นกงพิลดูมีสีหน้าโกรธแค้นและกำลังมองตรงมาทางนี้วินาทีที่เขาจะอ้าปากพูด เสียงของบีฮยองก็ดังแทรกเข้ามาในหูเสียก่อน
— นี่เจ้าทำเรื่องบ้าอะไร!โอ๊ยยยยย!
‘เงียบหน่อย’
— เจ้าบ้า!พวกโทแกบีในชุงมูโรสติแตกกันใหญ่เพราะเจ้าเนี่ย!
ลำพังข้อความจากพวกกลุ่มดาวที่ดังวิ้ง ๆเข้ามาในหัวก็ทำผมปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ ชอบความวุ่นวายที่คุณก่อขึ้น]
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพหัวโล้นผู้ผดุงความยุติธรรม’ ชอบการปฏิวัติของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘มังกรทมิฬแห่งนรกอเวจี’ ชอบการทำลายล้างและความโกลาหล]
[คุณได้รับเงินสนับสนุนจำนวน 300เหรียญ]
“จะ...จับไอ้เวรนั่นไว้!”
“ฆ่ามัน!”
พวกสมาชิกสมาพันธ์หยัดกายลุกขึ้นทีละคนสองคนแล้วเริ่มตะโกนเสียงดังใส่พวกเราผมกับอีฮยอนซองพากันวิ่งลงไปยังชานชาลาชั้นล่าง
[สกิลเฉพาะตัว ‘ลิสต์ตัวละคร’ถูกเปิดใช้งาน!]
<ข้อมูลตัวละครฉบับย่อ>
ชื่อ : อีฮยอนซอง
คุณลักษณะ : ผู้ทวงคืนความยุติธรรม(หายาก)
สกิลเฉพาะตัว : [ดาบปลายปืน Lv.2],[อำพราง Lv.2],[ความอดทน Lv.1], [ความยุติธรรม Lv.2], [ทักษะการใช้อาวุธ Lv.3]
อักขระ : [ทำลายขุนเขา Lv.1],[ผลักขุนเขา Lv.2]
การวิวัฒนาการของอีฮยอนซองประสบความสำเร็จอย่างราบรื่นอันที่จริงตอนนี้อาจจะเป็นแค่ก้าวแรกเท่านั้น แต่แค่อีฮยอนซองสามารถใช้งาน ‘ทำลายขุนเขา’ ได้ก็ช่วยให้พลังของกลุ่มผมแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว
“คุณฮยอนซองใช้มันได้อีกกี่ครั้งครับ”
“มากสุดก็น่าจะแค่ครั้งสองครั้งครับ”
อีฮยอนซองหอบหายใจ สีหน้าอ่อนล้าพอสมควร
แน่นอนอยู่แล้ว อักขระระดับ ‘ทำลายขุนเขา’ เป็นอาวุธร้ายที่ต้องใช้ทั้งความแข็งแกร่งและพลังเวทมหาศาลหากพูดถึงเรื่องพลังทำลายล้างเพียงอย่างเดียวแล้วมีสกิลประเภทใช้ความแข็งแกร่งของร่างกายอยู่ไม่มากนักหรอกที่จะสามารถเอาชนะ ‘ทำลายขุนเขา’ ได้
มองตรงไปเห็นสมาชิกกลุ่มที่แยกย้ายกันไปทั่วชั้นใต้ดินแต่ละชั้นวิ่งกลับมารวมตัวกันทางด้านนี้ผมถามยูซังอาที่วิ่งนำกลุ่มมา
“ไม่มีที่ไหนยังไม่ถูกทำลายใช่มั้ยครับ”
“ทำลายหมดแล้วค่ะ!”
“ไม่นึกเลยนะคะว่า ‘ห้อง’ จะถูกทำลายได้ด้วยวิธีแบบนี้พวกเราช่วยกันทุบพื้นแล้วจู่ ๆ มันก็ระเบิด...”
จองฮีวอนที่วิ่งตามหลังมาพูดเสริม
ยูซังอา จองฮีวอน และอีกิลยอง พวกเขาแต่ละคนแยกย้ายกันไปรับผิดชอบ ‘กรีนโซน’ ขนาดเล็กนอกจาก ‘กรีนโซน’ ของกงพิลดูแล้วกรีนโซนที่เหลือก็มีขนาดไม่เกินสำหรับสามที่ บางโซนมีขนาดไม่แน่ชัดแต่ของพวกนั้นมีใครบางคนคอยช่วยจัดการให้แล้ว
— เฮ้!ไม่ได้ยินที่ข้าพูดเหรอ นี่เจ้าคิดจะทำอะไร!
อีกด้านหนึ่งบีฮยองยังคงเอาแต่ส่งเสียงโวยวายผ่านช่องการสื่อสารโทแกบี
‘จะกังวลอะไรนักหนา’
— ลืมไปแล้วหรือไงในชุงมูโรไม่ได้มีแต่ ‘ช่อง’ ของข้านะ ไม่รู้จริง ๆ หรือว่าทำเรื่องบ้าแบบนั้นลงไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
แน่นอนว่าผมรู้ บางทีพวกกลุ่มดาวในช่องที่มี ‘กงพิลดู’ คงจะคลั่งกันไปแล้ว
‘กงพิลดูอยู่ช่องใคร’
— ...ช่องเจ้าบีรยู BIR-3642
‘บีรยู? โทแกบีที่เคยมาแทนแกเมื่อตอนก่อนหน้านี้?’
— ใช่ เจ้านั่นแหละ
‘คนติดตามช่องเป็นพวกไหน’
— ช่องนั้นเน้นพวก ‘แสวงหาความบันเทิง’
บีรยูคือโทแกบีที่ชื่นชอบในการ ‘แสวงหาความบันเทิง’ เป็นหลักเพราะแบบนี้สินะ การออกอากาศเมื่อตอนนั้นถึงได้รุนแรงนัก ดีละถ้าอย่างนั้นปฏิกิริยาตอบสนองในช่องคงร้อนแรงกว่าที่ผมคาดการณ์ไว้พวกนั้นคงจะอึดอัดใจกันแย่แล้ว
พอเดินลงไปตามบันไดที่ใช้เปลี่ยนไปยังรถไฟสายสี่ก็พบเข้ากับใบหน้าที่น่ายินดีดาบซามูไรกวัดแกว่งไปมากลางอากาศ
“ทำลายหมดแล้ว?”
“อื้อ ง่ายจะตาย”
ห้องที่อีจีฮเยรับผิดชอบเป็นพวก ‘กรีนโซน’ ที่มีขนาดตั้งแต่ห้าจนถึงแปดที่มันยากเกินกว่าจะปล่อยให้จองฮีวอนจัดการลำพังผมเลยขอร้องให้เธอมาช่วยกันอีกแรง นี่แหละถึงจะสมกับเป็นอวตารของวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ไม่ใช่เป็นลูกศิษย์ของยูจุงฮยอกนั่น เท่านี้ก็ไม่มี ‘กรีนโซน’ เหลืออยู่ในชุงมูโรแล้ว
“ว่าแต่คราวนี้จะทำไงต่อล่ะพวกนั้นวิ่งกรูมานี่อย่างกับคนบ้า อ๊ะ มาโน่นแล้ว”
อีจีฮเยหันไปมองด้านหลังผมก่อนจะพูดกระแหนะกระแหน
“บอกไว้ก่อนครั้งนี้ฉันไม่ช่วยแล้วนะ”
“ฉันก็ไม่ได้หวังให้เธอช่วยหรอก”
จองฮีวอนเหลือบมองอีจีฮเยที่ก้าวถอยไปข้างหลัง
“เด็กนั่นเป็นใครคะ”
จะว่าไปจองฮีวอนยังไม่รู้จักอีจีฮเยสินะแต่ผมก็ไม่มีเวลาแนะนำให้เธอรู้จักด้วย
— เฮ้อ...เจ้าเสร็จแน่ไอ้หนุ่ม
ข้อความจากระบบดังขึ้นพร้อมกับเสียงของบีฮยอง
[ซีนาริโอล่ารางวัลเกิดขึ้นแล้ว!]
<ซีนาริโอล่ารางวัล - ว่าจ้างลอบสังหาร>
ประเภท : ย่อย
ระดับความยาก : C
เงื่อนไขการเคลียร์ : เหล่ากลุ่มดาวในช่อง#BIR-3642เรียกร้องให้มีการสังหารบุคคลหนึ่ง กรุณากำจัด ‘คิมดกจา’แห่งสถานีชุงมูโร
กำหนดระยะเวลา : 10 นาที
รางวัล : 2,000 เหรียญ
กรณีล้มเหลว : -
ผมคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าสถานการณ์แบบนี้จะต้องเกิดขึ้น
น่าสนุกดีตอนนี้อวตารทั้งหมดในสถานีคงจะมารวมตัวกันที่ชานชาลารถไฟสายสามเพื่อตามล่าผมจองฮีวอนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น
“ถ้าฆ่าคุณดกจาตอนนี้จะได้เงินสองพันเหรียญเหรอคะ”
“ทำไมครับ จะฆ่าผมเหรอ”
“เห ไม่หรอกค่ะถ้าให้สักสองแสนเหรียญ ฉันอาจจะลองคิดดู”
ผู้หญิงคนนี้เธอรู้หรือเปล่าว่าเงินสองแสนเหรียญมันมีค่ามากขนาดไหน
“คุณดกจา มาหลบข้างหลังผมครับ”
อีฮยอนซองก้าวออกมายืนข้างหน้าผม ข้าง ๆมีจองฮีวอนคอยเฝ้าระวังยูซังอากับอีกิลยองเองก็ก้าวขึ้นมาประกบผมคนละข้างพวกเขาทำราวกับสร้างเกราะป้องกันรอบด้านให้โดยมีผมอยู่ตรงกลาง จองฮีวอนหัวเราะ
“ได้เวลาใช้หนี้คืนสักที”
“คุณดกจา พวกเราจะขวางไว้ให้เอง”
ผู้คนที่มีท่าทางเป็นศัตรูอย่างเห็นได้ชัดมารวมตัวกันอยู่รอบๆ พวกเราพวกสมาชิกสมาพันธ์ที่กำลังโกรธแค้นนั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้วแต่นี่กระทั่งพวกผู้เช่าที่หูตามืดบอดกับเควสต์ล่ารางวัลเองก็มาด้วยผมมองอีกิลยองที่กำอาวุธในมือไว้แน่นก่อนจะเปิดปากพูด
“ไม่ต้องกังวล”
ผมตบไหล่อีกิลยองเบา ๆ แล้วมองจ้องไปยังทางรถไฟ
“เพราะคนที่พวกนั้นจะต้องสู้ด้วยไม่ใช่พวกเรา”
การย้อนกลับรอบที่เท่าไหร่กันนะผมจำได้ว่าเคยอ่านฉากทำนองนี้มาแล้วแน่ ๆเนื่องจากไม่มีเวลาเหลือแล้วผมจึงไม่สามารถตรวจสอบให้มั่นใจได้ว่าเป็นการย้อนกลับรอบที่เท่าไหร่รู้แค่ว่าทันทีที่ยูจุงฮยอกผู้บ้าคลั่งจากการย้อนกลับซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาถึงสถานีชุงมูโรเขาเคยจัดการ ‘กรีนโซน’ ทั้งหมดจนพังราบคาบ
ดังนั้นสถานการณ์ในตอนนั้นเองก็คงจะเหมือนกับตอนนี้
[‘กรีนโซน’ ทั้งหมดในสถานีถูกทำลาย ระบบซีนาริโอหลักเกิดความปั่นป่วน]
[ระดับความยากถูกปรับเปลี่ยนโดยอัตโนมัติเพื่อให้เข้ากับกำหนดการซีนาริโอที่เหลือ]
[เนื้อหาของซีนาริโอมีการอัปเดต!]
<ซีนาริโอหลัก #3 - การป้องกันฉุกเฉิน>
ประเภท : หลัก
ระดับความยาก : B-
เงื่อนไขการเคลียร์ : ‘กรีนโซน’ ทั้งหมดในสถานีถูกทำลายสัตว์ประหลาดที่กำหนดไว้ให้ปรากฏตัวขึ้นในแต่ละวันที่เหลือจะถูกปล่อยออกมาในคราวเดียวจงต่อสู้กับสัตว์ประหลาดที่ไหลทะลักออกมาตลอดระยะเวลาที่เหลือแล้วเอาชีวิตรอดไปให้ได้
ระยะเวลาซีนาริโอ : 8 ชั่วโมง
รางวัล : 1,000 เหรียญ
กรณีล้มเหลว : -
เดิมทีระยะเวลาซีนาริโอที่เหลือคือสามวันถ้าซีนาริโอ ‘กรีนโซน’ ระเบิดออกในคราวเดียวสัตว์ประหลาดที่จะถูกสร้างขึ้นตลอดระยะเวลาที่เหลือก็จะถูกปล่อยออกมาพร้อมกันกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ...
[การป้องกันฉุกเฉินเริ่มต้นขึ้นแล้ว!]
เกมการป้องกันก็จะเริ่มขึ้นยังไงล่ะ
“อะ...อะไรวะ!”
ผู้คนที่พยายามเข้ามาใกล้ผมส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสียงร้องของสัตว์ประหลาดที่วิ่งตรงเข้ามาจากนอกประตูชานชาลาไม่นานหลังจากนั้นก็เกิดเงาของฝูงสัตว์ประหลาดที่พากันหลั่งไหลราวกับคลื่นยักษ์
“บ้าไปแล้ว! พวกนั้นมันอะไรกัน!”
เพียงพริบตาชานชาลารถไฟสายสามก็ตกอยู่ในความโกลาหลใบหน้าของผู้คนซีดเผือดหลังจากเห็นสัตว์ประหลาดไหลทะลักมาจากทั่วทุกสารทิศพวกเขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามี ‘ซีนาริโอล่ารางวัล’ อยู่
ทันทีที่โกลล์หลายตัวซึ่งวิ่งอยู่หน้าฝูงกัดสมาชิกสมาพันธ์ไปหนึ่งคนหลายคนก็ตื่นตระหนกจนได้แต่ส่งเสียงกรีดร้องแล้วกระจายกันไปคนละทิศละทาง
โอกาสมีแค่ตอนนี้เท่านั้นผมตะโกนไปทางสมาชิกกลุ่ม
“วิ่งไปตรงฝั่งเปลี่ยนสายรถไฟครับ!”
2.91M
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737518715_77529948.webp)
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)