สาวบ้านไร่กับมารร้ายจอมป่วน (锦绣农家女)

        เมื่อเข้าสู่เมืองรถม้าได้มาหยุดที่หน้าประตูหลิงเฉี่ยวเก๋อเฉียวซีให้เหรียญทองแดงกับคนขับรถม้าสิบเหรียญและขอให้เขามารอพวกนางสองพี่น้องที่ประตูเมืองในยามเซิน (ประมาณบ่าย 3 ถึง 5 โมงเย็น)

        เมื่อลงจากรถม้า นางถือตะกร้าใบเล็กจูงมือน้องชาย เดินเข้าไปในหลิงเฉี่ยวเก๋อ

        “ยินดีต้อนรับขอรับ ไม่ทราบว่า...”เอ้อร์จื่อเงยหน้าขึ้นมามอง ยังไม่ได้พูดอะไรก็หยุดเขาเดินออกจากโต๊ะยาวด้วยสีหน้าแปลกใจ “แม่นาง ในที่สุดท่านก็มาข้ารอท่านมาหลายวันแล้ว”

        “รอข้างั้นหรือ มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”เฉียวซีถามอย่างไม่แน่ใจ

        “มีขอรับแม่นางมาครั้งนี้นำงานปักมาด้วยหรือไม่”รอยยิ้มของเอ้อร์จื่อแทบจะถูกปูลงเต็มใบหน้า จะให้ทำอย่างไรได้เล่าใครให้งานปักของแม่นางดีถึงเพียงนั้น ไหนจะยังมีการช่วยโฆษณาของคุณหนูอีกด้วยเหตุผลเหล่านี้ สินค้าทั้งหมดจึงถูกขายออกไปในวันเดียวกระนั้นยังมีคนต่อแถวเพื่อจะรอซื้ออยู่เลยช่วงนี้เรื่องที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในเมืองคือเรื่องผ้าเช็ดหน้าปักลายของร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อดังนั้นหรูอี้ฝางจึงอยู่เฉยไม่ได้ เขาเห็นว่ามีคนมาด้อมๆ มองๆที่หลิงเฉี่ยวเก๋อหลายครั้งแล้วและเขาได้นำไปรายงานให้ท่านผู้หญิงทราบเป็นที่เรียบร้อยท่านผู้หญิงกลับบอกว่าไม่มีผลกระทบอะไร เมื่อท่านผู้หญิงพูดเช่นนี้แน่นอนว่าผู้ทำหน้าที่เป็นเถ้าแก่ของร้านอย่างเขาก็ต้องเชื่อฟังคำของท่านผู้หญิงและไม่นำมาใส่ใจอีก

        “นำมาด้วยเจ้าค่ะ ผ้าเช็ดหน้าปักลาย 20ผืน กระเป๋าใบเล็ก 10 ใบ” พูดไปพร้อมนำตะกร้าขึ้นมาวาง เมื่อเปิดผ้าคลุมออกงานปักที่อยู่ภายในตะกร้าก็ปรากฏสู่สายตา

        “ท่านผู้หญิงได้แจ้งไว้ว่าผ้าเช็ดหน้าปักลาย1 ผืนราคา 1 ตำลึง ส่วนกระเป๋าใบเล็กนี้ไม่ทราบว่าขายอย่างไรหรือ”เอ้อร์จื่อมองกระเป๋าใบเล็กเหล่านั้นในใจก็คำนวนไว้แล้ว กระเป๋าใบเล็กๆในร้านของพวกเขาโดยทั่วไปราคาประมาณห้าตำลึงกระเป๋าของแม่นางผู้นี้ต่อให้ราคาสิบตำลึงก็มีคนซื้อ

        “ท่านว่าราคาใดเหมาะสมก็ให้ราคานั้นเถิดเจ้าค่ะ”เฉียวซีไม่ใช่คนโลภ แต่นางก็ไม่เข้าใจกับเรื่องราคากระเป๋าใบเล็กๆ สักเท่าไรแม้ว่าเขาจะจ่ายให้นางด้วยราคาเท่าผ้าเช็ดหน้าปักลายนางก็ยังรับได้อย่างไรเสียหากหักลบค่าใช้จ่ายแล้วนางก็ยังทำกำไรได้เยอะอยู่ดีนางไม่มีผู้คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ไม่มีชาติตระกูลภูมิหลังหากำไรได้เพียงเล็กน้อย นางก็สามารถใช้ชีวิตอยู่อย่างสบายได้แล้ว

        “ข้าให้ท่านสองตำลึงเหมาะสมหรือไม่”เอ้อร์จื่อครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น

        นี่คือราคาในใจของเฉียวซีและเฉียวซีก็ไม่ได้ขอเพิ่ม นางเพิ่งจะพูดกับเขาไปว่าเขาให้ราคาไหนก็ราคานั้นดังนั้นแล้วนางจึงตอบตกลงในทันที “ตกลง เช่นนั้นก็ให้ราคานี้เถิด”

        เอ้อร์จื่อรู้สึกชอบเฉียวซีมากยิ่งขึ้นทั้งยังคิดว่านางควรขอขึ้นราคาอีกสักหน่อยแต่คิดไม่ถึงว่าเอ่ยเพียงคำเดียวนางก็ตอบตกลงทันที ไม่แปลกใจที่ท่านผู้หญิงกำชับไว้ว่าอย่ากดราคางานผ้าปักที่นางนำมาพยายามให้ราคาสูงสักนิด นิสัยเช่นนี้เกรงว่าไม่ใช่นิสัยที่ทุกคนจะมีได้

        เห็นได้ชัดว่าตนเองก็ต้องการเงินแต่ไม่ได้หยิ่งทนงในฝีมือของตน นางกลับสงบจิตสงบใจประหนึ่งว่างานปักของนางไม่ต่างจากของทั่วไป

        เอ้อร์จื่อรีบจ่ายเงินค่างานปักให้นางในเวลาเพียงครึ่งเดือนนางก็มีรายรับถึง 40 ตำลึงแล้ว

        เมื่อได้ประจักษ์ด้วยตาของตนเองเฉียวไป่ก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง เงิน 40 ตำลึงช่างมากมายเหลือเกิน

        พี่รองใช้เวลาครึ่งเดือนก็สามารถหาเงินได้มากถึงเพียงนี้แล้วหากเป็นเวลาหนึ่งเดือนจะไม่ได้เงินถึง 80 ตำลึงเชียวหรือ คุณพระคุณเจ้าข้าจะเป็นลม จะเป็นลมแล้ว... เฉียวไป่สั่นไปทั้งตัว ทำเอาเฉียวซีตกใจยื่นมือมาขับที่ข้อมือของเขา เขาเพียงตื่นเต้นมากเกินไป ไม่ได้เป็นอะไรนางเขย่าตัวเขาเบาๆ “น้องสาม”

        “พี่รองๆ” เฉียวไป่รู้ว่าตนเองทำอะไรลงไปดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะมองพี่สาวของตน เขาก้มหัวงอนิ้วเท้าพร้อมเปล่งเสียงเรียกเบาๆ สองครั้ง

        เฉียวซีไม่ไว้หน้าน้องชายตัวน้อยเลยนางหัวเราะออกมาเสียงดัง “ท่านดูอะไรตลกๆ นี่สิ”

        “ไม่เป็นอะไรนะขอรับ”เขาไม่ได้คาดหวังให้ทุกคนเป็นเหมือนแม่หนูผู้นี้ เขาไม่เอาเรื่องนี้มาใส่ใจหากจะมีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นเจ้าหนูผู้นี้ก็เป็นเรื่องปกตินี่ต่างหากจึงจะเป็นท่าทีที่สอดคล้องกับความเป็นเด็กพูดได้แต่เพียงว่าแม่หนูผู้นี้ช่างไม่เหมือนผู้ใดจริงๆ

        “แม่หนูน้อย ท่านสามารถปักผ้าเป็นอย่างอื่นได้อีกหรือไม่”สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นงานชิ้นเล็กๆ ราคาคงสูงขึ้นไปมากกว่านี้ไม่ได้หากมีงานชิ้นใหญ่คงจะดีไม่น้อย ราคาย่อมเหมาะสมและยุติธรรมเป็นแน่

        “ทำได้เจ้าค่ะ งานชิ้นเล็กๆ จะปักง่ายส่วนงานใหญ่ๆ จะใช้เวลาค่อนข้างนาน ขึ้นอยู่กับขนาดด้วยเจ้าค่ะ”แน่นอนว่านางรู้ว่างานชิ้นใหญ่จะได้เงินเร็วกว่าก่อนหน้านี้นางตั้งใจจะปิดบังพี่ใหญ่แต่ตอนนี้นางเตรียมจะบอกพี่ใหญ่หลังจากที่เขาสอบเสร็จเช่นนั้นคงไม่มีอะไรต้องปิดบังแล้ว

        “นั่นไม่สำคัญหรอก ขอเพียงแต่งานปักดีใช้เวลามากหน่อยก็ไม่เป็นไร ท่านวางใจได้เลย ได้ราคาดีแน่นอนข้าจะไม่ให้ท่านต้องขาดทุน” เขาทำงานที่ร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อตั้งแต่ยังเล็กหลังจากที่พ่อของเขาวางมือเขาก็เข้ามาทำกิจการร้านนี้ต่อจนกิจการหลิงเฉี่ยวเก๋อกับหรูอี้ฝางอยู่ในระดับเดียวกันหรูอี้ฝางพยายามกดหลิงเฉี่ยวเก๋อครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่มีครั้งไหนที่ทำได้สำเร็จ พวกเขาต่อสู้กันเช่นนี้มานานหลายปีแล้ว

        ยามที่งานปักของนางยังไม่ปรากฏออกมาเขาคิดเสมอว่าการเอาชนะหรูอี้ฝางเป็นเรื่องที่ยากมากแต่ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้าหากไม่คว้าจะหายลับไปวันนั้นท่านผู้หญิงสามารถคว้าเอาไว้ได้สำเร็จ ถือเป็นการคว้าโอกาสเพื่อร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อโดยแท้จริง

        “เรื่องนี้ข้าเชื่อใจพวกท่านอย่างมากที่สุดระยะเวลาสามเดือนข้าทำงานชิ้นใหญ่ได้หนึ่งชิ้นมากกว่านี้คงเป็นไปไม่ได้”นางเข้าใจหลักการที่ว่าของหายากมักมีราคาสูงอย่างแจ่มแจ้งแต่หากมากไปจะกลายเป็นของธรรมดา ท้ายที่สุดคนจะไม่แยแส

        “เวลาไม่จำกัด หากว่ามีท่านก็นำมาได้เลยหรือหากทางเรามีคนที่อยากได้ลายปักแบบอื่นๆพวกข้าจะปรึกษากับท่านว่าสามารถปักได้หรือไม่ หากปักได้ก็จะรับ ท่านคิดเช่นไร”อย่างไรนางเสียก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง มีความสามารถแต่ไม่มีกำลังพอแน่นอนอย่างที่นางพูด ของชิ้นเล็กใช้ความคิดและพลังกายน้อยกว่านางยังใช้พลังกายมากไม่ได้ แต่ของชิ้นใหญ่นั้นไม่เหมือนกันขอเพียงแค่คว้านางเอาไว้ในมือให้ได้ การจะค้าขายร่วมกันย่อมไม่หนีไปไหน

        การที่ไม่กำหนดเวลาคือสิ่งที่ดึงดูดใจนางเป็นอย่างมากแบบนี้คือวิธีที่ดีที่สุด ทำให้นางแสดงความสามารถออกมาได้อย่างเต็มที่สำหรับการสั่งทำก็สามารถทำได้การปักตามความต้องการของลูกค้ายังช่วยลดเวลาในการจัดสัดส่วนของลายอีกด้วย“ได้เจ้าค่ะ”

        “ข้ารู้ดีว่าแม่นางเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา เช่นนั้นงานปักของท่านจะขายให้กับร้านอื่นอีกไม่ได้ทีเดียวเชียว” เอ้อร์จื่อแสร้งพูดอย่างไม่ได้ตั้งใจ

        เฉียวซียิ้มขึ้นมาทันที“นั่นเป็นเรื่องธรรมดา ข้าคนเดียว ให้ทำมากกว่านี้ข้าคงไม่มีแรงถึงเพียงนั้น”

        “แม่นางในเมื่อสามารถเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาได้ถึงเพียงนี้ไม่ทราบว่าพอจะเป็นไปได้หรือไม่ ที่ท่านจะทำสัญญาข้อตกลงกับทางร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อ”เดิมทีนางอยากสัญญาปากเปล่า แต่หลังจากคิดสักหน่อยลงนามสัญญาการค้ากับร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อจะค่อนข้างเหมาะสมกว่า

        “ได้เจ้าค่ะแต่อย่างไรก็ตามสัญญานี้มีอายุแค่หนึ่งปีภายในหนึ่งปีงานปักทั้งหมดของข้าจะขายให้กับร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อเท่านั้นหลังจากหนึ่งปีนี้อาจไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้นแล้ว”หนึ่งปีหลังจากนี้ครอบครัวต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบใดไม่สามารถคาดการณ์ได้หนึ่งปีจะว่าช้าก็ช้า จะว่าเร็วก็เร็วมากเช่นกันนางไม่สามารถคาดการณ์การเปลี่ยนแปลงในเรื่องนี้ได้และไม่สามารถให้คำตอบที่แน่ชัดได้

        “...หนึ่งปีก็หนึ่งปีขอรับเมื่อถึงเวลานั้นเราค่อยคุยกันอีกที” เอ้อร์จื่อครุ่นคิดหลังจากผ่านไปหนึ่งปีแล้วคงไม่มีใครเดาได้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นดังนั้นในปีนี้ต้องร่วมมือกันไปก่อน

        ทั้งสองฝ่ายได้ทำข้อตกลงกันเรียบร้อยรีบลงนามในสัญญาข้อตกลงว่าจะส่งของให้ร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อเพียงร้านเดียวหลังจากทำข้อตกลงเสร็จ เฉียวซีก็เตรียมจะไปเดินเล่นรอบเมืองกับน้องชายถือโอกาสซื้อผ้า และเส้นไหมกลับไปด้วย เพราะที่บ้านเหลือไม่มากแล้ว

        ด้านนอกของร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อเต็มไปด้วยคนของหรูอี้ฝางที่คอยจับจ้องคนของหรูอี้ฝางก็ฉลาดมากทีเดียว ไม่เปิดเผยตัวโจ่งแจ้งพวกเขาจ่ายเงินจ้างขอทานสองสามคนให้มาเฝ้ามองอยู่ด้านนอกของร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อทุกวันไม่ซ้ำหน้าและหากพบผู้ต้องสงสัยจำต้องแจ้งให้ทราบทันที

        วันนี้ก็ไม่ต่างจากวันปกติ ขอทานหรือไม่ค่อยมีใครให้ความสนใจพวกเขา นอกเสียจากอยากให้ตนเองดูเป็นคนใจบุญสุนทานจึงจะบริจาคเงินหรืออาหารเล็กน้อยแม้ในเมืองจะมีขอทานไม่มากแต่ก็ไม่น้อยเช่นกันที่หลิงเฉี่ยวเก๋อจะมีขอทานยาจกอยู่แถวนั้นก็เป็นเรื่องปกติเมื่อเหล่าขอทานได้เงิน แน่นอนว่าพวกเขาย่อมเต็มใจที่จะทำให้ หลังจากเห็นสองพี่น้องเฉียวซีลงจากรถและเดินเข้าไปในศาลาหลิงเฉี่ยวพร้อมตะกร้าที่ถืออยู่ในมือ ขอทานผู้นั้นจึงค่อยๆ ย้ายที่นั่งอย่างเงียบๆหลังจากได้ยินพวกเขาพูดเกี่ยวกับงานปักขอทานผู้นั้นก็แอบหนีออกไปก่อนจะไปหาเพื่อนของตนแล้วบอกให้เขาไปรางานที่หรูอี้ฟาง และเขายังคงกลับไปจับตามองต่อไป

        เมื่อเฉียวซีมาที่นี่ก็เห็นขอทานเช่นกันนางก็เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ไม่ได้ให้ความสนใจมากนักที่เทียนเฉาก็มีขอทานให้เห็นมากมาย คนเหล่านั้นทั้งต้มตุ๋นและลักทรัพย์ทำให้เป็นที่รังเกียจ แต่ในทางกลับกันก็รู้สึกสงสารถึงกระนั้นยังมีอีกหลายคนที่พยายามอยู่ห่างบรรดาขอทานเอาไว้ และเช่นกันตัวนางเองก็ไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจแต่อย่างใด

        เฉียวซีเพิ่งจะพาน้องชายออกจากร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกขวางทางเอาไว้

        “แม่นางท่านนี้ข้าขอพูดคุยด้วยสักครู่ได้หรือไม่” ผู้ที่เข้ามาขวาง มีใบหน้าที่กลมมนหางตาของเขายกขึ้น แววตาเฉียบคมมองทะลุปรุโปร่งมือทั้งสองยกขึ้นพร้อมขวางอยู่เบื้องหน้าของเฉียวซีน้ำเสียงของเขายังสูงมากอีกด้วย

        “ไม่”คนคนนี้แค่เห็นเพียงครั้งแรกก็รู้สึกว่าไม่ใช่คนดีแล้วยิ่งไปกว่านั้นนางไม่ได้รู้จักเขาเสียด้วยซ้ำ หากก้าวไปคุยด้วยพวกเขาจะพูดสิ่งใดกันเล่า

        “พี่รอง...”เฉียวไป่ขยับเข้าใกล้พี่สาวอย่างระมัดระวัง และจับมือนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

        “ไม่เป็นไรนะ”เฉียวซีปลอบขวัญน้องชายของนาง

        “แม่นาง เจ้านายของข้าขอให้ท่านให้ความร่วมมือ” แววตาของชายผู้นี้ดูเฉียบคมและแข็งกร้าวเป็นอย่างมาก

        “เจ้านายของท่านหรือ ข้าก็ไม่รู้ว่าคือผู้ใดแล้วเหตุใดข้าถึงต้องไปกับท่าน” เฉียวซีรู้สึกถึงความหวาดกลัวในร่างกายของเฉียวไป่รู้ว่าเด็กตัวเล็กๆ ผู้นี้กำลังกลัวมาก

        “เจ้านายของข้าคือเถ้าแก่เนี้ยแห่งหรูอี้ฝางมีเรื่องที่อยากจะปรึกษาหารือกับท่าน” เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตนไม่ได้บอกว่าเจ้านายของตนคือใครไม่แปลกใจที่เด็กสาวผู้นี้จะมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักแต่ถือเป็นเกียรติของนางที่ได้รับการชื่นชมจากเจ้านายเพราะแม้ว่าฝีมือของช่างปักในหรูอี้ฝางของพวกเขาจะไม่ดีเท่าช่างในเมืองหลวงแต่ก็ถือว่าทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว

        ทันทีที่นางได้ยินว่าเป็นหรูอี้ฝางนางก็เข้าใจเจตนาของชายผู้นี้ทันที “ต้องขอโทษด้วยเจ้านายของท่านต้องผิดหวังเป็นแน่ข้าได้ทำสัญญาข้อตกลงกับทางร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อไปแล้ว” เมื่อพูดจบนางก็พาน้องชายเดินออกไปทันที

        เมื่อเขาได้ยินว่าทำสัญญาไปแล้วจึงรู้ว่าไม่มีหวัง เขาจึงไม่ขวางทางพี่น้องทั้งสองอีกต่อไป

        ท่านผู้หญิง ครั้งนี้...เขาไม่อาจจินตนาการต่อไปได้เลย

        เมื่อกลับมาที่หรูอี้ฝางท่านผู้หญิงเฉินได้รออยู่ที่นั่นแล้วเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ข้างหลังเถ้าแก่ของร้าน คิ้วของนางก็ขมวดเข้าหากันทันที“เถ้าแก่โจว คนผู้นั้นเล่า”

        “ท่านผู้หญิงคนผู้นั้นได้ทำข้อตกลงกับทางร้านหลิงเฉี่ยวเก๋อแล้ว พวกเราช้าไปหนึ่งก้าวขอรับ”

        “อะไรนะ เมื่อไหร่กัน”เรื่องที่นางได้ยินมาไม่มีเรื่องการทำสัญญาใดๆ ตอนนี้... “ช่างมันเถอะข้าขอตัวก่อน” นางจำต้องกลับไปคิดแผนการรับมือดีๆ เสียก่อนไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถเอาชนะได้

        ในเมืองช่างดูคึกคักนี่คือครั้งแรกที่มาเวลานี้ เฉียวซีไม่เคยเดินเล่นในเมืองมาก่อนครั้งนี้ตั้งใจจะพาน้องชายไปเดินเล่น นางพาน้องชายไปร้านขายผ้าก่อนซื้อผ้าไหมสองสามผืนและด้ายไหมอีกจำนวนหนึ่ง

        หลังจากนั้นก็เดินๆ หยุดๆแวะไปซื้อกระดาษให้พี่ใหญ่และน้องสาม และยังซื้อของเล็กๆ น้อยๆ ให้น้องสามอีกด้วยจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมามากแล้วพวกนางจึงมาที่ประตูเมืองและขึ้นรถม้ากลับไปยังหมู่บ้านเฉียว