ตอนที่ 6ทำไมผู้สัมภาษณ์ถึงเป็เขา!
“ว้าวฉันได้ยินว่าประธานอวี่มีลูกชายแต่ไม่มีภรรยา เขาหล่อมากวันนี้เขาจะมาเป็ผู้สัมภาษณ์เธอคิดว่าเขาอยากจะรับใครสักคนเป็แม่ของลูกชายเขาไหม?”
“เป็ไปได้!แต่ฉันได้ยินว่าเขามีปัญหา...ไม่งั้น ทำไมเขาถึงไม่หาผู้หญิงสักคนมาข้างกายเลย?มีข่าวลือมากมายว่าเขาปฏิเสธผู้หญิงที่เข้าหาเขาตลอดเลยนี่?”
หลังผู้หยิงทุกคนพูดถึงมันทุกคนก็ยังเลือกเป็นางไม้
ตราบเท่าที่สามารถแต่งงานกับคนรวยแบบเขาได้การเป็แม่เลี้ยงแล้วยังไงละ?!
เมื่อได้ยินพวกเธอคุยกันเซิ่งอั้นหรานก็อดกลอกตาไม่ได้
โดยทั่วไปเ้านายที่มีลูกมักอายุ 30 กันแล้ว พวกเขาต้องมีพุงย้วยสำหรับผู้สัมภาษณ์ที่จะเลือกแม่ให้ลูก?
ช่วยเลือกใช้สมองแสนน้อยนิดกันหน่อยได้ไหม?
โดยรู้ตัวเซิ่งอั้นหรานเกิดความรู้สึกรังเกียจเ้านายในอนาคตคนนี้
“เซิ่งอั้นหราน!”
“ค่ะ!”เมื่อได้ยินว่าชื่อถูกเรียกเซิ่งอั้นหรานก็เบียดตัวผ่านฝูงชน
เธอสูดหายใจก่อนผลักประตูเข้าไป
มีผู้สัมภาษณ์ห้าคนพวกเขานั่งอยู่ตรงกลางเวที ผู้สัมภาษณ์ทางขวากำลังคุยกับผู้ชายตรงกลาง
เซิ่งอั้นหรานตกตะลึง?!
นี่....นี่ นี่นี่ไม่ใช่ชายคนที่อยู่ในลิฟต์งั้นเหรอ?
ดูจากหน้าตาของคนรอบเขาเซิ่งอั้นหรานหยุดหายใจโดยไม่รู้ตัว
ฉันจะทำยังไงดี?
เซิ่งอั้นหรานพอเดาออกว่าตำแหน่งของชายคนนี้ต้องสูงกว่าทุกคนผู้จัดการ?ผู้อำนวยการ?หรือ...
อวี่หนานเฉิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางสิ่งเขาแหงนหน้าขึ้นมองเซิ่งอั้นหรานด้วยสายตาไม่แยแส จากนั้นก็ลดหัวราวกับเขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อนและพูด”จบการศึกษาจากวอร์ตันสินะ?”
“ฉัน..ฉันไม่มีใบประกาศนีบัตรค่ะ”ในที่สุดเซิ่งอั้นหรานก็พบเสียงของเธอ
เธอมีความกล้าที่จะกรอกว่าจบมหาวิทยาลัยไหนจากนั้นก็ได้รับจดหมายตอบกลับให้มาสัมภาษณ์
เธอ้างานนี้จริงๆ
ผู้สัมภาษณ์แปลกใจ”คุณจะบอกว่า ข้อมูลที่คุณกรอกเป็ของปลอม?”
เขาหันหน้าไปขอโทษอวี่หนานเฉิงข้างเขา”คุณอวี่ ผมขอโทษ เรา...”
อวี่หนานเฉิงโบกมือบอกให้เขาไม่ต้องพูด จากนั้นก็มองผู้หญิงด้านล่างเวทีอย่างเ็า”คุณจะบอกว่าคุณมาสมัครงานกับทางเราแค่เพราะคุณเคยทำงานในโรงแรมมิลลาร์ดที่เยอรมัน?”
เสียงของอวี่หนานเฉิงยิ่งเ็า”คุณเห็นข้อกำหนดรับสมัครของเราหรือยัง?”
เขาโยนเอกสารให้เธอใบหน้าของเขาเ็า เขาเห็นผ่านคำโกหกของเธอแล้ว”ออกไป!”
เซิ่งอั้นหรานลดหัวหมุนตัวไปพร้อมเอกสาร และได้ยินน้ำเสียงเ็าของชายด้านหลัง ซึ่งดังก้องในหู
“อย่าใช้ลูกไม้เปล่าประโยชน์ไม่มีบริษัทไหนจะรับคนที่ปลอมข้อมูล!”
เซิ่งอั้นหรานหยุดปฏิเสธที่จะยอมรับ
ชายคนนี้อวดรู้เกินไป!
เธอหมุนตัวกลับไปโยนเอกสารบนโต๊ะเสียงดัง’ปึก’
เสียงนั้นดังมากและสายตาของผู้สัมภาษณ์ทั้งหลายข้างเขาก็กวาดมองมาอย่างรวดเร็ว
มีคนกล้าโยนของต่อหน้าพวกเขาต่อหน้าประธานอวี่?!
ตอนที่ 7 เดิมพัน
อวี่หนานเฉิงแหงนมอง”มีอะไรอีก?”
“ในเมื่อคุณคิดว่าใบประกาศนียบัตรสามารถพิสูจน์ความสามารถคนได้งั้นก็มาเดิมพันกัน”
เซิ่งอั้นหรานยิ้มดวงตาของเธอเต็มไปด้วยการท้าทาย”กล้ารับไหม?”
เกาจ้านผู้นั่งเหม่อลอยอยู่กับการสัมภาษณ์แสนน่าเบื่อพลันหันมามองขวับด้วยความสนใจ
ว้าวนี่เป็ครั้งแรกที่เขาเห็นคนกล้าท้าอวี่หนานเฉิงแถมท่าทางของเธอยังแข็งกร้าวมากอีกด้วย
“คนสวยคุณอยากเดิมพันอะไรกับเขา?”
สีหน้าของอวี่หนานเฉิงไม่กังวลเลยเธอหันไปมองเกาจ้าน
เซิ่งอั้นหรานสูดหายใจลึกจ้องตาของชายคนนั้นโดยตรง”ฉันจะทำงานในโรงแรงภายในกลุ่มเซิ่งถังสามเดือนและฉฉันจะรับประกันว่าผลกำไรรายเดือนนั้นจะมากกว่า 30% ถ้าฉันทำได้ฉันอยากให้เซิ่งถังรับฉันเข้าเป็พนักงานประจำ ให้เงินเดือนฉันสามเท่า และคุณต้อง-“
เธอหยุดจากนั้นก็เค้นคำพูดออกมาเสียงดังฟังชัด”ขอ โทษฉัน ซะ!”
ทุกคนตาเบิกโพล่ง
แค่ทำงานที่โรงแรมมิลลาร์ดในเยอรมันมาหนึ่งปีเท่านั้นระหว่างเป็พนักงาน ผลกำไรประจำเดือนที่เธอทำให้โรงแรมยังเพิ่มแค่ 10% เธอกล้าดียังไงถึงมาท้าทายแบบนี้?
อวี่หนานเฉิงปิดกองเอกสารและโยนมันทิ้งยืนขึ้น ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย”แล้วถ้าทำไม่ได้ละ?”
เซิ่งอั้นหรานยิ้มโดยไม่ยอมงอเลยแม้แต่น้อย”ถ้าฉันทำไม่ได้ฉันจะขายชีวิตฉันให้เซิ่งถังสามปี คุณจะใช้งานฉันยังไงก็ได้ เป็ไง กล้ายอมรับไหม?”
“รับเลย รับเลย!”เกาจ้านคำราม”เฉิงเกอ ถ้านายไม่รับ นายจะเป็แค่เต่าหัวหด!”
สายตาเ็าของอวี่หนานเฉิงทำให้เกาจ้านหุบปาก
“กลับไปและรอประกาศงาน”
เขาเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาอวี่หนานเฉิงลุกขึ้น ก้าวลงและตอนเขาเดินผ่านเซิ่งอั้นหรานขาของเขาก็หยุดขยับและเขาก็มองไปมันเป็คางที่เชิดขึ้นและจมูกสวยของผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอตัวหอมมากแต่ไม่ใช่กลิ่นฉุนของเครื่องสำอาง
น่าสนใจอย่างน้อยก็น่าสนใจกว่าผู้หญิงเ่าั้
“การเดิมพันนี้ฉันจะรับมัน”
หลังพูดเขาก็หมุนตัวและเดินออกไป
“เฉิงเกอรอไปกินข้าวด้วยกันสิ!”เมื่อเห็นอวี่หนานเฉิงกำลังจะออกไปเกาจ้านก็รีบวิ่งตาม
ก่อนออกไปเขาบิดตัวครึ่งหนึ่ง และกะพริบตาให้เซิ่งอั้นหรานพร้อมยิ้ม”คนสวยว เธอตลกมาก ฉันจะรอดูเธอชนะการเดิมพันนี้นะ!”
เซิ่งอั้นหรานมีเส้นเืปูดบนหน้าผาก
แต่ทว่า ในที่สุดก็ผ่านพ้นไปได้การมีโอกาสดีกว่าการไม่มีที่ให้ไป!
...
มันเป็ตอนบ่ายตอนเซิ่งอั้นหรานลากร่างอันเหนื่อยล้ากลับบ้านหลังการสัมภาษณ์
“แม่แม่กลับมาแล้ว!”เซิ่งเสี่ยวซิงออกมาทักทายเธอด้วยการกอด”วันนี้หนูฝึกท่องจำABCแล้ว หนูหุงข้าวแล้ว แค่รอให้แม่มาทำกับข้าว!”
“ลูกรักของแม่เก่งที่สุด!”เซิ่งอั้นหรานหอมแก้มเ้าตัวน้อย
เซิ่งอั้นหรานไปล้างมือและทำอาหาร และสองแม่ลูกก็กินข้าวด้วยกัน
ตอนหมอบอกเธอว่าเธอยังมีลูกสาวตอนเธอตื่นเซิ่งอั้นหรานก็ตัวแข็งทื่อไป
เด็กน้อยตัวชมพูช่างน่ารักน่าชังเธออยากหนีผู้ว่าจ้างของเธอ ดังนั้นเธอจึงขอให้เพื่อนเธอซื้อตั๋วเครื่องบินให้เธอและพาเ้าตัวเล็กไปต่างประเทศอย่างเร่งรีบ เพื่อลูกน้อยของเธอเธอถึงกับตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเซิ่ง
แม้การเลี้ยงลูกที่ต่างประเทศจะยากตราบเท่าที่เธอเห็นรอยยิ้มหวานของเซิ่งเสี่ยวซิงเซิ่งอั้นหรานก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย
ยิ่งไปกว่านั้นลูกสาวเธอยังฉลาดมาก เธอเก่งภาษาอังกฤษ เธอเริ่มแปรงฟันและแต่งตัวเองตอนอายุ 3 ชวบพอโตขึ้น เธอก็ยังช่วยเธอทำงานบ้าน ต่อให้เธอจะไม่เหลือใครเธอก็ไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย
783
