Chapter 4
“พร้อมหรือยัง ฮึบ” ลูคัสอุ้มลูกชายตนออกจากคาร์ซีตแล้วก้าวลงจากรถ
ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่หน้าคลับ 3Times ตามเวลานัดกับเ้าของคลับ
“ไป ๆ แด๊ดเร็ว ๆ ลูเซียนอยากเจอพี่ชายแล้ว” เพราะยังไม่รู้จักชื่อเลยเรียกแต่พี่ชายตลอด นี่นับว่าเป็ครั้งแรกที่ลูเซียนตั้งตารอเจอใครสักคนขนาดนี้
“สวัสดีครับ ผมเนทเป็ผู้ช่วยคุณทาม ขอเชิญด้านนี้ครับ เพื่อความปลอดภัยผมต้องขออนุญาตให้ทุกท่านปลดอาวุธทุกชนิดก่อนจะเข้าไปด้านในนะครับ” ทันทีที่พูดจบ วัลดัสมือขวาของลูคัสก็เตรียมตัวแย้งทันที
“ไม่เป็ไร เราเป็คนนัด อย่าเสียมารยาท” เพราะเข้าใจดีว่าการเดินเข้าไปในที่ของคนอื่นจะพกอาวุธเข้าไปก็แปลก ๆ ถึงจะดูเสี่ยงไปสักหน่อยแต่อะไรบางอย่างบอกกับเขาว่าจะไม่เป็ไร
หลังจากโดนตรวจค้นอย่างละเอียดแล้วเนทก็พาทุกคนเดินผ่านเข้าไปด้านในและลงลิฟต์ไปยังชั้นใต้ดิน
ระหว่างทางแม้ว่าจะไม่มีใครพูดอะไรแต่ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่กำลังเป็การหยั่งเชิงและฝั่งลูคัสเองยังได้โอกาสตรวจสอบสถานที่ภายในคลับแบบที่ยังเปิดไฟสว่างอีกด้วย
“เชิญเลยครับ คุณทามรออยู่ด้านใน” เนทเปิดประตูห้องรับรองให้
ลูคัสกระตุกมือลูเซียนเบา ๆ เพื่อเรียกลูกชายที่กำลังสนใจภาพวาดสีน้ำมันติดผนัง ที่ประดับอยู่ตามโถงทางเดิน
“แด๊ด เหมือนที่บ้านเลย” ลูเซียนชี้ไปยังรูปภาพพระราชวังบัคกิงแฮมในประเทศอังกฤษ มองแล้วน่าจะมาจากศิลปินคนเดียวกันเพราะเทคนิคการวาดแบบนี้ใช่ว่าจะสามารถลอกเลียนแบบกันได้ง่าย แถมลายเซ็นเฉพาะตัวที่ถูกซ่อนเอาไว้ในภาพ เขาที่มองภาพพวกนี้มาั้แ่เด็กเพราะท่านพ่อสะสมมีหรือจะไม่เห็น
“พี่ชาย!” เมื่อลูเซียนเห็นคนที่อยากเจอเ้าตัวก็เรียกเสียงดังก่อนจะหันไปมองผู้เป็พ่อและเมื่อลูคัสพยักหน้าอนุญาตก็ปล่อยมือแล้ววิ่งเข้าไปหาทันที
“เป็ยังไงบ้าง แด๊ดทำตามที่บอกหรือเปล่า” ทามย่อตัวลงรับเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามา
“อื้อ แต่แด๊ดชอบหนีไปทำงานทิ้งให้ลูเซียนนอนคนเดียว”
“แต่ถ้าแด๊ดไม่ทำงานก็จะไม่มีเงินซื้อขนมให้ลูเซียนกินนะครับ” คำพูดปลอบและสอนเด็กไปในตัวเรียกสายตาชื่นชมของลูคัสได้ แถมยังต้องแอบเอ็นดู เขาเนี่ยนะ ไม่มีเงินซื้อขนมให้ลูก ต่อให้นั่งกินนอนกินไม่ทำงานอะไรเลย ตระกูลแลนเดอร์ก็มีสมบัติมากพอให้ลูเซียนใช้ไปตลอดชีวิต
“เอ ว่าแต่เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยใช่ไหม ไหน คนเก่งชื่ออะไรครับ พี่ชื่อทาม เรียกพี่ทามก็ได้”
“พี่ทาม! ผมชื่อลูเซียนคับ เป็ลูกชายของแด๊ด แด๊ดชื่อลูคัส!”
ทามถึงกับหลุดหัวเราะเอ็นดูเด็กชายตรงหน้าที่พูดแนะนำตัวเสียงดังฟังชัดแถมยังแนะนำตัวผู้เป็พ่อให้ด้วย
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ทามลุกขึ้นก่อนจะยื่นมือเข้าไปหาลูคัส
“ยินดีที่ได้รู้จัก”
“เรามาคุยระหว่างทานอาหารดีกว่าครับ เที่ยงกว่าแล้ว ลูเซียนจะได้ทานข้าวด้วย” ทามเดินนำไปยังมุมห้องที่มีโต๊ะรับประทานอาหารขนาดกลางพร้อมด้วยเก้าอี้เด็กที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งให้คนเตรียมมาให้
“ไม่รู้ว่าลูเซียนชอบทานอะไรเลยให้คนเตรียมมาเผื่อ ถ้าทานไม่ได้หรือแพ้อะไรบอกได้เลยนะครับ เดี๋ยวให้คนครัวเปลี่ยนให้ใหม่”
“ไม่เป็ไร ลูเซียนเป็เด็กกินง่าย” แค่ปราดตามองยังรู้ว่าเมนูทั้งหมดบนโต๊ะนั้นผ่านการคิดมาแล้ว
“ผมให้คนจัดแยกไว้สำหรับการ์ดด้วยถ้าพวกคุณไม่ถือเชิญได้เลยนะครับ” ทามผายมือให้กับราล์ฟที่ยืนรออยู่
“ไปเถอะ” เมื่อผู้เป็นายสั่งวัลดัสและการ์ดอีกสามคนก็เดินออกจากห้องไป เหลือเพียงทามกับสองพ่อลูกเท่านั้น
“ทานกันเถอะครับ” ทามบอกก่อนจะตักกุ้งชุบแป้งทอดที่ลูเซียนกำลังนั่งจ้องไม่วางตาให้
“งั่ม อื้ออ” เด็กน้อยเพลิดเพลินกับอาหารจนแทบจะไม่สนใจใครเลย
“ดีใจนะครับที่คุณยอมพาลูเซียนมาหาผม”
“แกชอบคุณนะ ปกติแล้วกว่าจะเข้ากับใครได้ใช้เวลานานมาก เห็นจะมีก็แค่คุณนั่นแหละ ที่ยอมให้อุ้มั้แ่ครั้งแรกที่เจอหน้า”
“คงจะเป็เพราะผมมีรัศมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เด็กชอบล่ะมั้งครับ”
“เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนหรือเปล่า” ลูคัสถามเพราะจากที่เตรียมพร้อมทุกอย่างให้แถมยังรู้วิธีการพูดคุยกับเด็กแบบนี้ด้วย
“ผมมีหลานสาวครับ อายุก็น่าจะใกล้กับลูเซียน”
ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันมาก ส่วนใหญ่จะเป็เื่การดูแลเด็กมากกว่า
“ขอบคุณสำหรับอาหาร แล้วก็ต้องขอโทษด้วยที่มารบกวน แต่เพราะเพิ่งย้ายมาอยู่ที่ไทย ลูเซียนก็เลยยังไม่คุ้น ถ้าวันนั้นไม่ได้คุณช่วยเอาไว้คงแย่” ใจจริงลูคัสอยากจะเลี้ยงขอบคุณด้วยซ้ำ ติดที่ว่าทามไม่ยอมและบอกเพียงว่าให้เข้ามาที่คลับแทน
“ลูเซียนไม่อยากกลับ! กลับไปแด๊ดก็ทิ้งลูเซียนไว้คนเดียว” ภาพเด็กชายตัวน้อยยืนกอดอกเบะปากกำลังจะร้องไห้หน้าคลับช่างไม่เข้ากัน โชคดีที่วันนี้ร้านไม่ได้เปิดให้บริการจึงยังไม่มีใครเข้ามาวุ่นวาย
“ลูเซียนครับ เอาไว้เราเจอกันใหม่หลังแด๊ดทำงานเสร็จเป็ยังไง” ทามเกลี่ยน้ำตาที่ไหลลงมาให้อย่างเอ็นดู
“จะได้ อึก ได้เจอกันอีกไหม” ดูท่าแล้วลูเซียนคงไม่ชอบการจากลาสินะ
“ได้เจอกันแน่นอน พี่สัญญานะ” ปลอบกันอยู่ครู่หนึ่งลูคัสก็อุ้มเด็กชายกลับขึ้นบนรถได้สำเร็จ
“ลูเซียน บอกแด๊ดได้ไหมว่าทำไมเราถึงชอบพี่เขาขนาดนี้” ลูคัสกับลูเซียนกลับมาถึงคอนโดฯ แล้ว และตอนนี้ลูเซียนก็ไม่ยอมอยู่ห่างผู้เป็พ่อเลย
“ลูเซียนอยากเจอแม่” ประโยคที่ทำให้ลูคัสเกร็งไปทั้งร่าง
“ให้พี่ทามเป็แม่ได้ไหม” ดวงตาใสที่จ้องมองหน้าเขา ทำให้ก้อนความรู้สึกตีขึ้นมาจุกที่อก
“แด๊ดขอโทษนะ” คำขอโทษที่ลูคัสพูดให้กับลูกชายั้แ่ยังจำความได้เมื่อลูคัสถามถึงแม่
“อื้อ แด๊ดไม่ผิด ลูเซียนเข้าใจ แต่พี่ทามดี ชอบ” มีหลายครั้งที่ท่านพ่อกับท่านแม่ของเขาพยายามหาหญิงสาวที่สมฐานะมาให้ทำความรู้จัก แต่ทุกคนเข้ากับลูเซียนไม่ได้เลย ในใจลึก ๆ ต่างก็ไม่มีใครอยากเลี้ยงลูกคนอื่น นี่ทำให้เขาต้องพูดกับพ่อแม่อย่างเด็ดขาดว่าจะไม่มีแม่ใหม่ให้ลูเซียน
“เอาไว้แด๊ดจะพาไปหาพี่ทามบ่อย ๆ แต่ตอนนี้ต้องเข้านอนแล้วนะครับ” พอพูดถึงเื่นอน ตัวเล็กก็ตาปรือหาวออกมาเบา ๆ
ความเสียใจเดียวของเขาหลังรู้ว่ากำลังจะมีลูกคือเสียใจที่จะไม่สามารถมีครอบครัวที่สมบูรณ์ให้ได้
“ไม่มีอะไรผิดปกติครับ”
“อืม” ทามพยักหน้ารับก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมาอ่านเงียบ ๆ
เขาไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเอ็นดูลูเซียน จะบอกว่าอายุใกล้เคียงกับลี่ลี่ก็ไม่ใช่ เขาไม่ได้เอ็นดูเด็กทุกคน ขนาดลูกของเพื่อนก็ยังไม่รู้สึกอยากเข้าหาขนาดนี้
“ส่งคนไปคอยเฝ้าลูเซียนเอาไว้”
ราล์ฟที่ยืนรับคำสั่งถึงกับขมวดคิ้ว ไปเฝ้าลูกชายคนอื่น เพื่อรักษาความปลอดภัย? หรือนายน้อยของเขา้าอะไรกันแน่
ก๊อก ก๊อก
“พวกมันสารภาพแล้วครับ เป็นักการเมืองในพื้นที่มีฝั่งเสี่ยแสงคอยสนับสนุน”
“ส่งพวกมันกลับไปเป็ของขวัญให้นักการเมืองคนนั้นหน่อยแล้วกัน แล้วก็อย่าลืมส่งข้อความไปหาเสี่ยแสงด้วย ว่าถ้ายังอยากมีคนสนับสนุนของให้ ก็ช่วยดูแลคนในปกครองให้ดี” ทามยิ้มเหี้ยม คนพวกนี้อยู่ดีไม่ว่าดีชอบหาเื่ใส่ตัว
“ครับนายน้อย”
“อ้อ ส่งไปก็ใส่กล่องให้มันดูดีหน่อย ครั้งที่แล้วใส่กล่องพัสดุมันไม่ค่อยเจริญหูเจริญตา รอบนี้กล่องของขวัญมีโบก็สวยดี”
เนทรับคำก่อนจะไปจัดการตามที่ทามสั่ง มาหาเื่รอคโคแล้วยังหวังจะได้กลับออกไปแบบมีลมหายใจก็คงยากหน่อย
597
