มหากาพย์ราชันสะท้านภพ

ตอนนี้ เขารู้สึกเหมือนอยู่ในความมืดมิดที่เย็นยะเยือก มันกัดกินและทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเขาอย่างช้าๆ ความรู้สึกทุกอย่างเหมือนค่อยๆจะขาดหายไป “ นี่ข้ากำลังจะตายแล้วสินะ ” “ หากในอีกสิบสามปีโลกจะถูกทำลายจริงๆ มันก็คงไม่เกี่ยวข้องกับข้าแล้วใช่ไหม ” “ ผู้กอบกู้อะไรกัน รับมอบหน้าที่มาไม่ทันพ้นวันก็จะตายเสียแล้ว ” “ ช่างเถอะ…” ความคิดของเขาเริ่มช้าลง สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดกำลังจะหลุดออกไป … พลังงานอันอบอุ่นสายหนึ่ง ได้เข้ามาปกป้องดวงวิญญาณของเขาเอาไว้ไม่ให้สลายไป มันค่อยๆฟื้นฟูจิตวิญญาณเขาอย่างช้าๆ ความรู้สึกถึงสิ่งที่เขาได้ทำมันสูญหายไปนาน เวลานี้มันกลับคืนมาสู่ตัวเขาอีกครั้ง และกำลังหลอมรวมเข้ากับดวงวิญญาณของเขาอย่างช้าๆ “ ความรู้สึกนี้มันช่างสบายจริงๆ” นี่เป็นความคิดสุดท้ายก่อนที่สติเขาจะดับไป ณ ถ้ำแห่งหนึ่ง ตอนนี้เป็นเวลาสามวันแล้ว นับตั้งแต่จบการต่อสู้กับจอมมารทั้งสอง หลวงจีนมารฝาเซี่ยงได้นำเหยี่ยนฮ่าวกลับมาพักฟื้นในถ้ำแห่งนี้ ซึ่งเป็นสถานที่หลบซ่อนของท่านเอง “ ประสกตื่นแล้วสินะ” หลวงจีนมารมองไปยังเหยี่ยนฮ่าวที่ลืมตาขึ้น “ มันเกิดอะไรขึ้น…นี่ข้ายังไม่ตายเหรอ ” เหยี่ยนฮ่าวถามขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง “ ประสกดื่มยาบำรุงถ้วยนี้ก่อน อาตมาจะเล่าให้ฟัง ” ท่านได้ส่งถ้วยยาให้เหยี่ยนฮ่าวดื่มลงไป มันถูกสกัดมาจากสัตว์อสูรระดับสูง เพียงไม่นานร่างกายเหยี่ยนฮ่าวก็ฟื้นตัวเต็มที่ หลวงจีนมารจึงเล่าเรื่องหลังจากที่เหยี่ยนฮ่าวสิ้นสติไปให้ฟัง ในตอนนั้นหลังจากที่จอมมารเจี่ยสือเห็นราชันผีดิบโดนจัดการไป ก็เริ่มคลุ้มคลั่งเพราะไม่สามารถหลบหนีออกไปได้ ด้วยความแค้นในตัวเหยี่ยนฮ่าวที่เป็นต้นเหตุให้พวกมันพ่ายแพ้ จึงได้ยอมรับการโจมตีของหลวงจีนมารโดยไม่ป้องกัน เพื่อที่จะลากเอาตัวเหยี่ยนฮ่าวตายตามไปด้วย หลังจากที่เหยี่ยนฮ่าวล้มลง หลวงจีนมารกับหลานสาวก็รีบนำตัวตัวเหยี่ยนฮ่าวหลบออกมาทันที โดยไม่สนใจคำทัดทานจากคนในตระกูลผู้พิทักษ์ ที่ต้องการจะช่วยเหลือ “ ประสกคงจะแปลกใจใช่ไหม ว่าเหตุใดอาตมาจึงไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากตระกูลผู้พิทักษ์ ” “ นั่นเพราะไม่ใช่ตระกูลผู้พิทักษ์ทุกคนหรอกนะ ที่จะเป็นคนดีเสียสละเพื่อส่วนรวม หากรอจนพวกพรรคมารที่เหลือถูกกวาดล้างจนหมด พวกเราก็คงออกมาไม่ได้แล้ว ” “ ทั้งตัวอาตมาและหลานสาวก็ไม่ถือว่าเป็นมนุษย์อีกต่อไป แม้แต่ตัวประสกเองที่สามารถควบคุมพลังมารนอกพิภพได้ ก็อาจถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด ที่แย่ที่สุดอาจจะกลายเป็นเช่นเดียวกับหลานสาวอาตมา ” หลังจากได้ยินสิ่งที่หลวงจีนมารพูด เหยี่ยนฮ่าวก็รู้สึกสั่นสะท้านในใจ เพราะเขาก็รู้ถึงสิ่งที่ตระกูลผู้พิทักษ์ทำกับเหยาจิงเอ๋อดี แล้วนี่ในอนาคตเขาจะโดนตามล่าหรือไม่ เมื่อเห็นสีหน้าเป็นกังวลของเหยี่ยนฮ่าว หลวงจีนมารจึงพูดต่อ “ ประสกก็ไม่ต้องเป็นห่วงไป ผู้ที่รู้ความลับของประสกนั้นมีแต่คนที่ไว้ใจได้ พวกเขาคงไม่เปิดเผยออกมาง่ายๆ ส่วนพวกที่เป็นปัญหาจริงๆยังคงอยู่ด้านนอกโบราณสถาน นี่เป็นเหตุผลที่อาตมารีบหลบออกมา ” “ ต้องขอบคุณไต้ซือมากแล้ว ” เหยี่ยนฮ่าวรีบกล่าวขอบคุณ “ จริงสิ…แล้วหลานสาวท่านเป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดข้าไม่เห็นนาง ” “ นี่ก็เป็นสิ่งที่อาตมากำลังจะบอกให้ประสกฟังอยู่พอดี ตอนนี้หลานสาวอาตมากำลังหลับอยู่ในตัวประสก ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกคืออยู่ในเงามากกว่า ” “ ประสกสงสัยใช่ไหมว่าตัวเองรอดมาได้อย่างไร นั่นก็เพราะหลานสาวอาตมาทำได้พันธสัญญาชีวิตและความตาย เพื่อช่วยชีวิตประสก ” “ นางใช้การประสานดวงวิญญาณเข้าด้วยกัน แล้วรับเอาความเสียหายส่วนใหญ่ที่ประสกได้รับไป ซึ่งวิธีเช่นนี้แม้แต่อาตมาก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน นางบอกเพียงว่าได้มันมาจากความทรงจำในเศษชิ้นหยก ที่อาตมาใช้หลอมรวมสร้างนางให้เป็นปีศาจสีเลือด ” “ นั่นมัน…หรือว่าตอนนี้ดวงวิญญาณของข้า ” เหยี่ยนฮ่าวพูดขึ้นมาอย่างลืมตัว เขานึกไปถึงความรู้สึกที่ได้บางสิ่งที่เป็นของเขากลับคืนมา ความรู้สึกนั้นแท้จริงแล้วมันคือเศษชิ้นส่วนดวงวิญญาณของเขาเอง “ แล้วตอนนี้อาการนางเป็นเช่นไรบ้าง ” เหยี่ยนฮ่าวถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง หลวงจีนมารมีรอยยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “ นางสบายดี…เพียงแต่อาจจะต้องหลับใหลอยู่ในเงาของประสกเพื่อฟื้นคืนพลัง จะว่าไปเหตุการณ์ครั้งนี้อาจจะถือเป็นประโยชน์กับนางมหาศาล ” “ ความหมายของไต้ซือคือ...” เหยี่ยนฮ่าวมีสีหน้าสงสัย “ เพื่อที่จะช่วยชีวิตประสก นางได้หลอมรวมกับนิ้วมืออันนั้นเข้าไป เพื่อแทนที่เศษหยกที่อาตมาใช้สร้างนางให้เป็นปีศาจสีเลือด บางทีหลังจากที่นางตื่นขึ้นมา อาตมาอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางอีกต่อไป ” “ แต่ประสกไม่ต้องเป็นกังวล ตอนนี้ประสกกับหลานสาวอาตมาผูกพันกันด้วยพันธสัญญาแล้ว นางไม่มีทางทำร้ายประสกหรอก ” “ หลังจากนี้คงต้องฝากประสกดูแลนางด้วยนะ อย่างช้าที่สุดประมาณหนึ่งปีนางคงจะตื่นขึ้น ” ท่านพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงใจ จากที่ได้รู้จักเหยี่ยนฮ่าวมาช่วงเวลาหนึ่ง ทำให้รู้ถึงนิสัยใจคออันดีงาม สามารถฝากฝังหลานสาวของท่านไว้ได้ เหยี่ยนฮ่าวนิ่งไปซักพัก ก่อนที่จะคิดขึ้นมาได้ ว่าหากไม่ใช่เพราะเหยาจิงเอ๋อ เขาคงจะตายไปนานแล้ว ทั้งนางยังช่วยให้เขาได้รับดวงวิญญาณที่สมบูรณ์ จะว่าไปมันก็เหมือนกับเป็นเพราะโชคชะตา ครั้งแรกที่ได้พบกัน ทั้งเขาและเหยาจิงเอ๋อ ต่างก็มีดวงวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ แต่เขาทั้งคู่ก็ต่างฝ่ายต่างก็ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน จนได้รับในสิ่งที่ขาดหายไป ตอนนี้เขารู้สึกถึงพลังในร่างกายที่เปี่ยมล้น จิตวิญญาณเขาแข็งแกร่งกว่าก่อนหลายเท่า เพียงสูดหายใจเข้าไปก็รู้สึกถึงปราณวิญญาณจำนวนมากเข้าไปหล่อเลี้ยงร่างกาย หากตอนนี้ได้เข้ารับพิธีตรวจพรสวรรค์ใหม่ เขาเชื่อว่าพรสวรรค์ของเขาไม่มีทางต่ำกว่าหยางเจี้ยนแน่นอน “ ไต้ซือ…ข้าขอถามถึงที่มาของเศษหยกอันนั้นได้หรือไม่ ” เมื่อได้ยินถึงคำถามของเหยี่ยนฮ่าว แววตาของหลวงจีนมารทอประกายขึ้น ที่จริงท่านก็พอจะคาดเดาเรื่องราวบางอย่างได้แล้ว หลังจากที่ขบคิดถึงเหตุผลที่เหยี่ยนฮ่าวควบคุมพลังมารนอกพิภพ และยังประสานกับเศษเสี้ยววิญญาณในชิ้นหยกได้ “ ชิ้นหยกอันนั้น ถูกค้นพบโดยผู้ก่อตั้งนิกายของอาตมาเมื่อสองหมื่นปีก่อน ในตอนนั้นภายหลังจากที่อาตมาช่วงชิงวิญญาณครึ่งหนึ่งของหลานสาวออกมาได้ ก็ได้ลักลอบเข้าไปขโมยหยกชิ้นนี้ออกมาจากคลังสมบัติของนิกาย ” เหยี่ยนฮ่าวหลังจากที่ได้ฟังที่มาของชิ้นหยก เขาก็มีคำตอบบางอย่าง เกี่ยวกับดวงวิญญาณของตัวเองที่สงสัยมานาน แท้จริงแล้วดวงวิญญาณของเขาไม่ใช่ของโลกใบนี้ แต่ได้ตกลงสู่โลกพร้อมกับดาวตกเมื่อสองหมื่นปีก่อน แต่ไม่ทราบว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ดวงวิญญาณของเขาได้แตกออกเป็นสองส่วน ส่วนที่เป็นส่วนหลักได้เวียนว่ายตายเกิดอยู่ในโลกใบนี้ถึงเก้าภพชาติ อีกส่วนหนึ่งก็อยู่ในชิ้นหยกที่ถูกค้นพบโดยผู้ก่อตั้งวัดหมื่นพุทธ ส่วนโลกของเขาจริงๆ ก็คงจะเป็นโลกที่เขาเห็นจากความทรงจำหลังประตูหยก ซึ่งเขาคิดว่าความทรงจำเหล่านั้นคงจะกลับคืนมา เมื่อตัวเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ หรืออาจบางทีเมื่อเหยาจิงเอ๋อตื่นขึ้นมา เขาน่าจะพอสอบถามนางได้ เหยาจิงเอ๋อน่าจะได้ความทรงจำบางส่วนจาก ชิ้นหยกซึ่งมีต้นกำเนิดเดียวกับโลกใบนั้นในความทรงจำที่เขาเห็น “ เอาล่ะ…หากประสกไม่มีอะไรสงสัยแล้ว เราคงต้องจากลากันตรงนี้ ” หลวงจีนมารพูดขึ้น“ ในการต่อสู้ครั้งนั้น อาตมาเผาผลาญพลังชีวิตมากเกินไป คงต้องใช้เวลารักษาตัวประมาณสามปี อาตมาจะปิดตายทางเข้าถ้ำนี้ไว้ หลังครบเวลาสามปีอาตมาจะไปตามหาประสกเอง ” “ ขอบคุณท่านอีกครั้งไต้ซือ ในอีกสามปีคงได้พบกันใหม่ ” เหยี่ยนฮ่าวพูดขึ้นในขณะที่เขาเห็นหินก้อนใหญ่ กำลังเลื่อนลงมาปิดทางเข้าถ้ำนั้น เขาก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ จนรีบตะโกนออกไป“ ไต้ซือ…ท่านพอจะมีลูกปัดวิญญาณแค้นอีกหลายเม็ดหรือไม่ ” แต่น่าเสียดายที่มันได้ช้าจนเกินไป ประตูถ้ำได้ถูกปิดตายแล้ว…เหยี่ยนฮ่าวได้แต่ยืนอยู่หน้าถ้ำด้วยความเสียใจ เหตุใดตนเองจึงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ทำให้พลาดโอกาสดีๆไปเฮ้อ..หลังถอนหายใจออกมายาวๆ เขาก็หันหลังเพื่อที่จะเดินจากไป “ ประสกอย่าลืมนำถุงสัมภาระ ตรงหน้าถ้ำไปด้วย นั่นเป็นของขวัญจากอาตมาเอง ” เสียงของหลวงจีนมาดังขึ้นในความคิดของเหยี่ยนฮ่าว ทำให้เขารีบหาถุงใบนั้นจนเจอแล้วเปิดออกดูภายในถุงประกอบไปด้วย…ถุงเก็บลูกปัดวิญญาณประมาณสองร้อยเม็ดไขกระดูกของสัตว์อสูรระดับสาม ซึงมีส่วนช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งร่างกายประมาณสิบจินสุดท้ายคือแหวนมิติ ที่เต็มไปด้วยเม็ดยาที่ใช้ฝึกฝน และหินวิญญาณจำนวนมหาศาล พอที่จะเลี้ยงดูคนนับหมื่นได้สบาย (เขามาทราบภายหลังว่าหลวงจีนมารเก็บแหวนมิติของจอมมารเจี่ยสือมาด้วย นี่คงเป็นทรัพยากรทั้งหมดของสำนักระดับสี่)!!“ ข้า…รวยแล้ว !”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่17 ผลตอบแทนมหาศาล

นิยายแนะนำ

มหากาพย์ราชันสะท้านภพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่17 ผลตอบแทนมหาศาล

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้