แววตาของสัตว์ร้ายจ้องมองมาที่เหยื่อตัวเล็ก ขณะที่ยูฟี่กำลังปิดตาตัวเองเพราะไม่อยากตรวจสุขภาพช่องปากของเ้าตะขาบเลย น่าเสียดายที่ัน้อยยังไปไหนไม่ได้เพราะเขี้ยวสุดน่ากลัวกำลังงับฟองสบู่อยู่ และเขี้ยวคงกำลังเจาะเข้ามาในฟองสบู่เร็วๆ นี้
"คุณพ่อคะ คุณแม่คะ เลิกเอาของน่ากลัวแบบนี้มาเซอร์ไพรส์ยูฟี่เถอะค่ะ หนูไม่ชอบเลยนะ" เธอยังพูดทั้งที่ยังเอามือปิดตา
เมื่อเ้าตะขาบเห็นท่าทางสั่นกลัวของเหยื่อตัวน้อยก็มีใจฮึกเหิม คิดบดขยี้ัน้อยทันทีโดยเริ่มใช้แรงอันมหาศาลแทงฟองสบู่ให้แตก ยูฟี่ยังปิดตาแล้วรอคอยให้ทั้งหมดนี้คือการเซอร์ไพรส์จากพ่อแม่ต่อไป ทั้งที่ตอนนี้ควรรีบตัดสินใจให้เด็ดขาด...เพราะชีวิตของเธอตอนนี้อยู่บนเส้นด้ายที่อาจตกลงมาได้เสมอ
แล้วเขี้ยวของเ้าตะขาบั์ก็หักดังกร็อบ! อย่างกับขนมขาไก่
เหมือนว่าชีวิตของยูฟี่จะอยู่บนเส้นด้ายที่ใหญ่เท่าตึกระฟ้าเลยทีเดียว
สิ่งมีชีวิตอันเป็อาวุธที่โหดร้ายของพรรคนาเซียงเลิ่กลั่กขึ้นมาทันที มันอาจจะไม่เคยปล่อยให้เหยื่อหนีรอดไปก็จริง แต่ก็ไม่เคยเจอเหยื่อที่ทำเขี้ยวของมันหักเช่นกัน อีกทั้งยังเป็แค่ฟองสบู่ด้วย ความมั่นใจจึงหมดลงอย่างช่วยไม่ได้ อันที่จริงมันไม่รู้เลยว่านั่นเป็ฟองสบู่ที่เคยต้านแรงะเิของดวงดาวมาแล้ว
"..." เ้าตะขาบเอ๋อแดก
ในเมื่อเขี้ยวอันแหลมคมที่สุดยังทำอะไรฟองสบู่ไม่ได้ จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาหาผู้ให้กำเนิดมันแทน เ้าตะขาบลอยเข้าหาดาวดวงสีเขียว หวังถล่มทุกอย่างให้ราบคาบ ระบายอารมณ์เศร้าเพราะพึ่งทำเขี้ยวตัวเองหักไป
ส่วนยูฟี่เอามือออกนิดนึงแล้วสำรวจของน่ากลัว ถึงเห็นว่าเ้าตะขาบหายไปแล้ว เธอยิ้มขึ้นมาได้เมื่อไม่เห็นช่องปากของตะขาบอีก ทั้งยังไม่ได้ถูกตรึงด้วยเขี้ยวอันแสนน่ากลัว จึงควบคุมให้ฟองสบู่ลอยต่อไป...โดยไม่ทราบเลยว่าเ้าตะขาบลอยลงไปถล่มดาวดวงนั้นเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
"เฮ้อ เอาออกไปได้สักที แต่ไม่มีใครกล้าออกมาเซอร์ไพรส์ยูฟี่เลยแฮะ" ัน้อยคิดว่าโชคดีทั้งที่กำราบมันด้วยตนเอง
บนยานอาสาสมัครของมูลนิธิช่วยเหลือสิ่งมีชีวิตไร้บ้านแห่งจักรวาล
ยานขนาดเทียบเท่าดวงดาวใหญ่ๆ เคลื่อนที่ในอวกาศอย่างเชื่องช้า ขณะที่ภายในยานกำลังวุ่นวายไปหมด แทบทุกจุดในยานกำลังเยียวยาเหล่าสิ่งมีชีวิตนับล้านเผ่าพันธุ์ เนื่องจากดาวของพวกเขาเหล่านี้ไม่สามารถอาศัยอยู่ได้ต่อไป เพราะไม่มีเทคโนโลยีที่สามารถอพยพประชากรไปที่อยู่อาศัยใหม่ได้ ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากตายอย่างน่าสงสาร มูลนิธินี้เกิดขึ้นเพื่อมอบทางรอดให้พวกเขา
นั่นรวมไปถึงดาวของศักรินทร์ที่ถูกฟองสบู่ชนแตก
ในห้องพักฟื้นสีขาวที่เรียงรายด้วยเตียงจำนวนมาก มนุษย์บนดาวที่ถูกฟองสบู่ของยูฟี่ชนนั้นต่างอยู่ในห้องนี้ แทบทั้งหมดต่างกำลังหลับเพราะฤทธิ์ของยานอนหลับ ยกเว้นคนคนหนึ่งที่กำลังสะลึมสะลือใกล้ตื่น จึงมีการส่งพยาบาลเข้าไปดูแลอย่างใกล้ชิด...เขามีชื่อว่าศักรินทร์
"นี่...มันอะไรกันเนี่ย" ศักรินทร์มองภาพเพดานที่ไม่คุ้นชิน
เขาจำได้ดีว่าจู่ๆ พื้นถนนก็ปริแตก แล้วภาพก็ตัด รู้ตัวอีกทีกลับอยู่ที่นี่ ตอนแรกคิดว่าตายไปแล้วด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มเหลียวมองรอบตัวอย่างงุนงง จึงพบกับใครบางคนกำลังเดินมาหา สวมชุดสีขาวครอบคลุมทั้งตัวคล้ายนักบินอวกาศ ทำให้มองไม่เห็นว่าใครกันแน่ที่อยู่ภายใต้ชุด ซึ่งตอนนี้คนแปลกหน้าก็มายืนข้างเตียงศักรินทร์เรียบร้อยแล้ว
"สาวัดดี ฉานเป็มะนุดต่างดาวที้มาช่วยเหรือเทอ เทอเปนไรมั้ย" เสียงลำโพงที่ดังจากภายในชุดดังขึ้น ทำให้ดูเหมือนหุ่นยนต์เลย
"ฟังยากจัง เป็มนุษย์ต่างดาวเหรอ? พูดให้ดีกว่านี้ได้ไหมอะ" ศักรินทร์โต้กลับด้วยสีหน้าเอ๋อๆ
"นี้คือพาสาที่มนุษย์ไน่อายุ 15 - 18 ปีใช้กันมากถึง 66% คุนฟังไม่ออกหรื้อ งานฉานจะพูดพาสาไหม้ไห้ฟังนะ จุ๊บุ๊ๆ" คนชุดขาวด้วยน้ำเสียงที่ดูผิดหวัง ทั้งที่ดังออกมาจากลำโพงแท้ๆ
เพราะต้องช่วยเหลือเผ่าพันธุ์ต่างๆ ทั่วจักรวาล การสื่อสารจึงเป็สิ่งจำเป็ ถึงต้องใช้โปรแกรมวิเคราะห์ภาษาของเผ่าพันธุ์ต่างๆ รูปลักษณ์ภายนอกเองก็ต้องระวัง มนุษย์ต่างดาวตัวนี้จึงสวมชุดขาวครอบคลุมทั้งตัวเพื่อไม่ให้ศักรินทร์ใ
"ล่ะสุหลัดหวุดลีดู หลันฉุนเล็นปุนละมุหล่างตู่งลาวดูวลี่ทู่ลามูล่วยชู่ยเลอทู เลอทูเล็นปุนล่ะอุไซลุยรั้ยมุ้ย" คนชุดขาวพูดใหม่ตามที่อีกฝ่ายร้องขอ
"...ฟังไม่ออกกว่าเดิมอีก มีภาษาใหม่ให้พูดไหมเนี่ย?" ศักรินทร์ถามด้วยความระอา
"สวัสดี ฉัน…"
"ใช่! แบบนี้แหละ...เอ่อ ขอโทษครับ พูดต่อเลย"
"สวัสดี ฉันเป็มนุษย์ต่างดาวที่มาช่วยเหลือเธอ เธอเป็อะไรไหม"
"ไม่เป็ไรครับ ว่าแต่…"
ศักรินทร์มีคำถามในหัวมากมาย จึงเลือกไม่ถูกเลยว่าจะพูดอะไรออกไปก่อน ที่นี่ทั้งน่าสงสัยและน่าประหลาดใจมาก แล้วยังเปี่ยมไปด้วยเทคโนโลยีที่โลกของเขาไม่สามารถทำได้ คงไม่ใช่สถานที่ที่เด็กหนุ่มรู้จัก
"ที่นี่ที่ไหนครับ ผมรอดได้ไง"
"ที่นี่คือยานอาสาสมัครของมูลนิธิช่วยเหลือสิ่งมีชีวิตไร้บ้านแห่งจักรวาล องค์กรไม่แสวงหาผลกำไร ที่เธอรอดมาได้เพราะเราใช้ใบชุบ ถึงทั้งดาวจะะเิเป็เสี่ยงๆ แล้วก็ตาม"
"ฮะ? โลกของผมะเิเลยเหรอ?"
"ใช่แล้ว เพราะอาวุธของสิ่งมีชีวิตตัวนี้"
จู่ๆ ภาพโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเด็กหนุ่ม โดยเครื่องฉายก็ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสีขาว ภาพนั้นแสดงให้เห็นฟองสบู่ที่มีัน้อยอยู่ภายใน ไม่น่าเชื่อเลยว่าัน้อยน่ารักในภาพจะสามารถทำให้ดาวะเิขนปลิดชีพทุกสิ่งมีชีวิตได้
ศักรินทร์ลุกขึ้นมามองจ้องภาพนั้นไม่วางตา ดวงตาแทบจะชิดภาพโฮโลแกรมอยู่แล้ว อีกทั้งลิ้นก็เริ่มแลบออกมา หวังลิ้มรสร่างกายเปลือยเปล่าของัน้อยในภาพ แววตาเองก็แลดูคิโม่ยสุดๆ ซึ่งคนชุดขาวไม่เข้าใจเลย
'ในฐานข้อมูลก็ไม่ได้ระบุนะว่าการแสดงความใทางสีหน้าของมนุษย์จะเป็แบบนี้...เป็มนุษย์พิการเหรอ' มนุษย์ต่างดาวถึงกับวิเคราะห์ไม่ออกเลย
"ผมจะเจอเธอได้ที่ไหน?" ศักรินทร์หันมาถาม สีหน้าที่แลดูเสื่อมเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น
"เธออยู่ห่างจากที่นี่ 30 ปีแสง คุณไม่สามารถไปหาเธอได้แน่นอน"
"ต...แต่คุณเป็มนุษย์ต่างดาวนี่ ก็ต้องมียานวาร์ปไปได้ไม่ใช่เหรอ แค่ 30 ปีแสงเอง"
"ยานลำนี้เองก็ทำได้ แต่…"
"ให้ผมทำงานที่นี่เถอะคร้าบบบบ!"
ในขณะที่คนชุดขาวกำลังจะอธิบายเหตุผลเป็ล้านๆ ข้ออันไม่สามารถใช้ยานนี้วาร์ปไปหาสิ่งมีชีวิตที่ทำดาวแตกเป็เสี่ยงๆ ได้ ศักรินทร์ก็โดดลงจากเตียงมาเกาะแข้งเกาะขา ของานทำที่นี่อย่างเอาเป็เอาตายจนคนถูกเกาะขาต้องใ พยายามสะบัดให้คนเกาะหลุดออกไปให้ได้
"ไม่ได้ ฉันเป็แต่สัตวแพทย์ ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ และที่นี่เป็มูลนิธิที่ไม่แสวงหาผลกำไร ไม่มีทรัพย์สินให้เธอหรอกนะ"
"ม่ายยยยย! ผมไม่เอาเงิน ขอแค่ข้าวหมา 2 มื้อกับลังกระดาษ แค่ให้ผมอยู่ที่นี่ ช่วยทำงานอะไรก็ได้ เอาไตผมไปเลยก็ได้น้าาาา ขอร้องล่ะคร้าบบบบบ"
ศักรินทร์ร้องห่มร้องไห้จะเป็จะตาย นั่นบ่งบอกว่าเขาสุขภาพดีพร้อมสุดๆ คนชุดขาวจึงเดินจากไปทั้งที่โดนเกาะขาอย่างนั้น เขาโดนลากไถลไปไกลและเห็นภาพมนุษย์ต่างดาวหลากหลายชนิด เพื่อนร่วมงานคนชุดขาวต่างเหลียวมองจากไกลๆ ด้วยความสงสัย มันทำให้คนชุดขาวอาย แต่เด็กหนุ่มก็ไม่กลัวอะไรนอกจากจะไม่ได้ทำงานที่นี่!
"นั่นรองเท้าใหม่นายเหรอ" หัวหน้าสัตวแพทย์ถามถึงสิ่งที่เกาะขาอีกฝ่าย
"ไม่ เขาของานฉันทำ คุณจะว่ายังไง" คนชุดขาวเอ่ยอย่างระอา
หัวหน้าสัตวแพทย์หน่วยที่ 2 หรือตัววุ้นนุ่มนิ่มสีม่วงไร้แก่นสารนั่งบนโต๊ะแล้วพิจารณาเงียบๆ ทั้งสามอยู่ในห้องทำงานที่โอ่อ่า บ่งบอกว่ามนุษย์ต่างดาวตรงหน้ามีตำแหน่งที่ใหญ่พอจะให้งานศักรินทร์ได้ แต่กระนั้นเขาก็ยังเกาะขาคนชุดขาวไม่ปล่อยอยู่ดี
"เกรงว่านั่นจะเป็คำขอที่ยากเกินไปนะ เ้าคนน่าสงสารเอ๋ย เราจะส่งเ้าไปอยู่ดาวใหม่ ไม่จำเป็ต้องมาลำบากเลย มันไม่ได้สบายอย่างที่เ้าคิดนะ" ตัววุ้นนุ่มนิ่มเกลี้ยกล่อมสุดความสามารถด้วยภาษามนุษย์
"ขอร้องล่ะครับ! ผมมีเหตุผลที่จำเป็จริงๆ ให้งานผมเถอะ" ศักรินทร์ยังยืนยันคำเดิม
"เหตุผลนั้นคืออะไรรึ?"
"ผมน่ะ...อยากช่วยสิ่งมีชีวิตไร้บ้านเหมือนผมครับ! ผมเข้าใจเป็อย่างดีเลยว่าการสูญเสียสิ่งที่รักเป็ยังไง ก็เลยมีความฝันว่าเมื่อโตขึ้นจะช่วยเหลือพวกเขาเ่าั้เป็อาชีพ พอมาเห็นสิ่งที่พวกคุณทำแล้ว ผมก็ซาบซึ้งมากครับ ผมถึงอยากเป็เหมือนพวกคุณไงล่ะ! ไม่เอาเงินก็ได้!"
แน่นอนว่านั่นเป็คำพูดหลอกลวงทั้งเพ จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาคือ้าพบัน้อยในฟองสบู่ เพราะยานลำนี้วาร์ปได้ด้วย ส่วนตัวหัวหน้าสัตวแพทย์เองก็ตะลึงไปเมื่อได้ยินเหตุผลอันแสนแนวแน่ของเด็กหนุ่ม โดยเฉพาะคำว่า 'ไม่เอาเงิน'
"ถ้าพูดถึงขนาดนี้แล้วละก็...มีตำแหน่งนึงว่างอยู่นะ"
"จริงเหรอครับ!"
"ใช่ ตำแหน่งนั้นคือวิศวกรดูแลเครื่องยนต์สลายโฟตอนให้เป็คลื่นสสารมืดรูปแบบสะท้อนในภาวะเอกภพขยายตัว เพื่อใช้เป็พลังงานในการขับเคลื่อนทั้งยาน"
"..."
ศักรินทร์เอ๋อแดกไปเมื่อได้ยินอาชีพกับเครื่องยนต์บ้าบออะไรไม่รู้ แถมยังดูสำคัญมากด้วย ทำให้เผลอลังเลไป ทว่าอีกฝ่ายไม่รู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร จึงถามออกไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะกำลังจะได้พนักงานคนใหม่ในเร็วๆ นี้แล้ว
"ถ้าเพื่อสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสารแล้ว เ้าจะยอมทำใช่ไหม มันไม่ยากขนาดนั้นหรอก ข้าสอนให้ได้"
"ด...ได้ครับ ได้"
ศักรินทร์จำเป็ต้องยืนแล้ว จึงปล่อยให้คนชุดขาวกลับไปทำงาน ส่วนวุ้นตัวนุ่มนิ่มก็ไปยกหนังสือกองสูงเกือบชนเพดานมาให้ ความสูงนั้นทำให้ไม่สบายใจเลย แต่หากให้ผู้เชี่ยวชาญอย่างมนุษย์ต่างดาวมาสอน ตัวเขาอาจจะทำได้ เด็กหนุ่มคิดในแง่ดี
"นี่เป็หนังสือคู่มือการดูแลเครื่องยนต์นั่น มนุษย์อย่างเ้าคงจะคุ้นชินกับข้อมูลรูปแบบนี้นะ เอาไปได้เลย มันเป็หนังสือสมัยที่ข้ายังอยากเป็วิศวกรดูแลเครื่องยนต์นั่นแทบเป็แทบตายน่ะ แต่สอบไม่ติด"
'สอบไม่ติดแล้วจะมาสอนผมเนี่ยนะ ไม่สิ ไม่ควรไปดูถูกเค้าแบบนั้น ตอนนี้เค้าอาจมีประสบการณ์สูงแล้วก็ได้ อย่างน้อยเค้าก็เรียนเื่นี้มาก่อนเรานะ'
"การสอนของข้าเสร็จสิ้นแล้ว ที่เหลือเ้าต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง มันเป็สิ่งสำคัญ"
'จบสิ้นแล้ว แค่ข้อสอบวิทย์ประถม เรายังสอบตกเลยนะ'
กระนั้นมนุษย์ตัวจ้อยก็ต้องฝืนทน ในเมื่อรับปากอีกฝ่ายไปแล้ว และทั้งหมดนี้ก็เพื่อัน้อยในฟองสบู่ หากไม่ลองพยายามดูก็เหมือนเป็คนขี้ขลาด จึงต้องเริ่มทำความเข้าใจในวิทยาการต่างดาวั้แ่วินาทีนี้เป็ต้นไป!
(จบตอน)
ก็บอกว่าพระเอกไง ถึงได้มีบทอะ!
283
