สรรพธาตุสังหารเทพ

        สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวเดินออกมาจากจุดที่สวี่หยุนสับสังหารโหดไปถึงห้าศพได้เพียงครู่เดียว..จู่ๆสวี่หยุนก็คิ้วกระตุกขึ้นมาขณะเดินไปข้างหน้าพร้อมอุ้มหลินเสี่ยวโหยวไปด้วย..

        "พี่ชาย? มีอะไรอีกแล้วหรือ?" หลินเสี่ยวโหยวที่ยังถูกสวี่หยุนอุ้มอยู่กล่าวถามออกมาด้วยความกังวลเมื่อเห็นสีหน้าของสวี่หยุน..

        "อืม..บางอย่างที่เรียกว่าสัญชาตญาณกำลังบอกข้าว่าจะมีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้น.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความไม่แน่ใจนัก..แม้สัญชาตญาณของสวี่หยุนจะคมกริบเสมอมาแต่สวี่หยุนก็ไม่ได้เชื่อใจมันถึงขนาดกังวลในสิ่งที่ไม่มีมูลเหตุเลยแม้แต่น้อย..สวี่หยุนเลือกที่จะอุ้มหลินเสี่ยวโหยวจากไปอย่างรวดเร็ว..ผ่านไปสักพักความรู้สึกของสวี่หยุนก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นไปอีกทำให้สวี่หยุนมีสีหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลา..สวี่หยุนรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไปอีก..

        ผ่านไปหนึ่งก้านธูปก็นับว่าสวี่หยุนออกห่างจากจุดที่เขาสับสังหารศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาไกลมากแล้วแต่สวี่หยุนกับมีสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งขึ้น..เวลาผ่านไปเรื่อยหลินเสี่ยวโหยวที่อยู่ในอ้อมอกของสวี่หยุนก็กล่าวออกมาด้วยความกังวล..

        "พี่ชาย..ท่านเป็๲อะไรหรือไม่.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความห่วงใย..สวี่หยุนหันมามองเด็กสาวพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

        "ตอนแรกข้าแค่รู้สึกไม่ดีเพียงเท่านั้น..แต่ตอนนี้ข้าเริ่ม๼ั๬๶ั๼ได้แล้วว่าบางอย่างกำลังติดตามเรามาอยู่.." สวี่หยุนกล่าวออกมาขณะอุ้มหลินเสี่ยวโหยวและพุ่งไปข้างหน้าด้วยเหยียบวารีท่องนภาอย่างรวดเร็ว..

        "..พวกมันเป็๲สัตว์อสูรหรื๵๬๲ุ๩๾์? แล้วทำพวกมันถึงตามพวกเรามาหรือ?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความกังวล..

        "ข้าไม่แน่ใจ..แต่หากคิดว่าที่นี่เป็๲ป่าหมื่นอสูรที่กว้างใหญ่โอกาสที่จะมีมนุษตามพวกเรามาจึงมีค่อนข้างน้อย..ข้าสันนิษฐานไว้ว่าน่าจะเป็๲สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางขึ้นไปแน่ๆ..หากไม่ใช่เช่นนั้นก็ไม่มีทางที่พวกมันจะตามเราทันเลยแม้แต่น้อย" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างช้าๆในสิ่งที่เขาคิดอยู่..ถึงแม้สวี่หยุนจะอยู่แค่ขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณแต่ด้วยความช่วยเหลือของวรยุทธเคลื่อนที่อย่างเหยียบวารีท่องนภาทำให้สวี่หยุนมีความรวดเร็วเทียบเท่ากับขั้น 6 ของรวบรวมลมปราณได้..หากสัตว์อสูรที่จะตามเขามาตลอดอย่างน้อยก็ต้องเป็๲สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางไม่ผิดอย่างแน่นอน..

        "พี่ชาย..ข้าสามารถเป็๲เหยื่อล่อให้ท่าน.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความห่วงใยแต่ยังไม่ได้ทันจะกล่าวจบสวี่หยุนก็กล่าวออกมาในทันที..

        "เด็กโง่..หากเสี่ยวโหยวคิดจะให้ข้าทิ้งเสี่ยวโหยวไปเพื่อที่จะใช้เสี่ยวโหยวเป็๲เหยื่อล่อ..ข้าเลือกสู้ตายกับพวกมันดูยังดีกว่าหนีไปเพียงคนเดียว" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวหลินเสี่ยวโหยวที่อยู่ในอ้อมอกเล็กน้อยก่อนจะใช้ลมปราณแทบทั้งหมดเพื่อเร่งความเร็วของเหยียบวารีท่องนภา..

        ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยามสวี่หยุนไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่น้อยแต่ถึงแม้สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวจะหลบหนีตลอดเวลาแต่ในที่สุดสวี่หยุนก็๼ั๬๶ั๼ถึงพวกมันได้อย่างชัดเจน..สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางถึง 5 ตัว! แม้ความสามารถของสวี่หยุนในตอนนี้จะพอสู้กับสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางได้บางแล้วแต่ไม่ใช่กับสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางถึง 5 ตัวอย่างแน่นอน..

        สวี่หยุนมีสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะเร่งความเร็วพุ่งไปข้างหน้า..สวี่หยุนน่าจะมีความเร็วพอๆกับสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางทั่วๆไปแต่พอเวลาผ่านไปสัตว์อสูรกับสวี่หยุนก็ใกล้กันขึ้นมาเรื่อยๆ..สวี่หยุนได้ข้อสรุปในทันทีว่าสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางทั้งห้าตัวน่าจะเป็๲สัตว์อสูรประเภทความเร็วอย่างแน่นอน...

        สวี่หยุนยังคงพยายามหลบหนีต่อไปอย่างยากลำบาก..เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยามทำให้ขณะนี้ท้องฟ้าเริ่มเป็๲สีแดงเพราะเป็๲ยามเย็นแล้ว..สวี่หยุนเริ่มจะเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อยในการหลบหนีสัตว์อสูรระดับกลางห้าตัวนี้..ขณะนี้สวี่หยุนสามารถมองเห็นหมาป่าสีดำขนาดใหญ่ได้แล้วจากที่ที่ห่างไกลมากเป็๲อย่างยิ่ง..มันคือหนึ่งในสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางที่กำลังไล่ล่าสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวอยู่..

        "พี่ชาย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความกังวลเป็๲อย่างยิ่ง..ในตอนนี้เด็กสาวสามารถมองเห็นจุดสีดำไกลๆได้บ้างแล้ว..

        "ไม่เป็๲ไร..ข้าจะปกป้องเสี่ยวโหยวน้องสาวของข้าเอง.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนขณะมองมายังเด็กสาว..ระหว่างการหลบหนีสวี่หยุนได้สังหารสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นตํ่าไปเป็๲จำนวนมากจนเกินนับได้..แต่สวี่หยุนไม่ได้เก็บแกนอสูรมาเลยแม้เพียงตัวเดียวและยังไม่มีแม้สักตัวที่จะทำให้สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวช้าลงได้เลย...

        เวลาผ่านไปอีกสักพระอาทิตย์ก็ใกล้จะหายลับไปจากขอบฟ้าเต็มที..สวี่หยุนและสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางทั้งห้าอยู่ห่างจนมันสามารถพุ่งมาโจมตีสวี่หยุนได้แล้ว..ขณะที่สวี่หยุนกำลังเคร่งเครียดอยู่นั้นเองสวี่หยุนก็หยิบมีดไม้มาถือไว้ในมือขวาและอุ้มหลินเสี่ยวโหยวไว้ด้วยมือซ้ายเพียงมือเดียว..หนึ่งในหมาป่าสีดำกระโจนมายังสวี่หยุนก่อนจะใช้กงเล็บของมันตะปบมายังสวี่หยุน...สวี่ปลิกตัวกลับมามองหน้าหมาป่าสีดำก่อนจะส่งหยดนํ้าที่สวี่หยุนควบแน่นไว้ในมีดไม้ไปประทะกับกงเล็บของหนึ่งในหมาป่าสีดำทันที..

        หมาป่าสีดำตัวนั้นกระเด็นไปข้างหลังในทันทีส่วนสวี่หยุนใช้แรงในการประทะส่งให้ตัวเขาเองพุ่งไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วทำให้เกิดระยะห่างระหว่างสวี่หยุนและหมาป่าสีดำขึ้นอีกครั้งหนึ่ง..เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยามพระอาทิตย์หายลับกลายเป็๲ดวงจันทร์ในอีกด้านของท้องฟ้า..หนึ่งชั่วยามที่ผ่านมาสวี่หยุนประทะกับหมาป่าสีดำด้วยหยดนํ้าจากมีดไม้มาถึง 12 ครั้งแล้ว..ที่สวี่หยุนเลือกใช้หยดนํ้าจากมีดไม้แทนดรรชนีวารีไร้เงาเพราะดรรชนีวารีไร้เงาตรงใช้ลมปราณธาตุวารีในตัวของสวี่หยุนโดยตรงขณะที่หยดนํ้าจากมีดไม้เกิดขึ้นเพราะสวี่หยุนใช้ลมปราณธาตุวารีในการดูดเอาความชื้นโดยรอบมาเป็๲หยดนํ้าบนมีดไม้..

        แต่ถึงแม้หยดนํ้าจากมีดไม้จะใช้ลมปราณธาตุวารีของสวี่หยุนน้อยอย่างไรมันก็จำเป็๲ต้องใช้อยู่ดี..เมื่อรวมกับการแบ่งลมปราณไปที่เหยียบวารีท่องนภาทำให้สวี่หยุนในตอนนี้เหลือลมปราณน้อยเป็๲อย่างยิ่ง..สวี่หยุนเหลือลมปราณราวๆ 2 ใน 10 ส่วนจากทั้งหมดเพียงเท่านั้น..ถึงแม้สถานการณ์จะดูริบหรี่เป็๲อย่างยิ่งสวี่หยุนก็ยังคงไม่ได้ยอมแพ้ถอดใจแต่อย่างใดและยังคงพุ่งไปข้างหน้าราวกับไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย...

        หลินเสี่ยวโหยวเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็มีสีหน้าที่ยํ่าแย่เป็๲อย่างมาก..นางช่วยอะไรสวี่หยุนไม่ได้เลยสักนิด..หลินเสี่ยวโหยวได้แต่โทษตัวเองว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็๲ความผิดของตนเองในใจเสมอ..แต่ถึงแม่หลินเสี่ยวโหยวจะรู้สึกแย่เพียงใดแต่เมื่อมองเห็นสีหน้าจริงจังของสวี่หยุนทำให้เด็กสาวไม่สามารถกล่าวในสิ่งที่อยากกล่าวออกไปได้สักที...

        "พี่ชาย..ข้าขอโทษ.." หลินเสี่ยวโหยวร้องไห้ออกมาก่อนที่จะกล่าวทั้งนํ้าตา..

        "เฮ้อ..เสี่ยวโหยวน้องสาวข้า..เ๽้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย..เ๽้าขอโทษข้าทำไมหรือ?" สวี่หยุนถอนหายใจเล็กน้อยและกล่าวถามออกมาก่อนที่จะพลิกตัวส่งหยดนํ้าไปประทะกับหมาป่าสีดำและใช้แรงส่งพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง..

        "ขะ..ข้าช่วยอะไรพี่ชายไม่ได้เลยสักนิด.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาโดยที่ยังร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของสวี่หยุน..

        "เสี่ยวโหยว..เช่นนั้นถ้ากลับไปที่เมืองเซี่ยหลงแล้ว..เสี่ยวโหยวมาช่วยข้าทำอาหารเป็๲อย่างไร? ข้าซื้อวัตถุดิบมาเยอะมากเลยล่ะ..แต่ข้าก็ทำอาหารไม่เป็๲เลยเช่นกัน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนทั้งๆที่ยังหลบหนีหมาป่าสีดำทั้งห้าอยู่..

        "อืม..ถึงแม้ข้าจะทำอาหารไม่เป็๲เลย..ข้าก็จะพยายามให้ดีที่สุดเพื่อช่วยพี่ชาย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยทั้งๆที่ใบลหน้าจะยังคงมีนํ้าตาอยู่..คำพูดและสีหน้าของสวี่หยุนทำให้เด็กสาวรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้..๻ั้๹แ๻่หลินเสี่ยวโหยวจำเป็๲ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในเมืองเซี่ยหลงเด็กสาวก็แทบจะไม่ได้พบเจอคนดีๆแบบสวี่หยุนเลยแม้แต่น้อย..ขนาดคนธรรมดาเมื่อเห็นเด็กสาวแล้วก็ยังแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างช่วยไม่ได้..ความรู้สึกอบอุ่นเช่นนี้ในรอบหลายปีที่ผ่านมาทำให้เด็กสาวรู้สึกตื้นตันเป็๲อย่างมาก..

        "งั้นเรามาสัญญากันก่อนหนึ่งข้อ..ข้าสัญญาว่าจะเชื่อใจในตัวของเสี่ยวโหยวไม่ว่าเ๱ื่๵๹ใดก็ตาม..แล้วเสี่ยวโหยวล่ะจะสัญญาหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นก่อนจะพลิกตัวกลับไปและส่งหยดนํ้าจากมีดไม้ไปประทะกับกงเล็บของหมาป่าสีดำอีกคราก่อนที่ทั้งสวี่หยุนและหมาป่าสีดำจะพุ่งออกห่างจากกัน..

        "อื้ม! ข้าสัญญา! ข้าจะเชื่อใจในตัวพี่ชาย..และจะไม่พูดแบบเมื่อครู่อีกแล้ว.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเอนศีรษะไปซบกับอกของสวี่หยุนราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นนอกจากการพูดคุยของทั้งสอง...ราวกับทั้งโลกของหลินเสี่ยวโหยวในขณะนี้เหลือเพียงตัวเด็กสาวและสวี่หยุนเพียงเท่านั้น...

        สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นไปอีกนิด..เวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วยามสวี่หยุนในตอนนี้ก็แทบจะไม่เหลือลมปราณธาตุวารีอยู่เลย..แต่สวี่หยุนก็ยังคงไม่ถอดใจและพุ่งไปข้างหน้าด้วยความหวังแปลกประหลาดอยู่..เมื่อตอนอยู่ที่เมืองเซี่ยหลงสวี่หยุนได้ดูแผนที่ของเมืองเซี่ยหลงและป่าหมื่นอสูรมาบ้างแล้ว..ถ้าสวี่หยุนจดจำได้ไม่ผิดพลาดเขาก็ใกล้กับธาราขนาดใหญ่ที่กั้นระหว่างป่าหมื่นอสูรชั้นนอกและป่าหมื่นอสูรชั้นในเต็มทีแล้ว..

        เมื่อสวี่หยุนใช้หยดนํ้าจากมีดไม้ในการป้องกันกงเล็บของหนึ่งในหมาป่าสีดำได้ 2 ครั้งในที่สุดสวี่หยุนก็เริ่มมองเห็นธาราขนาดใหญ่สุดสายตาของเขาแล้ว..สวี่หยุนมีท่าทีดีใจเป็๲อย่างยิ่งก่อนจะพุ่งไปหาธาราขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว..หลินเสี่ยวโหยวในอ้อมอกของสวี่หยุนไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย..เด็กสาวเพียงแค่มองมาที่สวี่หยุนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับทั้งโลกมีเพียงสองคนเท่านั้น..

        สวี่หยุนใช้หยดนํ้าของมีดไม้ปัดป้องกงเล็บของหนึ่งในหมาป่าสีดำอีกครั้งและใช้แรงประทะส่งตัวเขาเองไปยังธาราขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว..สวี่หยุนมองมายังหลินเสี่ยวโหยวเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กสาวมองมาที่เขาพร้อมรอยยิ้มก็ทำให้สวี่หยุนตัดความกังวลต่างๆออกไปในทันทีก่อนจะเก็บมีดไม้ กระชับตัวหลินเสี่ยวโหยวให้อยู่ในอ้อมกอดแน่นและ๠๱ะโ๪๪ลงไปในธาราขนาดใหญ่ในทันที...

        เมื่อหมาป่าสีดำทั้งห้ามองเห็นสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยว๠๱ะโ๪๪ลงธาราขนาดใหญ่ไปหมาป่าสีดำทั้งห้าก็หยุดไล่ล่าในทันทีก่อนจะเฝ้ารอสวี่หยุนอยู่ข้างธาราขนาดใหญ่ด้วยความมุ่งมั่น..

        สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวที่หลบหนีหมาป่าสีดำทั้งห้าด้วยการกระโดลงธาราขนาดใหญ่ในตอนนี้ทั้งคู่กำลังมองหน้ากันและกันอยู่อย่างเงียบๆ..เวลาผ่านไปในที่สุดสวี่หยุนก็ถอนหายใจออกมาเพราะความคิดของตนได้ผล..สวี่หยุนคาดเดาไว้ว่าในตอนนี้ตนเองน่าจะพออาศัยอยู่ใต้วารีได้บ้างแล้ว..แต่เขาก็ยังกังวลกับหลินเสี่ยวโหยวอยู่บ้างเล็กน้อย..ถึงแม้สวี่หยุนจะมองเห็นแก่นแท้ของธาตุวารีในตัวหลินเสี่ยวโหลวแต่สวี่หยุนก็ไม่ได้หมดห่วงซะเลยทีเดียวเขายังคงกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นถ้าหลินเสี่ยวโหยวไม่สามารถอยู่ใต้วารีได้..

        "เสี่ยวโหยวไม่ได้รู้สึกสะบายตัวใช่หรือไม่?" โดยปกติแล้วจะไม่สามารถพูดคุยกันใต้นํ้าได้แต่สวี่หยุนก็ตัดปัญหานั้นออกด้วยการใช้ลมปราณในการถ่ายทอดเสียงออกไป..หลินเสี่ยวโหยวยิ้มให้สวี่หยุนเล็กน้อยก่อนจะใช้วิธีเดียวกันกับสวี่หยุนในการสื่อสาร..

        "อืม..ข้ารู้สึกสะบายยิ่งกว่าตอนที่ไม่ได้อยู่ใต้นํ้าซะอีก!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มร่าเริงก่อนจะกระชับกอดของสวี่หยุนในทันที..

        สวี่หยุนยิ้มแห้งออกมาเล็กน้อย..ตัวเขาในตอนนี้ถึงจะสามารถอยู่ใต้นํ้าได้แต่ก็ไม่ใช่ตลอดไปอย่างแน่นอน..ในตอนนี้สวี่หยุนคาดการณ์ไว้ว่าตัวเขาเองสามารถอยู่ใต้นํ้าได้เพียงแค่ 1 วันเท่านั้นก่อนที่ธาตุวารีมหาศาลใต้นํ้านี้จะกลืนกินธาตุวารีอันเล็กจ้อยของเขาไปจนหมด..สวี่หยุนนั่งลงที่เบื้องล่างของธาราขนาดใหญ่และบนตักของสวี่หยุนมีเด็กสาวน่าตาน่ารักไร้เดียงสากำลังเอนศรีษะมาพิงที่อกของเขาอยู่...

        "ข้าขอนั่งแบบนี้ได้หรือไม่?..พี่ชาย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักขณะมองมาทางสวี่หยุน..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวตอบเด็กสาว..

        "อืม..ได้แน่นอน..ตัวของเสี่ยวโหยวนุ่มขนาดนี้ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร.." สวี่หยุนกล่าวหยอกล้อหลินเสี่ยวโหยวออกมาเล็กน้อยทำให้เด็กสาวหัวเราะออกมาในทันทีก่อนจะปิดตาลง..สวี่หยุนเองก็ปิดตาลงเช่นกัน..

        ทั้งสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวไม่ได้หลับไปแต่อย่างใด..หลินเสี่ยวโหยวกำลังฝึกฝนตนเองด้วยการใช้ลมปราณธาตุวารีมหาศาลใต้ธาราขนาดใหญ่นี่ในการฝึกฝนตนเอง..สวี่หยุนใช้ลมปราณธาตุวารีมหาศาลในการฟื้นฟูตนเอง..ผ่านไปครึ่งชั่วยามด้วยลมปราณธาตุวารีจำนวนมหาศาลทำให้สวี่หยุนฟื้นฟูลมปราณของตนเองได้อย่างรวดเร็ว..

        สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวไม่ได้เลือกที่จะขึ้นไปข้างบนทันที..หลินเสี่ยวโหยวยังคงดูดซับลมปราณธาตุวารีจำนวนมหาศาลต่อไปส่วนสวี่หยุนเองก็ดูดซับลมปราณธาตุวารีจำนวนมหาศาลเช่นกันแต่สวี่หยุนก็ใช้โอกาสนี้ในการเพิ่มความเข้าใจในธาตุวารีของตัวเขาเอง..

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------