บทที่ 7 ขอยืมใช้ครัวหน่อยนะคะ
ถึงปากจะบอกว่าขอลาตาย แต่ร่างกายของเซี่ยเสี่ยวเล่ยกลับซื่อสัตย์กับความขี้ขลาด ตอนนี้เธอลกุขึ้นเดินมาหยุดตรงบันได
“โฮสต์จ๋าาา (อีโมจิแอบส่องแบบเนียนๆ)” ระบบ 666 เอ่ยน้ำเสียงเยาะเย้ยได้อย่างแม่นยำและตรงจังหวะ
“หุบปากไปเลย” เซี่ยเสี่ยวเล่ยคิดว่า ถ้าระบบ 666 อยู่ตรงหน้าเธอ เธอจะต้องหยิกแก้มของมันแน่นอน
ระบบนี่นอกจากไม่โกงแล้วยังมาแขวะเธออีก ไม่มีความน่ารักแบบตอนเจอกันครั้งแรกเลย
เหอะ ระบบหนอระบบ!
“โฮสต์จ๋าาา ต่อให้แอบส่องต่อไปก็เสียเวลาเปล่านะ! อย่าป๊อด ลุยเลย!” พูดจบ ระบบ 666 ก็ ‘ส่งพลังใจ’ ให้เซี่ยเสี่ยวเล่ย
ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังสนั่นที่บันได เซี่ยเสี่ยวเล่ยจู่ๆก็ก้าวเท้าพลาด นั่งลงก้นกระแทกบนขั้นบันไดอย่างเต็มรัก
ในเวลาเดียวกัน เหลียงเฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างล่างก็เงยหน้าขึ้นมอง
ดวงตาทั้งสี่ดวงสบประสานกัน
“…” เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่กำลังคิดหาข้อแก้ตัวได้แต่ยิ้มแหย
แต่ไม่รอให้เธอแก้ตัว เพียงชั่วพริบตา เหลียงเฉินก็ละสายตา ราวกับว่าเซี่ยเสี่ยวเล่ยที่นั่งเด่นเป็สง่าอยู่ตรงนั้นไม่มีตัวตน
“โฮสต์จ๋าาา คุณโดนเมินนะ” น้ำเสียงของระบบ 666 แฝงไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “แต่จากการคำนวณของผม มันก็น่าจะเป็แบบนั้นแหละะ”
“นี่นายคำนวณได้ด้วย?” เซี่ยเสี่ยวเล่ยไม่สนใจว่าระบบ 666 จะเห็นหรือไม่ เธอกลอกตาใส่
เธอยันพื้นลุกขึ้นยืน แล้วปัดฝุ่นที่ก้นตามความเคยชิน ทั้งๆที่คฤหาสน์ของพระเอกนั้นสะอาดเอี่ยม แม้แต่พื้นก็ไม่มีฝุ่นสักนิด
“โอ๊ย เจ็บก้นชะมัด”
“อ่อนแอจัง”
“ที่รัก น้ำเสียงนายมันบ่งบอกว่ากำลังดูถูกฉันนะ”
“โฮสต์จ๋า~ คิดไปเองรึเปล่า ”
เซี่ยเสี่ยวเล่ยเดินลงบันไดมาเรื่อยๆ รองเท้าหนังสีดำกระทบกับหินอ่อนขัดมันของบันได ส่งเสียงก้องกังวานไปทั่วความเงียบสงบ
“โฮสต์จ๋าาา จังหวะการเดินของคุณนี่มัน… เหมือนเสียงจังหวะหัวใจดวงน้อยๆที่กำลังเต้นรัวเลย”
“…” เซี่ยเสี่ยวเล่ย “ระบบปัญญาอ่อน พระเ้าส่งนายมาให้ฉันหัวเราะเล่นรึไง”
“ใช่แล้วโฮสต์ มีผมแล้วชีวิตของคุณจะมีสีสันและสนุกสนานมากขึ้นแน่นอน”
ก็ว่างั้นแหละ… นายนี่มันตัวตลกชัดๆ - เซี่ยเสี่ยวเล่ยสรุป
เซี่ยเสี่ยวเล่ยอาศัยแสงไฟจากโคมไฟระย้าสไตล์ยุโรปอันหรูหราที่อยู่กลางห้องนั่งเล่น สังเกตเหลียงเฉินไปด้วยในขณะที่เดินลงบันได
แสงไฟอ่อนๆ ส่องกระทบร่างของเขาอย่างพอเหมาะ ตัดกับเสื้อเชิ้ตสีดำที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายอันตรายอย่างลึกล้ำ กลับกลายเป็ความสง่างามที่ยากจะบรรยาย
ก็สมกับเป็พระเอกนิยายแนวรักโรแมนติกอันดับหนึ่งจริงๆ ไม่ว่าจะมองมุมไหน อยู่ท่ามกลางบรรยากาศแบบใด ก็ยังคงดูสง่างามไร้ที่ติ
ในความทรงจำของเซี่ยเสี่ยวเล่ย เหลียงเฉินในนิยายดูเหมือนจะเป็คนเรียบร้อย สุภาพอ่อนโยนอยู่เสมอ แม้แต่ตอนที่คบกับเฉินลั่วลั่ว ผู้เขียนก็บรรยายเขาให้ออกมาดูสมบูรณ์แบบ ไม่มีข้อบกพร่อง
ซึ่งมันดู… ไม่ค่อยสมจริงเท่าไหร่
นั่นจึงเป็เหตุผลว่าทำไมหลังจากที่อ่านนิยายเื่นี้จบ หัวใจของเซี่ยเสี่ยวเล่ยถึงไม่ได้เต้นตึกตักกับพระเอกเลย
บันไดไม่ได้ยาวมาก ในขณะที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยเดินลงมาถึงขั้นสุดท้าย ในใจก็คิดแผนการได้แล้ว
“คุณเหลียง แถวนี้มีซูเปอร์มาร์เก็ตที่ขายเส้นพาสต้าไหมคะ?”
“ในตู้เย็นมี” เหลียงเฉินตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง
“งั้น… ฉันขอใช้หน่อยได้ไหมคะ? แล้วก็… ขอยืมใช้ครัวด้วย” เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่ได้ยินคำตอบก็รีบพูดต่อ เธอคิดว่าเหลียงเฉินคงเมินเธอเหมือนเดิม
แต่ครั้งนี้เหลียงเฉินกลับไม่ได้ตอบในทันที
เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็จ้องเขา ยืนรอคำตอบ จากนั้นก็เห็นเขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตาสี่ดวงสบประสานกันอีกครั้ง
ดวงตาคู่นั้นยังคงงดงาม แต่แววตากลับไม่เ็าเหมือนครั้งแรก
แววตาที่เดิมเ็า ตอนนี้กลับถูกแทนที่ด้วย … ความสนใจใคร่รู้?
67K
