สวรรค์ชั้นต่ำ มหาลัยชั้นเลว 18+ (Low Heaven, Dirty Campus)

แสงแดดยามเช้าไม่ได้อ่อนโยนอย่างที่คิด

มันสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนของลินจนเธอต้องหรี่ตา ผ้าห่มพันตัวหลวม ๆ เผยให้เห็นต้นคอขาวเนียนกับรอยขีดบาง ๆ สีจางจางบนแผ่นอกที่เธอไม่รู้ว่ามันเกิดจากตอนไหน

เมื่อคืนนี้ในลิฟต์… เหมือนฝันที่เธอไม่อยากจะจดจำ แต่ก็ลืมไม่ลง

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทางกายภาพร่างกายยังปปติ

แต่เธอ “รู้สึก” ไปหมดทุกอย่าง

โดยเฉพาะตอนที่เธอยืนใกล้ภูจนได้ยินเสียงลมหายใจของเขาแ๶่๥ๆ ใกล้หู

หรือ๱ั๣๵ั๱จากผิวแขนที่แตะกันแค่ปลายผิวเนื้อ…

มันเหมือนโดนกระชากเข้าไปในหลุมลึกแห่งความรู้สึกผิดและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน

—

ตอนบ่าย ลินถูกเรียกเข้าห้องพักครูของภาคิน

ประตูห้องเปิดอ้าไว้ครึ่งหนึ่ง กลิ่นกาแฟผสมกลิ่นเหงื่ออับ ๆ ลอยอ่อน ๆ จางในอากาศ

เธอเห็นเขานั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ ยกขาขึ้นพาดโต๊ะอย่างไม่แคร์มารยาท

“เข้ามาสิ”

เขาพูดโดยไม่เงยหน้า

“ฉันอ่านแล้ว…ทั้งหมดที่เธอเขียนหลังจากลิฟต์”

ลินเดินเข้ามาช้า ๆ มือกอดแฟ้มบางไว้แน่น

เธอหยุดยืนห่างจากโต๊ะเขาเกือบเมตร

“กลัว?”

ภาคินถาม

ลินเงียบ

แต่เธอพยักหน้าเบา ๆ

ภาคินยิ้ม

แล้วยกนิ้วชี้ขึ้น สั่งเบา ๆ

“ถอดเสื้อคลุมออก”

ลินชะงัก

“ฉันไม่สั่งให้ทำอะไรต่ำ ๆ หรอก”

เขาพูดต่อ

“แค่จะบอกให้เธอดูตัวเอง…ตอนที่เธอ ‘กลัว’ ว่ามันเป็๲ยังไง”

เธอค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อคลุมออก

ภายใต้ชุดนั้น เธอสวมเพียงเสื้อสายเดี่ยวบางเฉียบที่พอเผยให้เห็นเส้นเว้าโค้งของ๰่๭๫อกและหัวไหล่

ภาคินมอง ไม่กระพริบตา

“เขียนตอนที่เธอยืนแบบนี้ด้วย”

เขาพูดเสียงนิ่ง

“เขียนลงไปให้หมดว่า…เธอรู้สึกยังไงเวลาไม่มีอะไรป้องกันตัวเองเลย”

เขาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาช้า ๆ

จนร่างทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงฝ่ามือ

มือหนา ๆ ของเขาเอื้อมมาเกือบถึงต้นแขนของลิน

แต่หยุดไว้เพียงไม่กี่เ๢๲๻ิเ๬๻๱จากผิวเนียน

—

คืนนั้น

ลินกลับมานั่งที่โต๊ะในห้อง

เสื้อสายเดี่ยวยังอยู่บนตัวเธอ

เธอเขียนโดยไม่ใส่เสื้อคลุม

เขียนทั้งน้ำตา ทั้งความรู้สึกสับสน ทั้งความสั่นไหว

“ฉันรู้สึกเหมือนถูกกลืนกินด้วยสายตา… ทั้งที่เขายังไม่แตะตัวเลยสักครั้ง”

“มันร้อน มันอับ มันเหมือนฉันเปลือย…แม้จะยังสวมเสื้อผ้าอยู่”

เธอเขียนทุกอย่างลงไป

และเธอรู้ว่า…ยิ่งเธอเขียน เธอก็ยิ่งถูกพาตัวเข้าไปในเกมของพวกเขา

—

สองวันถัดมา

ลินได้รับซองจดหมาย

ด้านในคือคำสั่งถัดไป:

“ทดลองภาคปฏิบัติ: ๼ั๬๶ั๼อุณหภูมิคนแปลกหน้า”

สถานที่: ห้องพักผู้ช่วยวิจัย (ดล) / เวลา: 21.30 น.

แต่งตัวสบาย ๆ / ห้ามใช้โทรศัพท์

เธอรู้ว่าเธอควรหยุด

แต่สุดท้ายเธอก็อดใจที่จะไปไม่ได้ . . .

—

21:35 น.

ลินนั่งอยู่บนโซฟาหนังเทียมในห้องพักของดล

ไฟห้องหรี่ลงจนเกือบมืด เหลือแค่โคมไฟสีเหลืองวางอยู่ตรงมุมห้อง

ดลแต่งตัวสุภาพมาก — เสื้อเชิ้ตแขนพับ กางเกงผ้า ท่าทางยิ้มแย้มแบบคนไม่คิดร้าย

“เราไม่ทำอะไรเธอหรอกนะลิน”

เขาพูดเสียงนุ่ม

“แค่จะให้เธอวางมือลงบนร่างกายของฉัน…แล้วเขียนว่ารู้สึกยังไง”

“มือวางตรงไหน?”

เธอถามเบา ๆ

“ตรงไหนก็ได้…ที่เธอรู้สึกว่ามัน ‘บอกอะไรบางอย่าง’ ได้”

ลินยื่นมือออกอย่างลังเล

ปลายนิ้วของเธอแตะลงบน๰่๥๹อกด้านซ้ายของเขา

กล้ามไม่เยอะนัก แต่แน่นพอให้รู้ว่าเขาแข็งแรง

จากนั้นเธอลากนิ้วลงมาที่ชายเสื้อ

และในจังหวะนั้น ดลเอื้อมมือมา๼ั๬๶ั๼ที่ข้อมือเธอเบา ๆ

“เขียนไว้ด้วย…ว่าตอนนี้ฉันจับมือเธอไว้”

—

ความร้อนในห้องดูจะเพิ่มขึ้นโดยไม่มีเหตุผล

เสื้อผ้าที่เธอสวมเริ่มรัดตัว

เหงื่อผุดขึ้นตรงหลังคอ

ลมหายใจของเธอช้าลง…แต่ลึกขึ้น

เธอหันมองดลที่ยังยิ้มเหมือนไม่มีอะไร

แต่ตาของเขากลับนิ่งสนิท

—

“ฉันเขียนแล้วค่ะ…”

เธอพูด

แต่ในใจรู้ว่า…

“สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้” มันจะอยู่กับเธอตลอดไป…