ย้อนเวลามาเป็นแม่เลี้ยงสุดสวยในยุค 70 เพื่อเปลี่ยนอนาคตของวายร้ายตัวน้อย

บทที่ 29 ออกหน้าแทนแม่ใหม่

ลุงโจวพยักหน้า "ใช่! สองแม่ลูกที่ตามนายทหารใหญ่มาตอนที่จ้านตงผ่าตัดเมื่อวาน พวกเธอไม่รู้หรอก ตอนที่ฉันพาเด็กๆ ไปผูกม้า เด็กๆ พวกนี้คงมองหยางอะไรลี่นั่นไม่กี่ที ก็ถูกเธอด่า"

ลู่เหวินเฮ่ากำลังเคี้ยวซาลาเปาอยู่ครึ่งคำ ได้ยินคำพูดของลุงโจวก็รีบเข้ามา

"ป้าคนนั้นใจร้ายมาก เธอด่าพวกเราว่าเป็นขอทาน บ้านนอก คนจร เถียนเถียนถึงกับร้องไห้เลย"

ลู่เหวินยวนทำหน้าบึ้ง "พวกเธอไม่ใช่คนดี"

สีหน้าของลู่จ้านตงเคร่งขรึมลง ในฐานะพ่อ เมื่อได้ยินคนอื่นเรียกลูกๆ ของเขาแบบนั้น เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

ซูซ่านเห็นว่าลู่จ้านตงอารมณ์ไม่ดี จึงยิ้มและลูบหัวลู่เหวินเฮ่า 

"ไม่เป็นไรๆ ถูกด่าไม่กี่คำก็ไม่เป็นอะไรหรอก แล้วอีกอย่าง พอพวกเขารู้ว่าพวกเราเป็นลูกของผู้พันลู่ พวกเขาต้องเสียใจแน่ๆ"

ลุงโจวยิ้ม "จ้านตง ซูซ่านนี่ดีจริงๆ อ้วนๆ ขาวๆ ดูมีโหงวเฮ้งดี อย่าทำให้เธอเสียใจนะ"

"ครับลุงโจว" ลู่จ้านตงมองซูซ่านแล้วยิ้ม

"ลุงโจว ถ้าลุงชมอีก ฉันจะเขินแล้วนะ" ซูซ่านรีบเชิญลุงโจวไปที่เตียงข้างๆ เพื่อกินข้าวกับเด็กๆ

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ เด็กๆ และลุงโจวก็กินกับข้าวที่ซูซ่านซื้อมาจนหมด

หลังจากทุกคนกินข้าวเสร็จ ซูซ่านก็มองไปที่ลู่จ้านตงที่นอนอยู่บนเตียง

"ฉันจะพาเด็กๆ ออกไปเดินเล่น เดี๋ยวฉันจะให้ผู้หมวดจ้าวมารับช่วงต่อ"

ลู่จ้านตงพยักหน้า "ที่นี่ยังมีพยาบาล ไม่ต้องห่วงผม"

ได้ยินว่าซูซ่านจะพาพวกเขาออกไปเดินเล่น ดวงตาของเด็กๆ ก็เป็นประกายด้วยความคาดหวัง

ถึงแม้ว่าใบหน้าของลู่เหวินยวนจะดูเฉยๆ แต่ซูซ่านก็มองเห็นประกายในดวงตาของเขา

อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังอายุแค่สิบขวบ

ซูซ่านบอกจ้าวเถี่ยจู้ จากนั้นก็พาเด็กๆ ออกไป

เกวียนของลุงโจวเป็นพาหนะที่ดีมาก เมื่อวานตอนกลับ ซูซ่านยังให้ลุงโจวใส่ตะกร้ายาวๆ ไว้ด้านหลัง เพื่อใส่ของได้เยอะๆ

ซูซ่านเติบโตในอำเภอ จึงรู้จักที่นี่ดี

ถนนที่โรงพยาบาลตั้งอยู่นั้น ถือเป็นย่านที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในเมืองแล้ว

ซูซ่านพาพวกเขาไปที่ห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุดก่อน ลุงโจวยืนยันที่จะเฝ้าเกวียน จึงไม่ได้เข้าไปด้วย

เด็กๆ เดินตามซูซ่านเข้าไปในห้าง เพราะเสื้อผ้าที่สวมใส่ขาดรุ่งริ่ง เด็กๆ จึงกลายเป็นจุดสนใจของคนรอบข้าง

เดิมทีลู่เสี่ยวเถียนก็ขี้กลัวอยู่แล้ว ก็ตกใจจนไม่รู้จะเดินยังไง

ซูซ่านจูงมือเธอแล้วลูบหัวเธอเบาๆ

"วันนี้ป้าจะแต่งตัวให้เถียนเถียนสวยๆ เหมือนเจ้าหญิงน้อยเลย"

ลู่เสี่ยวเถียนรู้สึกเขินอาย เงยหน้ามองเธอด้วยตาแป๋วๆ ดวงตาที่หวาดกลัวเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ป้า พื้นเย็นสบายจัง"

ลู่เหวินเฮ่าที่เดินเท้าเปล่าอยู่ข้างๆ เหยียบพื้นในห้างสรรพสินค้า อยากลองเล่นสไลด์บนพื้น

แต่สิ่งที่ดึงดูดเขาที่สุดคือสินค้าที่มีสีสันสวยงามในตู้โชว์

ลู่เหวินยวนมองไปรอบๆ อย่างเงียบๆ เมื่อเห็นตู้กระจก ก็จะเข้าไปใกล้ๆ คุยกับลู่เหวินเฮ่าว่าข้างในมีอะไร

ซูซ่านพาเด็กๆ ไปที่โซนขายรองเท้าเด็กก่อน

จริงๆ แล้ว นอกจากลู่เหวินเฮ่าที่เท้าเปล่า รองเท้าของลู่เหวินยวนกับลู่เสี่ยวเถียนก็ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าไหร่

รองเท้าของทุกคนขาดเป็นรู ขาดสองรูบ้าง สามรูบ้าง ส้นรองเท้าก็หลุด เพราะรองเท้าเล็กเกินไป

ก่อนที่ลู่จ้านตงจะบาดเจ็บ เขารู้แค่ส่งเงินเดือนกลับบ้าน แต่เงินเหล่านั้นไม่ได้ถูกใช้กับเด็กๆ เลย

พอเขามาเห็นปัญหานี้ เขาก็เดินไม่ได้แล้ว

จริงๆ แล้ว นี่ก็เป็นสาเหตุสำคัญที่ครอบครัวลู่ไม่ยอมส่งเขามาโรงพยาบาล

กลัวว่าเขาจะมาคิดบัญชีกับครอบครัวลู่

ได้ยินว่าซูซ่านจะซื้อรองเท้าให้เด็กๆ พนักงานขายก็มองเด็กๆ ด้วยท่าทีเย็นชา แล้วมองไปที่เท้าของเด็กๆ

"ถ้ารองเท้าสกปรก พวกเธอไม่ซื้อ เราจะแย่เอานะ"

ดูจากการแต่งกายที่ขาดรุ่งริ่งของเด็กๆ พวกนี้แล้ว ดูไม่เหมือนคนที่จะซื้อรองเท้าได้

"สกปรกแล้วจะเป็นยังไง? พวกคุณไม่ได้บริการประชาชนเหรอ?"

อีกฝ่ายเบะปาก "พวกเราบริการประชาชน ไม่ได้บริการขอทาน!"

ซูซ่านได้ยินคำว่าขอทาน ก็โกรธขึ้นมาทันที

"ว่าใครเป็นขอทาน? พูดอีกครั้งสิ!"

เสียงของซูซ่านดังมาก ดึงดูดให้คนรอบข้างหันมามอง

พนักงานขายเห็นท่าทางของซูซ่าน ก็หยิบไม้ขนไก่ขึ้นมา ปัดไปปัดมา ไม่สนใจ

"ป้า ไปกันเถอะ..."

ลู่เสี่ยวเถียนดึงชายเสื้อของซูซ่าน เธอรู้สึกกลัวกับสถานการณ์แบบนี้

ลู่เหวินยวนกับลู่เหวินเฮ่าที่อยู่ข้างๆ ก็กัดริมฝีปากแน่น กำหมัด ร่างกายเล็กๆ เต็มไปด้วยความโกรธ

วันนี้มาอำเภอเป็นครั้งแรก พวกเขาถูกเรียกว่าขอทานเป็นครั้งที่สองแล้ว

พวกเขายากจน แต่พวกเขาก็มีศักดิ์ศรี

ซูซ่านมองเด็กๆ ที่กำลังโกรธ แล้วมองลู่เสี่ยวเถียนที่หวาดกลัว ยิ้มแล้วพูดว่า 

"เถียนเถียน เราเป็นคนดี ไม่เคยติดหนี้ใคร เราเอาเงินมาซื้อของ คนอื่นดูถูกเรา นั่นเป็นเพราะพวกเขามองคนแต่ภายนอก ไม่ใช่ความผิดของเรา เข้าใจไหม?"

"ว่าใครมองคนแต่ภายนอก?"

พนักงานขายที่อยู่หลังเคาน์เตอร์โกรธมาก มีคนมากมายมองอยู่

ซูซ่านมองเธออย่างเย็นชา ถามกลับ "แล้วเธอด่าใครว่าขอทาน?" 

พูดจบก็มองไปที่ผู้คนรอบข้าง "ถามพี่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ ดูสิ คำว่าขอทานเป็นคำด่าไหม? ทำไม ห้างสรรพสินค้าของคุณสูงส่ง คนจนเข้ามาไม่ได้งั้นเหรอ?"

เสียงของซูซ่านดัง ตัวก็อ้วน แค่ยืนเฉยๆ ก็ดึงดูดความสนใจแล้ว ตอนนี้มีคนมามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ

พนักงานขายก็ไม่ยอมแพ้ "ดูตัวเองสิ อ้วนเหมือนหมู ส่วนเด็กๆ ผอมแห้ง ยังมีหน้ามาถามฉันว่าคำว่าขอทานเป็นคำด่าไหม? มีแม่แบบนี้ด้วยเหรอ? ฉันว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงมากกว่ามั้ง?"

คำพูดนี้ดูถูกเหยียดหยามมาก

แต่คำพูดนี้ก็โดนใจคนดูบางคนจริงๆ

ผู้หญิงอ้วนคนนี้ดูก็รู้ว่าหนักมากกว่าสองร้อยจิน แต่เด็กๆ กลับผอมแห้ง เสื้อผ้าก็ขาดรุ่งริ่ง ดูยังไงก็เป็นแม่เลี้ยงใจร้าย

คำพูดของพนักงานขาย ทำให้คนดูหันมาสนใจซูซ่าน

ดูยังไงก็เหมือนที่พนักงานขายพูด ผู้หญิงอ้วนคนนี้ไม่ใช่คนดี

ซูซ่านอยากจะพูดว่า คุณพูดถูก ฉันเป็นแม่เลี้ยงของพวกเขาจริงๆ

แต่เธอยังไม่ทันได้พูด ก็มีเสียงดังกังวานดังขึ้น "เธอไม่ใช่แม่เลี้ยงของพวกเรา! เธอเป็นแม่ใหม่ของพวกเรา! เธอเพิ่งเป็นแม่ของพวกเราได้สองวัน!"

ซูซ่านมองลู่เหวินยวนที่อยู่ข้างๆ ด้วยความประหลาดใจ เด็กน้อยกำหมัดแน่น หน้าแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอปูดขึ้นมาเพราะออกแรงมากเกินไป

"ใช่ พวกเธอต่างหากที่เป็นคนไม่ดี! แม่ใหม่ของพวกเราใจดีกับพวกเรามาก ซื้อของอร่อยๆ ให้ ยังพาพวกเรามาซื้อรองเท้าด้วย! พวกเธอต่างหากที่เป็นคนไม่ดี!" 

ลู่เหวินเฮ่ายืนอยู่ข้างๆ พี่ชาย ลู่เหวินยวน ทั้งคู่มีสีหน้าแบบเดียวกัน

ลู่เสี่ยวเถียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ซูซ่านร้องไห้ กอดแขนซูซ่านแน่น

ถึงแม้ว่าซูซ่านแม่ใหม่ของพวกเขาจะมาอยู่บ้านได้ไม่นาน แต่ในช่วงเวลาไม่ถึงสองวันนี้ พวกเขาก็ได้รับความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากครอบครัวลู่

และแม่ใหม่พาพ่อมาโรงพยาบาล ระหว่างทาง ได้ยินคุณปู่โจวบอกว่า ถ้าไม่มีแม่ใหม่คนนี้ พ่อของพวกเขาก็จะเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต

คำพูดของเด็กๆ ทำให้คนรอบข้างรู้ว่าพวกเขาเข้าใจซูซ่านผิด จึงหันไปมองพนักงานขายคนนั้น

"ซูซ่าน เธอมาทำอะไรที่นี่?"

ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงวัยกลางคนเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

ซูซ่านเห็นว่าอีกฝ่ายคือหลิวเยว่หลาน คนที่เคยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับเธอ งานของเธอในเมืองคือพนักงานของห้างสรรพสินค้านี้

และยังเป็นหัวหน้าทีมด้วย

ของที่ซูซ่านซื้อก่อนไปหมู่บ้านเถาฮวา ส่วนใหญ่ก็ฝากเธอซื้อ

"ป้าเจียง"