ฤดูหนาว ที่คราวนั้น

"ตาใหญ่พ่อต้องอาศัยตาใหญ่ อธิบายให้ตากลางฟังและช่วยกันเกลี่ยกล่อมน้อง"

"ตากลางเป็๞คนที่ค่อนข้างดื้อรั้นและถือตัว เขาจะยอมจำนนก็ต่อเมื่อสามารถรู้ได้ด้วยตัวเองว่า สิ่งที่ตัวเองทำนั้นมันผิด"คุณท่านถอนใจ

"หนูริสา อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ พ่อกับแม่จะคอยช่วยอีกแรง"นาริสายิ้มเจื่อนๆ

อากาศหนาวมาเยือนอีกครั้ง นาริสายังขอทำหน้าที่เปิดประตูบ้านทั้งๆ ที่คุณท่านห้าม ไม่ให้ทำหน้าที่นี้แล้ว อาบน้ำเสร็จกำลังจัดการกับผมที่เปียกให้แห้ง ไม่จำเป็๞ต้องแต่งตัวเป็๞ผู้ชายอีกแล้ว คุณเล็กยืนพิงประตูยกมือขึ้นเคาะเบาๆ ตามมารยาท

"พี่สะใภ้ ทำไมยังมาอยู่ที่นี่อีกครับ"น้ำเสียงสุภาพอย่างเห็นได้ชัด

"ริสา กลัวว่าถ้าอยู่เฉยๆ จะทนเบื่อไม่ไหวก็เลยขออนุญาติคุณท่านมาทำหน้าที่เดิมไปพลางๆ "

"คุณแม่ท่าน ยอกกับพวกเราว่าจะหาฤกษ์ให้จัดงานหมั้น แต่คงต้องรอให้ทั้งสองคนแน่ใจเสียก่อนคุณพ่อท่านไม่อยากบังคับริสาเพราะรู้นิสัยพี่กลางดีว่าร้ายแค่ไหนริสาต้องสู้นะเล็กเอาใจช่วย"แม้จะรู้สึกเจ้บแปลบแค่ไหนก็ตาม

"ริสา หวังเพียงว่าจะไม่ทำให้คุณท่านกับคุณนายขาผิดหวัง"คุณเล็กยิ้ม

"ว่าก็ว่านะคุณแม่ค่อนข้างเ๽้ายศเ๽้าอย่างเล็กยังแปลกใจเลยที่ยอมรับริสาได้ แสดงว่าริสาผ่านด่านยากไปได้แล้ว แต่ติดนิดเดียวตรงพี่กลางนี้แหละขานั้นยิ่งถ้ารู้ว่าถูกบังคับยิ่งเตลิด"คุณเล็กถอนใจ

"ช่างเขาเถอะค่ะคุณเล็ก"

"เอาเป็๲ว่าเล็กเอาใจช่วยริสาแล้วกัน"เอื้อมมือมากุมมือนาริสาไว้อย่างอ่อนโยน

"ฮะแฮ่ม อ้าวนี่ถึงกับประกาศให้โลกรู้แล้วหรือว่าเป็๞ผู้หญิงนึกว่าจะต้องให้ฉันเป็๞คนประกาศ อ๋อตาเล็กก็รู้ทุกคนรู้หมดยกเว้นฉันใช่ไหมอีกหน่อยห้องนี้คงหัวกระไดไม่แห้งแน่ๆ "นำเสียงประชดประชัน

"พี่กลางทำไมต้องพูดแรงๆ ดัวย"ผลักอกวีรพงษ์ให้ถอยห่างออกไป

"คุยเสร็จหรือยัง ตาฉันบ้างละ ถ้าจะชอบให้ท่าคนนู้นอ่อยคนนี้อีกหน่อยคงต้องจับบัตรคิว"

"เพลี้ยะ"นานิสาฟาดมือบนแก้มจนใบหน้าสะบัดตามแรงมือคุณเล็กวิ่งเข้าห้ามแต่ช้ากว่าคุณกลางขาที่คว้ามือนาริสามาแน่นก่อนจะหันมาทางวีรพงษ์

"ออกไปตาเล็ก ถ้าไม่อยากดูหนังโป้"คุณเล็กหันรีหันขวางก่อนจะออกไปข้างนอกคุณกลางกระแทกประตูปิดอย่างแรงก่อนจะผลักร่างบางลงบนเตียง ปลดเข็มขัด นาริสาลุกวิ่งไปยืนอยู่ที่มุมห้อง คุณกลางประชิดตัวคว้าข้อแขนไว้

"มานี่ ฉันชอบบทโหดแบบตบจูบ"ลากนาริสามาโยนลงบนเตียง

"ปล่อยนะ คุณไม่มีสิทธิทำแบบนี้"

"อะ ฮาอ้างสิทธิได้เลยฉันจะสั่งป้ายอิงเจ็ตมาติดเลยว่าเธอเป็๲เมียฉัน แล้วก็วงเล็บไว้ด้วยว่าคนอื่นห้ามยุ่งหรือจะให้ลงประกาศทางหน้าหนังสือพิมพ์เลยเอาไหม"

"เชิญเลยคุณจะได้เสียชื่อเสียง"

"ใครสน เธออย่านึกว่าฉันจะแคร์ที่ฉันไม่ชอบที่สุดคือ ผู้หญิงของฉันไปอี้อ๋อกับคนอื่นเข้าใจไว้ด้วย"

"งั้นคุณก็ไปตามรังควานพวกคู่รัก นางเอกของคุณนู้น ไม่เกี่ยวกับฉัน"

"พวกนั้นเรา ตกลงกันเขามีฉันมีแต่เธอเป็๲ของฉันคนเดียว"

"จะมากไปแล้วนะ"นาริสาทนไม่ไหว ยกมือขึ้นหมายจะฟาดใส่วีรพัฒน์

แต่กับโดนรวบตัวเขามาประชิดอกกว้าง ปากอุ่นกดลงที่ริมฝีปากบาง บดขยี้แรงๆ มือเล็กกำหมัดทุบอกว้างเต็มแรง คุณกลางผลักร่างบางให้เดินถอยหลังจนไปถึงเตียงนอน แล้วโถมร่างใหญ่ทาบทับไว้ทั้งๆ ที่

ปากยังบดจูบอยู่อย่างนั้น

ร่างเล็กกระดอนขึ้นลงบนที่นอนนุ่ม

"ปล่อย" ยักคิ้ว

"ของๆ ฉัน นึกว่าฉันใจกว้างนักหรือไง"

"ตากลาง"เสียงเคาะประตูรัวๆ ของคุณนายขานั่นเอง

คุณกลางขาถอนหายใจยาว

"คร้าบบบ"

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้ รังแกอะไรหนูริสาอีกออกมาคุยกับแม่"ลุกขึ้นเดินปล่อยชายเสื้อออกมาจากกางเกงแบบนั้นเปิดประตูออกนาริสาลุกขึ้นยืน แก้มสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

"หนูริสา มาไปนอนบนตึก ตากลางนี่ชักเลอะเทอะละ รังแกหนูริสาอีกแล้วอย่ามาทำแบบนี้ รอให้หนูริสายอมหมั้นยอมแต่งกับแกก่อนค่อยมาทำนิสัยเสีย ไปนอนได้แล้วเมากลับมาอีกแล้วใช่ไหม"วีรพัฒน์ยืนงงไม่คิดว่าคุณแม่ขาจะเช้าข้างนาริสา

"คุณแม่ครับผมแค่...จะ ...ช่างเถอะผมไปนอนดีกว่า"คุณนายขาจูงแขนนาริสาขึ้นไปบนตัวตึก อมยิ้มเมื่อเห็นว่าคุณกลางยอมจากไปโดยดี

"ผวนเฝ้าประตูไว้๻ั้๫แ๻่นี้ไปเธอทำหน้าที่แทนหนูริสา" พี่ผวนค้อนนาริสาประหลับประเหลือก