เช้าวันอังคารอันสดใส แสงแดดยามเช้าสะท้อนอาคารกระจกสูงระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจสำนักงานใหญ่ของ ‘พาราดิโซ แซนิทารี’ ตั้งตระหง่านอย่างยิ่งใหญ่ หรูหราสะอาดสะอ้านจนแทบไร้ฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียวสมกับเป็บริษัทสุขภัณฑ์อัจฉริยะอันดับหนึ่งของประเทศ
พิมมาดา ในชุดเดรสทรงเอสีส้มอิฐ ตัดกับผิวขาวอมชมพูสวมทับด้วยสูทสีครีมดูเรียบหรู ทรงผมยาวดัดลอนถูกรวบครึ่งหัวอย่างเป็ระเบียบวันนี้เธอเตรียมตัวมาอย่างดีเยี่ยม นึกในใจซ้ำ ๆ ราวกับท่องคาถา ‘ตั้งสติก้าวทีละก้าว อย่าสะดุด อย่าล้ม !’
“ตึกสวยสะกดตาขนาดนี้ สมคำร่ำลือจริง ๆ” เธอพึมพำกับตัวเองขณะก้าวขาเข้าลิฟต์ผู้บริหารโดยมี พลอย เพื่อนสนิท และทีมงานอีกสองคนเดินตามมาติด ๆ
“ระวังตัวด้วยนะพาย” พลอยกระซิบข้างหู “ฉันสืบมาเพิ่มคุณภพธรนอกจากจะเนี้ยบเื่งานแล้ว สายตาเขายังคมกริบแวบเดียวก็มองออกว่าใครเตรียมตัวมาดีหรือไม่ดี”
“รู้แล้วน่า วันนี้ฉันคือพิมมาดาเวอร์ชันพรีเมียมไร้ที่ติร้อยเปอร์เซ็นต์” เธอยักคิ้วให้เพื่อนอย่างมั่นใจแม้ในใจจะแอบตื่นเต้นจนมือเริ่มเย็น
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 38 ซึ่งเป็ชั้นของผู้บริหารสูงสุดบรรยากาศเงียบสงบ ตกแต่งอย่างเรียบหรู และอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาขาวเลขาสาวหน้าตาสะสวยเข้ามารับรองและเชื้อเชิญพวกเธอเข้าไปในห้องประชุมใหญ่
พิมมาดาจัดแจงเชื่อมต่อโน้ตบุ๊กเข้ากับระบบโปรเจกเตอร์ตรวจเช็กสไลด์และรีโมตคอนโทรลเป็ครั้งสุดท้าย ทุกอย่างพร้อมสมบูรณ์แบบเหลือเพียงรอ "คุณภพ" ปรากฏตัว
เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องประชุมกระจกนิรภัยก็ถูกเปิดออก...
ร่างสูงโปร่งราว 185เิเในชุดสูทสากลสีเทาเข้มตัดเย็บกริบพอดีตัว ก้าวเข้ามาภายในห้อง ‘ภพ’ ภพธรประธานหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ ผู้มีใบหน้าคมคายราวกับรูปสลัก จมูกโด่งเป็สันคิ้วเข้ม และั์ตาสีน้ำตาลเข้มลึกซึ้งที่ดูทรงอำนาจแต่อบอุ่นอย่างประหลาดทุกท่วงท่าการเดินของเขาสะท้อนความสุขุม นุ่มลึก และสง่างาม
พิมมาดาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสายตาประสานเข้ากับั์ตาคู่นั้น'หล่อกว่าในนิตยสารสิบเท่า!'หัวใจเ้ากรรมดันกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้
“สวัสดีครับทุกคน ผม...ภพธร เชิญนั่งครับ”เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังของเขากล่าวขึ้นอย่างเป็กันเองทว่ายังคงความสง่างามไว้ทุกกระเบียดนิ้ว
“สวัสดีค่ะคุณภพธร ดิฉันพิมมาดา Senior AE จากเบรนสตรอม เอเจนซี่วันนี้จะเป็คนนำเสนอแผนงานโฆษณาแคมเปญใหม่ให้กับทางพาราดิโซ แซนิทารีค่ะ” พิมมาดารวบรวมสติส่งยิ้มหวานอย่างมืออาชีพพร้อมยกมือไหว้ทักทาย
ภพธรมองสบตาสาวสวยตรงหน้า ั์ตาฉายแววพึงพอใจ “เชิญครับคุณพิมมาดาผมพร้อมฟังไอเดียของคุณแล้วครับ”
การนำเสนอผลงานเริ่มต้นขึ้น พิมมาดาทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมไม่มีที่ติเธออธิบายถึงแิการเปลี่ยนภาพจำของห้องน้ำให้เป็ ‘์แห่งการผ่อนคลาย’ดึงจุดเด่นเื่เทคโนโลยีสุขภัณฑ์อัจฉริยะของบริษัทออกมาถ่ายทอดได้อย่างน่าสนใจนำเสนอสถิติทางการตลาดและข้อมูลเฉพาะทางของผู้บริโภคได้อย่างฉะฉาน
ภพธรนั่งฟังอย่างตั้งใจั์ตาคมจับจ้องมองหญิงสาวหน้าห้องประชุมที่ไม่ใช่แค่สวยแต่มีเสน่ห์และฉลาดเป็กรด วิธีการพูด น้ำเสียง และแววตาที่มุ่งมั่นของเธอดึงดูดความสนใจของเขาไปทั้งหมดจนแทบไม่ได้มองหน้าจอโปรเจกเตอร์ด้วยซ้ำ
“...จากทั้งหมดที่กล่าวมา แคมเปญนี้จะไม่ได้ทำให้คนจดจำแค่แบรนด์แต่จะทำให้คนรู้สึกว่า ‘ห้องน้ำพาราดิโซ’ คือพื้นที่เติมเต็มพลังชีวิตให้ทุกเช้าและก่อนนอนค่ะ”เธอสรุปปิดท้ายอย่างงดงาม พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ
“ยอดเยี่ยมมากครับ” ภพธรเอ่ยชมทันทีอย่างไม่กั๊ก“เป็แิที่ตีโจทย์แตกตรงจุดและตอบโจทย์ภาพลักษณ์ใหม่ที่เรา้าจะสื่อสารได้อย่างสมบูรณ์แบบผมประทับใจมากครับคุณพิมมาดา”
“ขอบพระคุณมากค่ะคุณภพธร!” พิมมาดาหัวใจพองโตความตึงเครียดตลอดหลายวันที่ผ่านมามลายหายไปสิ้น
“ดูจากรายละเอียดการพรีเซนต์แล้ว เมื่อเทียบกับบริษัทอื่น ผมตัดสินใจได้เลย...ว่าจะให้ทางเบรนสตรอมเอเจนซี่รับโปรเจคโฆษณานี้ไปทำนะครับ...ถ้าอย่างนั้น วันนี้พอเท่านี้ก่อนเื่รายละเอียดสัญญาและงบประมาณ ทางฝ่ายบัญชีของเราจะประสานงานติดต่อกลับไปนะครับ”ภพธรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยื่นมือออกไปเพื่อััมือทักทายตามธรรมเนียมธุรกิจ
พิมมาดารีบยิ้มหวาน ยื่นมือขวาออกไปจับมือกับประธานหนุ่มััจากฝ่ามือหนาและอบอุ่นของภพธรทำเอาเธอแอบใจสั่นแต่ก็พยายามรักษามาดมืออาชีพไว้สุดชีวิต
“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะ” พิมมาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เธอยกมือไหว้ขอบคุณเขาอีกครั้งและหมุนตัวเตรียมจะเดินไปเก็บโน้ตบุ๊กบนโต๊ะ...ภารกิจวันนี้เสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ!
แต่แล้ว... โชคชะตาแห่งความโก๊ะก็ไม่เคยปรานีใคร!
ขณะที่เธอกำลังก้าวขาหมุนตัวปลายส้นสูงทรงเข็มของเธอดันไปเกี่ยวเข้ากับสายไฟของปลั๊กพ่วงโปรเจกเตอร์ที่พาดอยู่บนพื้นอย่างจัง!
“กรี๊ด!”
ความรู้สึกโลกหมุนวนเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างระหงของพิมมาดาเสียการทรงตัวอย่างรุนแรงถลาพุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง แฟ้มงานและรีโมตในมือลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศสายตาของเธอมองเห็นพื้นห้องประชุมกำลังลอยเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
ไม่นะ! ต่อหน้าท่านประธานแสนล้านเนี่ยนะ! ยัยพายยยย!
พรึ่บ!
ทว่า ความเ็ปจากการกระแทกพื้นกลับไม่เกิดขึ้น!
ท่อนแขนแข็งแรงและทรงพลังของภพธรคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันควันในเสี้ยววินาทีก่อนจะดึงรั้งร่างของหญิงสาวเข้ามาปะทะกับอกแกร่งของเขาอย่างจังหวะพอดีเป๊ะแรงเหวี่ยงทำให้หน้าผากมนของเธอชนเข้ากับแผงอกอบอุ่นใต้สูทเนื้อดีของเขาเข้าอย่างจัง
แฟ้มเอกสารปลิวว่อนร่วงลงสู่พื้นเสียงดัง 'ตุ้บ!' พร้อมกับความเงียบกริบที่ปกคลุมไปทั่วห้องประชุม
เวลาราวกับจะหยุดหมุน...
กลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ ของน้ำหอมเปลือกไม้ระดับไฮเอนด์จากตัวของท่านประธานลอยแตะจมูกหญิงสาวหัวใจของเธอเต้นระทึกราวดนตรีร็อกแอนด์โรล สายตาของเธอค่อย ๆช้อนขึ้นมองสบเข้ากับั์ตาคมกริบของประธานหนุ่มที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เิเ
ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนััได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ภพธรจ้องมองใบหน้าหวานที่บัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดแววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธหรือรำคาญใจเลยสักนิดแต่มันกลับเต็มไปด้วยความประกายขบขันและเอ็นดูอย่างถึงที่สุด
“คุณ... เป็อะไรไหมครับคุณพิมมาดา?” เสียงทุ้มของภพธรเอ่ยถามเบา ๆอยู่ชิดใบหู
“เอ่อ... มะ...ไม่เป็ไรค่ะ” พิมมาดาตอบเสียงตะกุกตะกักพยายามจะยันตัวออกจากอกแกร่ง แต่ดันก้าวขาพลาดไปเหยียบหลังเท้าของภพธรเข้าเต็ม ๆ!
“อั้ก!” เขาชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงกระชับเอวเธอไว้ไม่ให้ล้มลงไปอีกรอบ
“อุ้ย! ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริง ๆ ค่ะคุณภพธร!” พิมมาดาหน้าเสียรีบเด้งตัวออกจากอ้อมกอดของเขาเหมือนโดนของร้อน ใบหน้าสวยร้อนผ่าวจนแทบจะไหม้เธอก้มลงไหว้อีกฝ่ายยกใหญ่ด้วยความอับอายขายหน้าระดับจักรวาล
พลอยและทีมงานรีบวิ่งเข้ามาช่วยเก็บเอกสารบนพื้นกันยกใหญ่ด้วยความใ
ภพธรหัวเราะในคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนุ่ม ๆ นั้นทำให้พิมมาดาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ จากตรงนี้
“ไม่เป็ไรครับ ผมรับทัน” ภพธรก้มลงช่วยเก็บรีโมตที่ตกลงบนพื้นแล้วส่งคืนให้เธอสายตาของเขาจับจ้องที่รอยแดงจาง ๆ บนหน้าผากของเธอ “ว่าแต่...หน้าผากคุณไปโดนอะไรมาครับ ดูปูด ๆ หน่อยนะ”
โอ๊ยยย! เขาเห็นรอยปูดของเมื่อวานด้วย! เธอแทบอยากจะบ้าตาย
“เอ่อ... ทดสอบความแข็งแรงของไวท์บอร์ดที่ออฟฟิศมาค่ะ แฮะ ๆ” หญิงสาวส่งยิ้มแห้งๆ ตอบกลับไปแบบโก๊ะ ๆ อย่างลืมตัว
ภพธรคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่ได้ รอยยิ้มนั้นสว่างไสวและมีเสน่ห์จนทำให้พิมมาดาใจสั่นสะท้านประธานหนุ่มสุดเนี้ยบที่ทุกคนว่าเ็าและเข้มงวด...กลับหัวเราะและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธออย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน
“งั้นคราวหน้า... ระวังส้นสูงด้วยนะครับ ผมอาจจะไม่ได้รับทันทุกรอบ” เขาพูดพลางส่งสายตาท้าทายและแฝงความหมายบางอย่าง
“ขะ...ขอบคุณค่ะคุณภพธร พายจะระวังให้มากกว่านี้ค่ะ” เธอก้มหน้าก้มตาตอบด้วยความอายสุดขีด
หลังจากเดินออกจากห้องประชุมและขึ้นรถกลับออฟฟิศ พิมมาดานั่งกุมแก้มตัวเองที่ยังร้อนผ่าวไม่หายพลอยที่นั่งข้าง ๆ ได้แต่หัวเราะแซวไม่หยุด
“แก๊! ฉากเมื่อกี้มันพระเอกนางเอกซีรีส์เกาหลีชัด ๆ! เขากอดแกไว้แน่นเลยนะพายแล้วสายตาที่คุณภพมองแกนะ... มันไม่ใช่สายตามองคู่ค้าแล้วนะเท้อ!”
“หยุดเลยนะพลอย! ฉันขายหน้าจะตายอยู่แล้วเนี่ย สวยเป๊ะมาทั้งชั่วโมงมาตกส้นสูงสะดุดสายไฟตอนสุดท้าย!” AEสาวเอาหมอนอิงปิดหน้า บ่นอุบอิบ
แต่ทว่า... ความอบอุ่นจากอ้อมกอด สายตาคมคาย และกลิ่นหอมของภพธรกลับยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเธอไม่รู้ลืม
ขณะเดียวกัน ณ ห้องทำงานผู้บริหารสูงสุด...
ภพธรยืนมองลงมาจากกระจกหน้าต่างชั้นบนสุด เห็นรถของทีมงานเอเจนซี่ขับเคลื่อนออกไปเขายกมือขึ้นััที่อกข้างซ้ายของตัวเองที่ยังคงเต้นแรงผิดปกติ รอยยิ้มจาง ๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม
‘พิมมาดา... AE สาวสวยสุดเก่ง แต่ดันโก๊ะได้น่าเอ็นดูขนาดนี้เลยเหรอ’
ประธานหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดสายหาเลขาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี
“คุณเลขาครับ... ช่วยบุ๊กคิวผมให้เข้าไปตรวจดูสถานที่ถ่ายทำโฆษณากับทีมเบรนสตรอม เอเจนซี่สัปดาห์หน้าด้วยนะครับ... ใช่ครับ ผมจะไปดูด้วยตัวเอง”
112
