ว่าที่พี่เขย...28 ????
" พี่ไนท์ " แก้วตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่ยังปวดท้องอยู่เล็กน้อย แก้วคงอยู่โรงพยาบาลค่ะ เห็นพี่ไนท์ที่นั่งหลับอยู่ที่เตียงแก้ว
" เจ็บมั้ย ขอโทษที่มาช่วยมึงกับลูกไม่ทัน ????" หน้าตาของพี่ไนท์ ตาบวม ผ่านการร้องไห้มาหนักมาก
" ไม่ใช่ความผิดพี่ อย่าคิดมากนะคะ แก้วก็สงสารลูก ???? " เป็แม่แท้ๆแต่ทำอะไรไม่ได้เลย
" มึงหายดีเมื่อไหร่ เราจะไปหาลูกกับแม่รินกันนะ " พี่ไนท์ลูบหัวแก้ว เชิงปลอบ
" ???????? "
" เข็มแข็งนะมึง พ่อวาเอากระดูกของแม่รินกับลูกของเราไปอยู่ที่เดียวกัน แม่รินกับลูกจะได้ไปเกิด " สักครั้งก็ยังดีที่ได้กอดแม่กับลูก ไม่ได้เลยเหรอ...
" แล้วพี่ปลา... "
" ปลามีอาการทางจิต ตอนนี้รักษาตัวอยู่ ไม่ต้องคิดถึงคนอื่นแล้ว มึงหลับไป 2 วันเต็มๆ รู้มั้ยทุกคนเป็ห่วงมึงมากนะ "
สักพัก พ่อวา พ่อวัต ก็มาค่ะ แก้วขอให้เล่าเื่พี่ปลา พ่อวาบอกว่า กล่องเหล็กนั่นเป็กล่องที่พี่ปลาได้มาจากใครก็ไม่รู้ตอนเด็ก พี่ปลาหลอกให้แม่รินไปที่กล่องแล้วผลักแม่รินลงไป แม่รินขาดอาการให้ใจในนั้น กล่องนั่นไม่มีอากาศเข้าไปได้ จนแม่รินกลายเป็กระดูกแม่ต้องทรมารมากๆเลยใช่มั้ยค่ะ กล่องเหล็กนี้อยู่กับพี่ปลามาหลายปี แม่รินอยู่ในห้องพี่ปลา อยู่ใกล้ๆแก้วเอง ????????
ป้าจีรับไม่ได้ที่พี่ปลาเป็แบบนี้ เสียใจมาก ตอนนี้ป้าจีดูแลพี่ปลาอย่างใกล้ชิด
"หมดทุกข์ หมดโศกนะลูกนะ " พ่อวาเข้ามาลูบหัวแก้ว
" บุญรักษานะลูกแก้ว " พ่อวัตบอกแก้ว แก้วไม่เคยลืมบุญคุณที่พ่อวัตเลี้ยงแก้วมานะคะ
เวลาผ่านไปเกือบเดือน แก้วดีขึ้นมาก ไม่ได้ขูดมดลูก จะหายเร็วขึ้นหน่อย พ่อวามาทำงานกับพ่อวัตอย่างเต็มตัว ย้ายมาอยู่ที่ไทย พ่อวาอยากมาอยู่ใกล้ๆกับแม่รินค่ะ
" พี่ปะ...ปลา " ตอนนี้แก้ว พี่ไนท์ พ่อวา พ่อวัตและพ่อแม่พี่ไนท์ มาหาพี่ปลา ที่ศูนย์รักษาผู้ป่วยทางจิตขั้นรุนแรง พี่ปลาโดนกักบริเวณ มีแม่จีอยู่ด้วยไม่ห่าง แก้วมาหาเป็ครั้งแรก พี่ปลาดูแย่มาก นั่งตาลอย พูดคนเดียว แม่จีนั่งมองพี่ปลาร้องไห้
" น้องพี่ " พี่ปลาตอบแก้วกลับมา แล้ววิ่งมาจับมือแก้ว แล้วพาไปนั่ง พี่ไนท์ก็จับมือแก้วอีกข้างไว้ อาจไม่ไว้ใจหรือเป็ห่วงค่ะ
" พี่รอนานมาก ทำไมไม่มาเลย น้อยใจนะ กอดๆ คิดถึงมากๆ " พี่ปลากอดแก้ว คำพูดเหมือนเด็กไร้เดียงสามาก ไม่เหมือนฆาตกรเลย
" มือน้องไม่สวยเลย พี่ให้ มันคือของน้องนะ " พี่ปลาถอดแหวนหมั้นมาใส่ให้แก้ว ทุกคนยืนน้ำตาซึม ไม่มีใครพูดอะไร
" แฟนน้องหล่อจัง น้องก็สวย พี่อยากอุ้ม
หลานอ่ะ รับๆ มีนะแฟนน้อง " พี่ปลาหันไปพูดกับพี่ไนท์
" พี่ดีใจจังที่น้องมาสักที แต่พี่ต้องไปแล้วนะมีคนมารับแล้ว "
" ใครเหรอคะ " แก้วถามพี่ปลา
" คุณอากับตัวเล็กของพี่ " พี่ปลาตอบพร้อมรอยยิ้มที่แก้วไม่เคยเห็น
" ลูกปลาได้เวลากินยาแล้ว " ป้าจีที่น้ำตาเปื้อนมาพาพี่ปลาไปกินยา สักพักก็ออกมาคุยพี่ปลากินยาหลับไปแล้ว ป้าจีบอกว่าถ้าอาการไม่กำเริบแล้ว พี่ปลาก็จะถูกส่งตัวไปที่คุก พี่ปลาพูดแต่
" เมื่อไหร่น้องจะมา คิดถึงน้อง " นั่งพูดคนเดียวทั้งวัน
" ให้อภัยปลาได้มั้ยแก้ว อโหสิให้ปลาได้มั้ยป้าขอนะแก้ว ???? " ป้าจีร้องไห้ขอร้องแก้ว
" หนูไม่เคยโกรธพี่ปลา หนูรู้พี่ปลาคงไม่อยากทำแบบนี้หรอกคะ ตอนนี้พี่ปลาก็ได้ชดใช้แล้ว หนูอโหสิให้นะคะ แม่รินกับลูกของหนูก็อยากให้เป็แบบนั้น " ทุกอย่างกลับมาไม่ได้ คิดซะว่ามันคือกรรมของเรา แก้วคิดถูกใช่มั้ยค่ะ
" ว้ายย ช่วยด้วย มีคนะโตึก "

4K
