หยางกงกับเย่อเล่อไป่เดินมาถึงโรงตีเหล็กกวาดสายตามองดูรอบๆและพบเฟยจินฟู่กำลังทำลับๆล่อๆอยู่ข้างๆกำแพง
" อ..องค์ชาย..นั่นเขาขอรับองครักษ์ขององค์หญิงที่กระหม่อมบอกไป"
หยางกงกล่าวด้วยความกระตือรือร้น หยุดเดินแล้วชี้นิ้วไปทางชายที่กำลังด้อมๆมองๆอยู่ทางด้านหน้า
" เ้านั่นเองรึ ดี...ตามข้ามาหยางกงเราจะไปจับหนูสกปรกกัน "
เย่อเล่อไป่กล่าวด้วยสายตาที่ดุดัน
" ขอรับ..ระวังพระวรกายด้วยหากเขาคิดจะทำอันตรายขึ้นมา "
" ไม่ต้องห่วงถึงจะเป็แค่องครักษ์แต่คงไม่คิดสั้นทำอะไรบุ่มบ่ามถึงเพียงนั้นอย่างไรซะที่นี่คือเมืองต่างถิ่นหากสร้างปัญหาคนที่จะได้รับผลกระทบก็คือลี่จางิ่"
" ขอรับองค์ชาย "
ทั้งสองเดินเข้าไปอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว
" เ้ากำลังจะทำอะไรงั้นรึ องครักษ์แห่งไป๋เฟ่ย "
//อึก!!!ใครกัน//เฟยจินฟู่อุทานในใจพร้อมกับหันหลังกลับไปทางต้นเสียงได้มีชายรูปงามสองคนกำลังยืนจ้องเขาตาเขม็งอยู่
" ข้า..เอ่อข้าแค่กำลังมองหาโรงตีเหล็ก ได้ยินทหารบอกว่าอยู่แถวนี้..ท่านชายรูปงามทั้งสองช่วยเมตตาบอกทางข้าได้หรือไม่"
เฟยจินฟู่คำนับคาราวะด้วยความนอบน้อมเก็บอาการได้เป็อย่างดีแต่ก็แอบหวั่นๆอยู่ไม่น้อย
" เ้าคือคนขององค์หญิงลี่จางิ่ใช่หรือไม่ "
ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยถามขึ้นทำให้เฟยจินฟู่รู้สึกกังวลและเสียวสันหลังวาบที่ชายผู้นี้รู้ว่าตนคือใคร
" ใช่ขอรับ...ไม่ทราบว่าใต้เท้าทั้งสองคือ..."
" อืม..โทษทีที่แนะนำตัวช้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้
คือองค์ไท่จื่อเย่อเล่อไป่องค์ชายอันดับหนึ่งของฮ่องเต้ส่วนข้ามีนามว่าหยางกงองครักษ์ขององค์ชายอันดับสองป๋อหวัง.."
จากที่ได้ยินการแนะนำตัวทำให้เฟยจินฟู่ดวงตาเบิกกว้างคนที่ไม่อยากพบเจอเป็ที่สุดได้มายืนอยู่ตรงหน้านี้แล้ว
" อึก!! ..อ..เอ่อคือ..ขอคาราวะองค์ชายและท่านหยางกงต้องขออภัยเป็อย่างสูงที่กระหม่อมเสียมารยาท ไม่ทำความเคารพต่อหน้าท่านทั้งสอง แถมยังพูดจาเสมอเทียบกับองค์ชายโปรดพระองค์ทรงเมตตาด้วยขอรับ"
เฟยจินฟู่รีบก้มคำนับทำความเคารพด้วยอาการตื่นใ ไม่คาดคิดว่าจะมาโดนองค์ชายเย่อเล่อไป่ตัวอันตรายพบเข้าในสภาพนี้
//บ้าจริงบังเอิญงั้นหรอ...คงไม่ใช่ เขาต้องจับตาดูก่อนหน้าแน่ั้แ่เมื่อไรกันนะ หากเกิดโดนสงสัยมากเข้าแผนการอาจพังเป็ได้ต้องรีบปลีกตัวออกไป//เฟยจินฟู่คิดในใจ
" กระหม่อมต้องรีบไปทำเกือกม้าแต่ว่าคงต้องเอาไว้ทีหลัง...นี่ก็ช้ามามากแล้วกระหม่อมขอตัวไปรับใช้องค์หญิงก่อนขอตัวนะขอรับ.."
" เดี๋ยวก่อน!! "
เสียงฉุดรั้งดังขึ้นขณะที่เฟยจินฟู่กำลังหันหลังเพื่อจะปลีกตัวเดินจากไป
"เื่เกือกม้าที่เ้า้าข้าจะให้หยางกงจัดการให้...ส่วนเื่ที่เ้าเที่ยวเดินไปทั่วโดยไม่รับอนุญาตนั้นข้าคงจะปล่อยให้ผ่านไปมิได้ เ้าคงเข้าใจที่ข้าจะพูดใช่หรือไม่ "
" องค์ชาย..หากท่านจะทำโทษกระหม่อม...
ท่านรับสั่งมาได้เลยกระหม่อมเข้าใจแต่ขอให้เื่นี้อย่าถึงหูองค์หญิงได้หรือไม่ "
" เ้าขออะไรที่มันดูจะแปลกเกินไปนะเหตุใดกันถึงไม่อยากให้องค์หญิงรับรู้ถึงเพียงนั้นหรือว่าเ้ากลัวนางมากกว่าการโดนลงโทษเชียวรึ "
หยางกงเดินเข้ามาวนรอบๆตัวของเฟยจินฟู่และมองั้แ่หัวจรดเท้าเพื่อกดดันให้เฟยจินฟู่เปิดเผยบางอย่างออกมา
" เ้าชื่ออะไรแนะนำตัวกับองค์ชายมาซะสิ
จะเป็การเสียมารยาทมากหากเ้าไม่บอกชื่อแล้วจากไปเยี่ยงนี้"
หยางกงยังคงพยายามถามคำถามรัดตัวเฟยจินฟู่
//ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ดูก็รู้ว่าจะเอาเื่นี้มาเล่นงานข้า คงจะนอบน้อมอ่อนให้ไม่ได้แล้วเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือเย่อเล่อไป่จะลำบากหากเต้นไปตามที่เขา้า//
เฟยจินฟู่ครุ่นคิดในใจ
" ก..กระหม่อมมีนามว่าเฟยจินฟู่ขอรับเป็องครักษ์ขององค์หญิงลี่จางิ่ที่มาพร้อมกับคณะทูตจากไป๋เฟ่ยขอน้อมรับผิดทุกอย่างที่บังอาจเข้าไปในสถานที่ต่างๆและเป็เขตห่วงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาตใดๆขอองค์ชายได้โปรดเข้าใจว่ากระหม่อมเองก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่เพียงเพื่อที่จะหาเกือกม้าอันใหม่เท่านั้นหากทรงคิดว่ากระหม่อมผิดก็ลงโทษได้เลย แต่หากเื่นี้ถึงหูองค์หญิงกระหม่อมเชื่อมั่นว่า...
องค์หญิงไม่ปล่อยให้เื่นี้ผ่านไปโดยไม่สืบสาวราวเื่เป็แน่ขอรับและงานที่จะเกิดขึ้นคืนวันพรุ่งนี้คงต้องโดนยกเลิกเพราะเื่เล็กๆน้อยๆไร้เหตุผลนะขอรับ.."
" นี้เ้าคิดขู่องค์ชายเชียวรึ บังอาจนักนะถ้าเ้าไม่ผิดก็ควรนิ่งเงียบไป
นี่คิดจะทำอะไรกันแน่.."
หยางกงเืขึ้นหน้าทันทีเมื่อได้ยินคำพูดที่ยโสโอหังนั้น
"..กระหม่อมแค่โต้แย้งในทางของตนไม่ได้มีเจตนาที่จะต่อต้านหรือข่มขู่หากท่านไม่สงสัยในตัวของกระหม่อม ก็ปล่อยกระหม่อมกลับไปเถิดขอรับองค์ชาย.."
" หึ..ข้าก็ไม่ใช่คนที่จะไม่มีเหตุผลอย่างที่เ้ากล่าวมาหากแต่ว่าเื่นี้มันไม่ใช่เื่เล็กน้อยอย่างที่เ้าอ้างสำหรับข้ามันคือการบุกรุกทั้งยังไม่ได้เกี่ยวดองกัน ยังทำได้ถึงขั้นนี้หากภายพากหน้ารวมแผ่นดินเป็หนึ่งคงไม่เป็ผลดีต่อถังซ่ง อย่าคิดว่าข้าจะปล่อยเื่นี้ผ่านไปองค์หญิงของเ้าจะต้องรู้เื่นี้อย่างแน่นอน...
...ข้าจะไปพบนาง หยางกงนำตัวเฟยจินฟู่ตามข้ามา.."
"..ขอรับองค์ชาย...เ้าอยากไปหาองค์หญิงมิใช่รึรีบตามองค์ชายไปสิ.."
เฟยจินฟู่ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตามแผ่นหลังไปโดยไม่เต็มใจ
----------------------
เรือนรับรองข้างสระน้ำ
ป๋อหวังเดินมาอย่างเงียบๆแล้วค่อยๆจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองก่อนจะเดินเปิดประตูเรือนรับรองเข้าไปโดยที่ในมือถือปิ่นปักผมรูปดวงจันทร์เสี้ยวสีฟ้าด้ามทองติดมือมาด้วย
" ว้าว..ที่นี่ก็ยังเงียบสงบเหมือนอย่างเคยจำได้ว่าตอนเด็กๆเคยมาเล่นกับท่านพี่ที่นี่ตอนนั้นท่านพี่ยิ้มเยอะกว่าตอนนี้และใจดีกับข้ามาก ถึงจะรู้ว่าเพราะต้องขึ้นเป็ใหญ่แทนท่านพ่อเลยต้องละทิ้งความสุขของตัวเองไปแต่ข้าก็อยากเล่นกับท่านแบบนั้นอีก..."
ป๋อหวังนึกย้อนไปยังอดีตที่ได้เล่นกันกับเย่อเล่อไป่ แล้วยิ้มออกมาเล็กน้อยแต่สีหน้าก็เศร้าเช่นเดียวกัน
" เห้ออ..นี้ข้ากำลังคิดเื่ยากทำไมตอนนี้ข้าต้องสนใจองค์หญิงลี่จางิ่สิถึงจะถูก..
หืมม..นางบอกว่าอีกสองชั่วยามจะมารอข้าที่นี้นิ..แต่ว่าข้าก็มาก่อนเวลานัดเองนั้นแหละก็คนมันอยากเจอนิหน่าา...หาท่านั่งรอแบบสง่างามเพื่อที่นางเข้ามาจะได้ประทับใจข้าในครั้งแรกที่พบเจอกันดีกว่า อืมมม...ท่านพี่เขาชอบทำท่าไงนะ...
อย่างนี้..หรืออย่างนี้..อ่าาานึกออกแล้วต้องทำหน้านิ่งๆแล้วพูดว่า...ถ้าเ้าไม่มีอะไรก็ออกไปได้แล้วป๋อหวัง..ข้าจะอ่านหนังสือตำราต่อ...ไปเล่นกับหยางกงสิป๋อหวังอย่าพึ่งมากวนข้า...เ้าเล่นเป็เด็กอีกแล้วนะป๋อหวังเดี๋ยวผู้อื่นก็จะเอาไปนินทา.."
ป๋อหวังทำหน้าตาท่าทางล้อเลียนพี่ชายตนเอง โดยหารู้ไม่ว่ามีคนอยู่ในห้องนี้อยู่อีกคนนึง
ยืนหลบอยู่หลังเสาไม้ใหญ่กำลังมองมาที่เขา
3K
