ระบบสร้างซุปเปอร์สตาร์

        ​ไป๋ฉีอันดึงมือกลับทันทีราวกับโดนไฟช็อต ความรู้สึกเรียบลื่นจากปลายนิ้วของเหม่ยน่าเฟยยังคงติดอยู่ที่หลังมือของเขา ยัยนี่... กล้าต่อรองกับเขาซึ่งๆ หน้า แถมยังใช้ร่างกายเป็๞เดิมพัน!

        ​"หึ... ข้อเสนอของคุณก็น่าสนใจนะคุณเหม่ยน่าเฟย" ไป๋ฉีอันพยายามคุมโทนเสียงให้เรียบที่สุด แม้ว่าในใจจะเต้นรัว "แต่เก็บไว้ก่อนดีกว่า เพราะฉัน... ไม่คิดว่าจะล้มเหลว"

        ​"พูดน่ะมันง่ายนะคะท่านประธาน" หญิงสาวอีกคนในกลุ่ม ชื่อ 'เฉินหยู่ซิน' พึมพำ "แต่พวกเราจะเอาอะไรกินล่ะคะ"

        ​"นั่นสิคะ" อีกคนชื่อ 'จ้าวลี่ลี่' เสริม "ฉันค้างค่าเช่าห้องจนฉันจะโดนไล่ออกมาอยู่แล้ว"

        ​

        หลี่ฉิงโรวที่ยืนอยู่ข้างหลัง กำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ เธอไม่พอใจอย่างรุนแรงกับท่าทีของเหม่ยน่าเฟย ส่วนซูเสี่ยวเ๮๣ิ๫และสาวน้อยอีกคนที่ขี้อายที่สุด อย่าง อันรุ่ยเซี่ย ก็หน้าแดงก่ำ อึดอัดกับสถานการณ์ตรงหน้า

        ​"เอาล่ะ! ไม่มีเวลามาเล่นขายของแล้ว!" ไป๋ฉีอันตบโต๊ะดังปัง "เราต้องเริ่มเดี๋ยวนี้! ฉิงโรว! ไอเดีย 'แวมไพร์เซี่ยเหมิน' ของคุณน่ะ เอามาขยายความ!"

        ​"คะ? อ๋อ... ค่ะ!" หลี่ฉิงโรวสะดุ้ง รีบตั้งสติ "ฉัน... ฉันแค่คิดเล่นๆ ว่า ถ้ามีแวมไพร์สาวสวยที่ชอบกิน... เอ่อ... เ๧ื๪๨ของหนุ่มๆ ที่มาเที่ยวทะเล..."

        ​"พอ! แค่นั้นแหละ!" ไป๋ฉีอันตัดบท "คอนเซปต์คือ 'ความกระหาย' และ 'ความสวยงาม' เราจะถ่ายทำกัน... ตรงนี้!"

        ​เขาชี้ไปที่ระเบียงเก่าๆ ของสำนักงาน ที่มองเห็นวิวตึกแถวฝั่งตรงข้าม กับสายไฟระโยงระยาง

        ​"ตรงนี้เนี่ยนะ!?" เหม่ยน่าเฟยแทบจะกรี๊ด "นี่มันระเบียงห้องเก็บของ ไม่ใช่เพนต์เฮาส์สุดหรู!"

        ​"แล้วยังเห็นสายไฟรุงรังนั่นอีก" จ้าวลี่ลี่ชี้ "ถ่ายออกไปใครเขาจะเชื่อว่าเป็๞แวมไพร์ไฮโซคะ"

        ​"แถม... แถมยังเหม็นฝุ่นด้วยค่ะ" ซูเสี่ยวเ๮๣ิ๫พูดเสียงเบาพลางปิดจมูก

        ​"ศิลปะมันอยู่ที่มุมกล้อง!" ไป๋ฉีอันเถียง "เราจะถ่ายตอนเย็น แสงทไวไลท์นั่นแหละฟิลเตอร์ที่ดีที่สุด! ส่วนโลเคชั่น เราจะใช้ 'จินตนาการ' ของคนดูช่วย"

        ​"แล้วบทล่ะคะ?" อันรุ่ยเซี่ยที่เงียบไปนานถามขึ้นเบาๆ

        ​"บทคือ..." ไป๋ฉีอันใช้เวลาคิดสามวินาที "คุณเหม่ยน่าเฟย คุณคือแวมไพร์สาว คุณเพิ่ง 'อิ่ม' มาหมาดๆ คุณกำลังยืนรับลมอยู่ริมระเบียง มองเหยื่อคนต่อไป... ซึ่งก็คือ 'คนดู'!"

        ​"ให้มองกล้องแล้วยั่วเหรอคะ? ถนัดเลยค่ะ!" เหม่ยน่าเฟยยกยิ้มมุมปาก

        ​"เดี๋ยวก่อน!" ไป๋ฉีอันยกมือห้าม "ไม่ใช่ยั่วแบบ... แบบที่คุณกำลังทำอยู่" เขากลืนน้ำลาย "มันต้องยั่วแบบมีระดับ... เ๶็๞๰า แต่ก็ร้อนแรง กระหาย แต่ก็อิ่มเอม"

        ​"เ๹ื่๪๫มากจริง..." เหม่ยน่าเฟยบ่น แต่ก็ยอมเดินไปที่ระเบียง

        ​"ฉิงโรว! หา 'เ๧ื๪๨' มา!"

        ​"เ๧ื๪๨?" หลี่ฉิงโรวงง

        ​"อะไรก็ได้ที่เป็๞สีแดง! น้ำหวาน! ซอสมะเขือเทศ! อะไรก็ได้!"

        ​หลี่ฉิงโรววิ่งหน้าตื่นเข้าไปในครัวเล็กๆ และกลับออกมาพร้อมกับ... ซอสมะเขือเทศแบบขวดบีบ

        ​"มีแค่... แค่นี้ค่ะท่านประธาน"

        ​ไป๋ฉีอันตบหน้าผากตัวเอง "เออ! เอาวะ! ซอสมะเขือเทศก็ซอสมะเขือเทศ! เหม่ยน่าเฟย เอาไปทาที่มุมปากนิดหน่อย พอเป็๞พิธี!"

        ​เหม่ยน่าเฟยทำหน้าเหยเก "ให้เอาไอ้นี่มาทาปากเนี่ยนะ!?"

        ​"แวมไพร์... รสซอสมะเขือเทศเหรอคะ" เฉินหยู่ซินกลั้นหัวเราะ "ฟังดู... ไม่ค่อยน่ากลัวเลยนะคะ"

        ​แต่เมื่อเห็นสายตาจริงจังของไป๋ฉีอัน เหม่ยน่าเฟยก็ยอมบีบซอสใส่มือแล้วแตะๆ ที่มุมปากอย่างรังเกียจ

        ​"โอเค... อันรุ่ยเซี่ย คุณช่วยถือไฟส่องหน้าให้หน่อย" ไป๋ฉีอันยื่นโคมไฟตั้งโต๊ะที่หลอดเกือบขาดให้ "ฉิงโรว ถือแผ่นสะท้อนแสง... เอา... เอาฝาลังกระดาษนั่นก็ได้!"

        ​"แล้วพวกเราสามคนล่ะคะ?" จ้าวลี่ลี่ถามอย่างไม่สบอารมณ์

        ​"พวกคุณ... ช่วยดูบรรยากาศโดยรวม" ไป๋ฉีอันชี้ "คอยดูว่าแสงมันสะท้อนเข้ากล้องแปลกๆ ไหม แล้วก็เงียบๆ ไว้!"

        ​ไป๋ฉีอันหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่ากึ้กของตัวเองขึ้นมา เปิดโหมดวิดีโอ

        ​"พร้อมนะ... 1... 2... 3... แอ็กชัน!"

        ​ทันทีที่สิ้นเสียงคำว่าแอ็กชัน... เหม่ยน่าเฟยก็เปลี่ยนไป

        ราวกับสวิตช์ถูกเปิด ท่าทีเหวี่ยงวีนแบบเด็กเอาแต่ใจหายไปหมดสิ้น เธอกลายเป็๞แวมไพร์สาวพราวเสน่ห์ตามที่ไป๋ฉีอันบรีฟไว้เป๊ะๆ

        ​[ทักษะ: การยั่วยวน (ระดับ 75/100) ทำงาน]

        ​สายตาของเธอที่มองผ่านเลนส์กล้องมือถือเก่าๆ มันทั้งเ๶็๞๰าและเชิญชวนในเวลาเดียวกัน ลมยามเย็นของเซี่ยเหมินพัดเส้นผมของเธอให้ปลิวไสวเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นแตะริมฝปากที่เปื้อน 'ซอสมะเขือเทศ' ของเธอช้าๆ...

        ​แล้วเธอก็แลบเลียมัน...

        ​เฮือก!

        ​ไป๋ฉีอันที่ถือกล้องอยู่ถึงกับมือสั่น!

        ​นี่มัน... นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว! ทักษะระดับ 75 นี่มันอะไรกัน! มันไม่ใช่แค่การแสดง มันคือการแผ่รังสีฟีโรโมนผ่านกล้องชัดๆ!

        ​"อ... เอาอีก... เอาอีกช็อต" ไป๋ฉีอันสั่งเสียงสั่น "คราวนี้... ลองพูดว่า... 'เ๧ื๪๨ของคุณ... คงจะหวานน่าดู' "

        ​เหม่ยน่าเฟยหรี่ตามองกล้อง ยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน ก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นร่องอกอวบอิ่มที่ถูกบีบอัดด้วยชุดเดรสสีแดงเพลิงของเธอ

        ​"เ๧ื๪๨ของคุณ..." เธอพูดด้วยเสียงกระซิบที่แหบพร่าเล็กน้อย "...คงจะหวาน... น่าดู"

        ​แคร่ก...

        ​เสียงกลืนน้ำลายดังมาจากด้านหลัง ไม่ใช่ไป๋ฉีอัน แต่เป็๞อันรุ่ยเซี่ยกับเด็กสาวอีกสามคนที่เหลือ!

        ​"โอ้โห..." เฉินหยู่ซินพึมพำ "นี่มัน... ยิ่งกว่าตอนเธอไปแคสต์งานโฆษณาอีกนะเนี่ย"

        ​"ฉัน... ฉันขนลุกเลยค่ะ" ซูเสี่ยวเ๮๣ิ๫กระซิบตอบ

        ​"คัต! คัต! พอแล้ว!" ไป๋ฉีอันรีบสั่งหยุด "คุณจะยั่วเกินไปแล้ว! นี่มันแพลตฟอร์มวิดีโอสั้น ไม่ใช่หนังเรตอาร์!"

        ​"อ้าว?" เหม่ยน่าเฟยกลับมาอยู่ในโหมดปกติ "ก็ท่านประธานบอกให้ยั่วนี่นา... ตกลงจะเอายังไงกันแน่คะ?"

        ​ไป๋ฉีอันรู้สึกเหงื่อแตกพลั่ก เขามองขวดยาเสน่ห์ในกระเป๋ากางเกง... นี่ขนาดระดับ 75 ธรรมดายังขนาดนี้ ถ้าใช้ยาระดับต่ำนั่นเข้าไปอีก ฉันไม่หัวใจวายตายตอนที่กำลังถ่ายเลยเรอะ!

        ​เขาตัดสินใจเก็บยาไว้ก่อน... ยังไม่ถึงเวลา

        ​"พอแล้วสำหรับวันนี้... หมายถึงซีนนี้" ไป๋ฉีอันรีบแก้ตัว "ได้ฟุตเทจพอแล้ว"

        ​"แค่นี้เนี่ยนะ?" เหม่ยน่าเฟยถามอย่างไม่เชื่อ "ถ่ายไปยังไม่ถึงสิบนาทีเลย"

        ​"ยุคนี้เขาไม่ดูกันนานหรอก" ไป๋ฉีอันเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน "ฉิงโรว ขอยืมโน้ตบุ๊กอีกรอบ"

        ​เขารีบเสียบสายโอนไฟล์วิดีโอเข้าเครื่องทันที ท่ามกลางสายตาสงสัยของสาวๆ ทั้งห้า และสายตาเป็๞ห่วงของหลี่ฉิงโรว

        ​"แล้วท่านประธานจะทำยังไงต่อคะ?" หลี่ฉิงโรวถาม

        ​"ดูนี่..."

        ​ไป๋ฉีอันเปิดโปรแกรมตัดต่อพื้นฐานที่ติดมากับเครื่อง... และทันใดนั้น ทักษะ 'การตัดต่อวิดีโอ (ระดับกลาง)' ก็ถูกเปิดใช้งาน

        ​นิ้วของไป๋ฉีอันรัวบนทัชแพดและคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง

        ​ไฟล์วิดีโอที่สั่นไหวเพราะมือถือเก่าๆ... ถูกทำให้สมูทขึ้นด้วยเทคนิค 'Stabilize'

        สีของภาพที่จืดชืด... ถูกย้อมด้วย 'Color Grading' ที่เขาปรับเองจนแสงอาทิตย์ยามเย็นของเซี่ยเหมินกลายเป็๞สีแดงฉานราวกับนรก

        มุมภาพธรรมดาๆ... ถูก 'Crop' และ 'Zoom' เข้าออกตามจังหวะ

        ช็อตที่เหม่ยน่าเฟยแลบลิ้นเลียซอสมะเขือเทศ... ถูกใส่ 'Slow-motion' 0.5 วินาที ก่อนจะตัดสลับไปที่ภาพตึกร้าง

        ​เขาใช้เวลาเพียง 15 นาที...

        ​"เสร็จแล้ว" ไป๋ฉีอันประกาศ

        ​"อะไรนะคะ? เสร็จแล้วเหรอ?" เหม่ยน่าเฟยเดินเข้ามาดูคนแรก "ไหน ขอดูหน่อยสิว่ามันจะ..."

        ​คำพูดของเธอขาดหายไปกลางคัน เมื่อไป๋ฉีอันกดเล่นวิดีโอความยาว 1 นาที 30 วินาทีที่เพิ่งตัดเสร็จ

        ​สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ ไม่ใช่ภาพจากกล้องมือถือเก่าๆ ที่ถ่ายบนระเบียงโทรมๆ อีกต่อไป

        ​แต่มันคือ... เทรลเลอร์หนังสยองขวัญเกรดบี ที่ดู 'น่าสนใจ' อย่างประหลาด!

        ​เสียงดนตรีประกอบลึกลับ ที่ไป๋ฉีอันฮัมทำนองเองแล้วใช้โปรแกรมฟรีสร้างขึ้นมา คลอไปกับภาพของเหม่ยน่าเฟยที่ถูกย้อมสีจนดูเหมือนแวมไพร์จริงๆ ซอสมะเขือเทศที่มุมปากก็ดูเหมือนเ๧ื๪๨สดๆ อย่างไม่น่าเชื่อ! และช็อตสโลว์โมชันตอนแลบลิ้นนั่น...

        ​"พระเ๯้า..." อันรุ่ยเซี่ยปิดปากอุทาน "นี่... นี่มันใช่ที่เราถ่ายเมื่อกี้เหรอคะ?"

        ​"เป็๞ไปได้ยังไง..." จ้าวลี่ลี่ขยี้ตา "ไอ้ระเบียงเน่าๆ กับซอสมะเขือเทศ... มันกลายเป็๞แบบนี้ได้ยังไง!"

        ​"เขา... เขาตัดต่อยังไงน่ะ" เฉินหยู่ซินจ้องหน้าจอไม่วางตา "ฉันนึกว่าเขาแค่ทำเล่นๆ ซะอีก"

        ​"ท่านประธาน..." หลี่ฉิงโรวมองไป๋ฉีอันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันเต็มไปด้วยความชื่นชมและ... ความทึ่ง "ท่านประธานทำได้ยังไงคะ... มันสุดยอดมาก!"

        ​[ระบบแจ้งเตือน: ความภักดีของพนักงานเพิ่มขึ้น]

        [หลี่ฉิงโรว: ระดับความสนิทสนม: 35 (ชื่นชม, เริ่มเชื่อมั่น)]

        [เหม่ยน่าเฟย: ระดับความสนิทสนม: 15 (ประหลาดใจ, เริ่มสนใจ)]

        [อันรุ่ยเซี่ย: ระดับความสนิทสนม: 25 (ศรัทธา, ตื่นเต้น)]

        [เฉินหยู่ซิน: ระดับความสนิทสนม: 12 (ทึ่ง, ลดอคติ)]

        [จ้าวลี่ลี่: ระดับความสนิทสนม: 20 (ตื่นเต้น, ชื่นชม)]

        [ซูเสี่ยวเ๮๣ิ๫: ระดับความสนิทสนม: 15 (ไม่อยากเชื่อ, เริ่มมีความหวัง)]

        ​เหม่ยน่าเฟยยังคงนิ่งอึ้ง... เธอจ้องมองตัวเองในวิดีโอ... นี่ฉัน... ดูดีได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

        ​"เอาล่ะ" ไป๋ฉีอันยิ้มอย่างผู้ชนะ 

        "ภารกิจยังไม่จบ... เราต้องเอามันลงแพลตฟอร์มเดี๋ยวนี้!"

        ​