ชยามรว่าจะไม่คิดเื่ที่เจอเมื่อตอนเย็นแล้วนะ แต่พอเธอเอาลูกชายตัวน้อยเข้านอนเรียบร้อยแล้ว เธอก็มานั่งหวนคิดถึงเื่ราวอดีต อันแสนเ็ปที่ผ่านพ้นมา ที่เกี่ยวข้องผู้ชายคนนั้น คนที่ชื่อเมธาสิทธิ
“ทำไมจะต้องกลับมาเจอกันอีก ทำไมโลกกลมอย่างนี้ ฉันกับลูกอยู่ของฉันดีๆ แล้วแท้ๆ ทำไมจะต้องมาให้ฉันเห็น และต้องเจ็บอีก!!!!”
ชยามรพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ปนด้วยความเ็ป เธอไม่เคยลืมหรอกนะว่าเธอเคยชอบผู้ชายคนนั้น ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่ารัก เพราะตอนนี้หัวใจเธอก็ยังมีเขาอยู่ หมดเต็มทุกห้องหัวใจเธอ แม้เธอจะรู้ว่าเขาไม่ได้รักเธอด้วยหัวใจเลยก็ตามที
ชยามรยกมือเรียวเล็กขึ้นปิดใบหน้าสวยหวาน น้ำใสๆ ก็ไหลร่วงหล่นออกจากดวงตากลมโตทั้งสองข้าง เธอกะว่าจะไม่ร้องไห้แล้วนะ แต่มันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เธอสู้อดทนอดกลั้น เลี้ยงลูกชายตัวน้อยมาเป็ปีๆ โดยไม่คิดที่จะเปิดเผย ให้ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็พ่อบังเกิดเกล้าของลูกเธอได้รู้ความจริง ว่าเธอได้ท้องลูกของเขา เพราะตอนนั้น เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเขาจะทำยังไงกับเธอหากได้รู้ว่าเธอท้อง
“แล้วนี่เราจะทำยังไงดีนะ หากว่าเขาเกิดรู้ความจริง เขาจะไม่มาแย้งลูกไปเหรอ!!?? อึก”
ชยามรคิดไปถึงขั้นนั้น น้ำตาก็ยิ่งไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย และไม่รู้เลยว่าตัวเองจะสู้กับเขายังไง เขามีทั้งเงินทอง มีทั้งอำนาจ แค่เพียงเขาสั่งการคนของเขา พวกนั้นก็รีบทำตามคำสั่งอย่างเร็วไวแล้ว แต่เธอสิ เธอมีอะไร เธอไม่มีอะไรเลย ขนาดเงินที่ใช้จ่ายแต่ละเดือน เธอยังต้องหาอะไรมาขายเพื่อประทังชีวิต ทั้งตัวเธอและลูกอยู่เลย
“โอ๊ย!!...... ขอให้เราคิดไปเองเพียงฝ่ายเดียวเถอะนะ ขอให้เขาไม่มาสนใจเธอกับลูกเลย”
ชยามรพร่ำคาดหวังกับตัวเอง ภาวนาขอให้เมธาสิทธิไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้สนใจพวกเธอ แต่จากสายตาที่เขามองดูเด็กชายตัวน้อย สายตาของเขาแสดงออกมาอย่างเด่นชัด ว่าเขาสงสัย ก็จะไม่ให้สงสัยได้ยังไงกันล่ะ ก็เด็กชายตัวน้อยถอดพิมพ์เดียวมาจากเขา ราวกับแกะ ซะขนาดว่าเธอเอง เวลาที่เธอมองดูหน้าเล็กๆ จิ้มลิ้ม เธอยังเผลออดคิดถึงเขาไม่ได้เลย
‘ไม่หรอกน่า เขาคงไม่มาสนใจหรอก ก็เขาเคยบอกเราแล้ว ว่าเขาไม่ได้สนใจที่จะมีลูก ไม่ว่ากับเรา หรือกับใครทั้งนั้น เพราะเขาคิดว่าผู้หญิงมีแต่นำเื่ปวดหัว และความวุ่นวายมาให้ และอีกอย่างเขาไม่คิดจะรักใคร ที่เขามีสาวๆ เคียงข้างก็เพราะ้าระบายความใคร่ และสนุกไปวันๆ เพียงเท่านั้น’
ชยามรคิดได้อย่างนั้น น้ำตาที่ไหลร่วงรินออกมาเป็ทาง ก็ค่อยเหือดหายไป และคิดว่าเขาคงไม่มาสนใจเธอหรอกน่า แค่เจอกันแล้วก็ผ่านๆ ไป ก็เท่านั้นเอง เพราะตอนที่เธอจากเขามา เขาก็ยังไม่สนใจเธอเลย แล้วทำไมเขาจะต้องมาสนใจเธอในตอนนี้ด้วยล่ะ
“เฮื่อออ!!!!......”
ชยามรหลบตา สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สลัดความคิดกังวลนั้นออกไปจากความคิด และพยายามที่จะไม่กลับไปหวนคิดถึงผู้ชายคนนั้น คนที่ชื่อว่าเมธาสิทธินั้นอีก เพราะถึงยังไงเสีย เธอกับเขาก็เป็เพียงแค่เส้นขนานกัน ซึ่งไม่มีทางที่จะมากันได้อีกแล้ว
“แอ๊ะ!!.... แม่ อึ แม่!!!!......”
เสียงเด็กชายตัวน้อยที่สะดุ้งตื่นนอนขึ้นมา แล้วไม่เห็นแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองอยู่ข้างๆ จึงทำท่าจะร้องไห้ พร้อมกับส่งเสียงร้องเรียก อย่างคนเสียขวัญ
“ชูววว์!!.... แม่อยู่นี่ครับน้องตัล ไม่ร้องนะลูก แม่อยู่นี่แล้ว”
ชยามรสลัดความคิดทุกสิ่งอย่างออกไปจากความคิด รีบลุกขึ้นเดินไวๆ ตรงเข้าไปในห้องนอนอย่างไม่รอช้า ไปโน้มตัวลงนอนข้างๆ เด็กชายตัวน้อย ที่ร้องเรียกหาเธอ โดยยื่นมือเรียวเล็กไปลูบท้องให้อย่างเป็การปลอบประโลม และเพื่อให้เด็กชายตัวน้อยเข้าสู่นิทราต่อไป
พอเด็กชายตัวน้อยได้ยินเสียงของชยามรดังอยู่ใกล้ๆ ก็จำได้จึงค่อยๆ สงบเสียง และไม่พยายามลุกขึ้นมาอีก โดยกลับไปหลับตานิ่ง และไม่ช้าไม่นานก็ค่อยๆ หลับเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์ตามเดิม ชยามรจึงตัดสินใจนอนบ้างอีกคน เพราะพรุ่งนี้เธอจะต้องตื่นแต่เช้า เพื่อจะต้องจัดเตรียมของไปขายั้แ่เช้ามืด
๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖
เธอคิดมากนะถูกต้องแล้วมร เพราะอีกในไม่ช้า ชีวิตเธอกับลูกจะต้องเปลี่ยนไปจากที่เป็อยู่... โปรดติดตามอ่านในตอนต่อไปนะคะ.................. ^_^
787
