ลิขิตรัก ในกรงแค้น

        “คุณรู้ตัวไหม ว่าคุณกำลังมองผม แบบที่พริมชอบมอง” ใบหน้าแสนใจดีนั้น ทำให้นันทิชาเผลอยิ้มตามคำพูดของเขา

        “เปล่านะคะ ทิชาแค่รู้สึกขอบคุณจากใจจริงๆ ค่ะ” หญิงสาวชิงปฏิเสธ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเข้าใจผิด ฉับพลันภาพสายตาหยาดเยิ้มของพริมที่เคยมองทีภพก็แล่นเข้ามาในมโนภาพ ทำให้นันทิชาอดอมยิ้มกับความเพี้ยนของเพื่อนไม่ได้ หากแต่รู้สึกชื่นชมทีภพอย่างสุดหัวใจ เขาดูเป็นมนุษย์ที่มีหัวใจมากกว่าแทนคุณเพื่อนสนิทของเขามากโข

        “ถ้าอย่างนั้น พริมก็คงรู้สึกขอบคุณผมตลอดเวลา” ประโยคบอกเล่า ของเขาทำให้นันทิชาหันไปอมยิ้ม พลันชายหนุ่มสบตาเธอ แล้วยิ้มตอบกลับอย่างคนขี้เล่น หลังจากนั้นทีภพได้ขับรถพานันทิชาแวะเข้ามาทานอาหารที่ร้านสาขาหนึ่งของบริษัท ที่ตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก เป็นร้านที่ตั้งอยู่ในสวนไม้ประดับ ตั้งใจตบแต่งให้ออกมาเป็นแนวธรรมชาติ มีน้ำตกน้อยจำลองอยู่ด้านหน้า มองแล้วรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก

        “คุณทีพาทิชามาทำไมที่นี่คะ” นันทิชาขยับตัวมองบรรยากาศรอบๆ ขณะรถแล่นเข้ามาจอด

        “พาคุณมาทานข้าวไง คุณยังไม่ทานอะไรเลยไม่ใช่หรือ ถึงเป็นลมแบบนั้น”

        “เอ่อ...คือ...” หญิงสาวทำตาแป๋ว ไม่กล้าปฏิเสธหรือตอบรับ

        “เอาน่า ทานอาหารที่นี่ก่อน แล้วผมจะพาคุณไปหาพริม หลังจากนั้นผมจะแวะไปส่งคุณที่บ้านแทนเอง นายนั่นไม่กล้าดุคุณหรอก หากคุณกลับพร้อมกับผม ผมจะช่วยพูดเอง”

        “คือ...” ด้วยความเกรงใจเธอจึงไม่กล้าปฏิเสธ แทนคุณปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วเดินไปเปิดประตูรถให้นันทิชา

        “ขอบคุณค่ะ” นันทิชาก้มหน้ากล่าวขอบคุณทีภพด้วยความเกรงใจ ทีภพยิ้มรับแล้วหันเดินนำหน้าหญิงสาวเข้าไปในร้านอาหารทันที

        “สวัสดีค่ะคุณทีภพ” พนักงานต้อนรับยิ้มยกมือไหว้อย่างคนสนิท ทีภพยิ้มรับก่อนเดินนำนันทิชาไปยังโต๊ะอาหารด้านริมสุด เขาจัดการสั่งอาหารทันทีไม่รอช้า

        “คุณจะทานอะไร” เขาหันมาถามหญิงสาว

        “คุณทีเลือกเลยค่ะ ทิชาทานได้หมด”

        “โอเค ถ้างั้นเอาแบบที่ผมเลือกแล้วกันนะครับ” ทีภพจัดการสั่งอาหารมาสองสามอย่าง ก่อนที่พนักงานจะนำออร์เดอร์กลับไป

        “เออ...ผมถามไรหน่อยสิ คุณไปทำท่าไหนให้นายแทนอารมณ์เสียได้ขนาดนั้น” ทีภพยกแก้วน้ำที่พนักงานนำมาวางไว้ขึ้นดื่ม อารมณ์ของแทนคุณที่เขาเข้าไปเห็นนั้นดูรุนแรงจนทีภพเองถึงกับแปลกใจ หญิงสาวสีหน้าเปลี่ยนอีกครั้งก่อนจะยิ้มตอบชายหนุ่ม

        “คุณทีคงต้องไปถามคุณแทนแล้วล่ะค่ะ ทิชาก็ไม่ทราบเหมือนกัน อยู่กับคุณแทนทีไร ทิชาเหมือนจะโดนกินหัวทุกทีเลย” ดวงตากลมนั้นหลุบลงต่ำ น้ำเสียงดูเหนื่อยใจไม่น้อย หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขานั้นดูไร้เดียงสา คงไปทำอะไรขวางหูขวางตาแทนคุณโดยไม่รู้ตัวเสียกระมัง ตัวร้ายนั้นถึงได้แผลงฤทธิ์ใส่เธอขนาดนั้น หน้าตารวมทั้งกิริยาแบบนี้แทนคุณได้เหวี่ยงเช้าเหวี่ยงเย็นเป็นแน่ จะทนไหวเท่าไหร่กันเชียว โชคดีที่วันนี้เขาต้องซื้อของสำคัญเมื่อกลับไปถึงร้านจึงได้ออกมาใหม่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เห็นฤทธิ์เดชของเพื่อนรักที่ปฏิบัติกับนันทิชาแบบนั้น

        “ปกตินายแทนก็ไม่เคยมีลักษณะนิสัยแบบนั้นเท่าไหร่นะ คุณอย่าได้ถือสานายแทนเลย”

        “ขอบคุณนะคะ แต่ทิชาไม่ได้โกรธอะไรคุณแทนมากหรอกค่ะ สิ่งที่ทิชาควรทำคือพยายามปรับตัวให้มากที่สุดค่ะ”

        “ว่าแต่...พริมเป็นอย่างไรบ้างคะ เธอดื้อกับคุณทีบ้างหรือเปล่า”

        “หึ อย่างเพื่อนคุณไม่ได้เรียกว่าดื้อแล้วนะครับ เข้าขั้นเจ้าเล่ห์เพทุบายเลยล่ะ” นันทิชาเตรียมตัวหัวเราะ ตั้งแต่ทีภพยังไม่ทันเล่าจบ คาดได้ว่าเจอฤทธิ์เพื่อนตัวแสบจอมเพี้ยนของเธอเข้าแล้ว จากนั้นทีภพตัดสินใจเล่าเรื่องที่คนอวบหลอกล่อให้เขาต้องไปบ้านเธอ จนต้องตกปากรับคำกับมารดาของพริมเรื่องขนมไทย อย่างไม่มีเวลาคิดทบทวน นันทิชาหัวเราะกับรายละเอียดที่ทีภพได้ระบายให้เธอฟัง หน้าหวานของเธอเวลายิ้มทีโลกช่างแสนสดใส ผิวหน้าเนียนละเอียดผ่องใส ดวงตากลมโตชวนหลงใหล ทำให้ทีภพรู้สึกถูกชะตากับเธอจนเผลอมองไม่ละสายตา

        “พริมชอบมัดมือชกแบบนั้นประจำ นั่นนิสัยของพริมเลยค่ะ ทิชาโดนประจำจนชินแล้วค่ะ”

        “คุณทีคะ” หญิงสาวโบกมือไปมาเมื่อเห็นเขาหยุดมองเธอ ไม่สนทนาตอบโต้

        “ครับ”

        “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

        “ปะ เปล่าครับ ทานอาหารดีกว่าครับ เดี๋ยวจะเย็นหมด”