เย็นวันนั้นเมื่อทุกคนกลับมาจากแปลงนาเดินเข้ามาในบริเวณบ้านก็ได้กลิ่นอาหารทุกคนมองหน้ากัน
"วันนี้บ้านไหนทำอาหารอยู่เนี้ยหอมมาถึงบ้านเราเลย"ย่าหนิงพูดขึ้นเพราะไม่คิดว่าจะเป็ที่บ้านตนเองเนื่องจากทุกคนเพิ่งกลับจากแปลงนามาพร้อมกัน
แต่เมื่อเดินเข้าบ้านมากลับได้กลิ่นหอมฟุ้งมากขึ้นจึงทำให้ทุกคนรีบเดินไปที่ครัว เมื่อทุกคนไปถึงก็เห็นว่าเหมยอิมกำลังย่างกุ้งอยู่ทุกคนใจนทำอะไรไม่ถูก
"ทุกคนกลับมาแล้วหรอคะ เหมยเห็นว่าทุกคนทำงานที่แปลงนาถ้าจะเหนื่อยวันนี้เหมยเลยทำกับข้าวให้ทุกคนลองกินกันค่ะ กลับมากันเหนื่อยๆทุกคนไปอาบน้ำกันก่อนนะคะอีกสักพักอาหารก็เสร็จแล้วค่ะ" เมื่อเหมยอิงหันมาเห็นทุกคนจึงพูดขึ้น
"เหมยเหมยลูก หายดีแล้วหรอ แล้วลุกขึ้นมาทำอาหารทำไมให้ลี่หลินทำดีกว่าเดี่ยวจะไม่สบายเอาอีกยิ่งพึ่งหายป่วยด้วย"ย่าหนิงได้สติก่อนใครพูดขึ้น
"หนูหายดีแล้วค่ะคุณย่า หนูไม่เป็อะไรแล้วแค่นี้สบายมาก"เหมยอิงพูดบอกย่าหนิงและทุกคน
"จ๊ะแล้ววันนี้เหมยเหมย ทำอะไรให้ย่ากินหรอน่าตาแปลกๆตัวอะไรมันกินได้หรอลูก"ย่าหนิงมองไปที่กุ้งและพูดขึ้น
"วันนี้เหมยทำต้มยำปลา และ กุ้งย่างค่ะ"
"ปลามันกินไม่ได้นะลูกมันเหม็นคาวมากเค้าไม่กินกันหรอนะ"ย่าหนิงพูดขึ้นเพราะในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครกินกัน เคยมีคนเอามาทำอาหารแล้วแต่กินไม่ได้เลย มันเหม็นคาวมาก คนในหมู่บ้านเลยไม่นิยมกินกัน
"กินได้นะค่ะ เหมยเห็นร้านอาหารในเมืองเค้าทำขายกันราคาจานละต้องห้าหยวนนะ"
"โอ้ คนในเมืองนี้กินกันไปได้ยังไง ปู่เคยจับมาทำกินที่บ้านแล้ว กินกันไมได้เลย"ปู่อังพูดอย่างแปลกใจ
"แล้วไอ้ตัวที่หลานทำอยู่มันตัวอะไร ใช่ตัวที่อยู่ในน้ำไหม เปลือกมันแข็งมากเลยนะกินไม่อร่อยหรอก"อู๋เหวินพูดขึ้นเพราะไม่อยากให้หลานสาวเสียเวลาทำมัน
"มันกินได้จ๊ะ ทุกคนไม่ต้องห่วงเหมยเห็นในเมืองเค้าทำขายกัน ที่เหมยเข้าไปในเมืองบ่อยๆนอกจากไปเรียน เหมยก็ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นเฉยๆนะ เหมยไปดูที่เค้าค้าขายกันมาด้วย"ทั้งที่จริงแล้วร่างนี้นอกจากเรียนพอใช้ได้ก็เที่ยวใช้ตังชื้อเสื่อผ้าใหม่เพื่อไม่ให้อายใครที่โรงเรียน
ทุกคนต่างคิดไปในทางเดียวกันว่าลองกินไปก่อนเหมยอิงอุตส่าห์ทำอาหารให้กินกันครั้งแรกจะออกมาแบบใหนก็ต้องกินเพื่อไม่ให้เหมยอิงเสียใจ
"เดี่ยวลี่หลินช่วยพี่เหมยอิงทำเองค่าทุกคนไปอาบน้ำ แล้วค่อยมากินข้าวกันนะค่ะ"ทุกคนก็เลยแยกย้ายกันไป ลี่หลิงเข้าไปช่วยเหมยอิงทำอาหารต่อ
"พี่เหมยอิงมีอะไรให้ ลี่หลินช่วยทำบ้างค่ะ"
"งั้นลี่หลินมาช่วยพี่ย่างกุ้งแล้วกันดูกับด้านไม่ให้มันไห้ม เดี่ยวพี่จะไปทำน้ำจิ้มก็เสร็จแล้ว"
ลี่หลินอดมองไปยังเหมยอิงอย่างแปลกใจไม่ได้เพราะั้แ่โตมาเหมยอิงไม่เคยจะพูดกับเธอดีๆแบบนี้เลย
เหตุที่เหมยอิงไม่เคยพูดดีกับลี่หลินนั้นเนื่องจากเธออิจฉาที่ลี่หลิงมีพ่อแม่และพี่ชายค่อยเอาใจตอนเด็กๆ และก็ที่ชาวบ้านชอบนำเธอไปเปรียบเทียบกับลี่หลินอยู่เสมอทั้งที่เธอได้เรียนหนังสือในอำเภอแต่ลี่หลินไม่ได้เรียนทุกคนยังเห็นว่าลี่หลินดีกว่าฉลากกว่า
เมื่อทำอาหารเสร็จแล้วเธอกับลี่หลินก็แยกกันไปอาบน้ำ เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วก็เจอกับทุกคนที่พร้อมกินอาหารเย็นแล้ว
"มาๆรีบกินข้าวกันได้รีบกับไปนอนพักผ่อน"ปู่อังพูดเมื่อเห็นทุกคนมาพร้อมกันแล้ว
ทุกคนเริ่มจากการกินน้ำแกงก่อนเมื่อพบว่ามันไม่คาวและมันรสชาดดีมากก็แปลกใจลองกินเนื้อปลาก็ไม่เหม็นคาวอย่างที่เคยกินเนื้อมันหวานนุ่มอร่อยมา
หลิวหยางอยากองกินกุ้งย่างเพราะมันหอมน่ากินมากเลยหยิบขึ้นมาตอนกำลังจะเอาใส่ปากเหมยอิงก็ทักขึ้น
"พี่หลิวหยาง ต้องปลอกเปลือกก่อนกินค่ะ กินไปทั้งเปลือกไม่ได้"แล้วเธอก็หยิบกุ้งมาปลอกเปลือกให้ดู พร้อมทั้งจิ้มน้ำจิ้มแล้วก็กินให้ดู
ทุกคนลองแกะและกินตามเธอพบว่ามันอร่อยมาก เพราะที่บ้านไม่ได้กินเนื้อมานานแล้วเนื่องจากเก็บเงินไปให้เธอเรียนหนังสือและซื้อเสื้อผ้า ทำให้สามารถซื้อเนื้อได้เฉพาะเทศกาลปีใหม่เท่านั้น
"ทุกคนคะหลังกินข้าวเสร็จเหมยมีสับปะรดให้กินด้วยนะ รอแป๊บนึงนะคะเดี๋ยวเหมยไปเอามาให้"ทุกคนมองหน้ากันสงสัยว่าสับปะรดมันคืออะไร เมื่อเหมยอิงเดินกลับมาย่าหนิงเลยถามขึ้นว่า
"สับปะรดนี่มันคืออะไรเหรอลูก ย่าไม่เห็นรู้จักเลย"
"มันเป็ผลไม้ชนิดหนึ่งค่ะย่า ลองกินดูสิคะมันหวานอร่อยมาก"ทุกคนเลยลองกินดูพบว่ามันหวานและอร่อยอย่างที่เหมยอิงพูด
อาหารเย็นวันนี้ทุกคนกินกันด้วยความอร่อยและมีความสุข
1K
