ตอนที่ยี่สิบเจ็ด ผิดแผน 4
ผมรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ตั๋งโต๊ะอาจจะชั่วช้าเลวทรามมาสารพัดแต่เพราะความดีเล็กน้อยที่มีอยู่ในหัวใจทำให้มารดาผู้ชราอายุกว่าเก้าสิบปีของเขาต้องโดนปะาไปพร้อมกันแม้จะขออภัยโทษคนอย่างอ้องอุ้นก็ไม่คิดที่จะเมตตาแต่ประการใด
ผมอาจจะรู้สึกผิดที่หญิงราที่ไม่รู้เื่ราวการเมืองอะไรด้วยอาจจะต้องมาตายในอนาคตแต่ทว่าตอนนี้ผมต้องเอาตัวรอดจากบ่วงกับดักต่างๆที่พวกนี้มันลากผมตกลงไปอยู่
แม้ผมจะเกลียดชาวแดนไซฮกและเม่ยกั๋วมองว่าพวกเขาคือสัตรูที่ขัดขวางการเป็ที่หนึ่งในใต้หล้าของแดนจงหยวนเรา
แต่คำเตือนที่ซื่อสัตย์หรือคำกล่าววิจารณ์อย่างสร้างสรรค์Constructive criticism
พวกเราพึงรับฟังเอาไว้เพื่อปรับปรุงตัวปิดจุดอ่อนที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
ในอดีตท่านประธานประเทศ หนี่ซัน(Nixon) แห่งแดนเม่ยกั๋วกล่าวเอาไว้ว่าด้วยอุดมการณ์นั้นแดนจงหยวนคือศัตรูของแดนเม่ยกั๋วแต่ทว่าด้วยการเมืองตามความเป็จริงทำให้แดนจงหยวนกับแดนเม่ยกั๋วเป็มิตรกันได้ด้วยสถานการณ์พวกเขา
หนี่ซานมองว่าพวกเาาวแดนจงหยวนแม้จะเป็คอมมิวนิสม์แต่เราเดินแนวทางปฏิบัตินิยมเพื่อความอยู่รอด
แม้จะเห็นทางการเมืองแตกต่างกันแต่เราสามารถอยู่รอดโดยการหาจุดร่วมกันในตรงนี้ได้
น่าเสียดายผู้มีปัญญาอย่างหนี่ซันไม่ได้มีจำนวนมากนัก
วีรบุรุษของแดนไซอกอีกคนหนึ่งที่เรารับฟังคือ
โจวเม่ยไห่เหมย(JohnMearsheimer)
นับเป็ผู้ทรงปัญญาอีกผู้หนึ่งที่เรารับฟังแม้จะอยู่ต่างรัฐแต่ทุกคนย่อมยอมรับใช้แคว้นฉิน
แคว้นฉินจึงสามารถครองความเป็ใหญ่ในแผ่นดิน
โจว เม่ยไห่เหมย วิเคราะห์ว่าการผงาดขึ้นเหนือใต้หล้าของชาวแดนจงหยวนเรานั้นไม่สามารถเป็ไปอย่างสันติได้เพราะผู้ที่ครองอำนาจอยู่ในปัจจุบันไม่มีทางยินยอมและเขาสนับสนุนให้ใช้มาตรการรุนแรงในการผงาดขึ้นเหนือใต้หล้าของแดนจงหยวนเรา
แม้โจว เม่ยไห่เหมยผู้นี้จะมองเราเป็ศัตรูที่ต้องเอาชนะ
แต่แดนจงหยวนเรานั้นจิตใจกว้างขวางเคยเชิญเขามาพบปะพูดคุยเป็ประโยชน์ต่อเราอย่างมาก
สามารถรองรับจึงยิ่งใหญ่
จิตใจคับแคบไหนเลยครองแผ่นดินได้?
ว่าเม่ยกั๋วและแดนไซฮกขุมอำนาจแดนโอวโจวต่างๆนั้นมองว่าชาวแดนจงหยวนเราคือพวกทะเยอะทะบานไม่เจียมตน
คิดจะผงาดขึ้นเป็อำนาจนำ Hegemony ของใต้หล้านี้
พวกแดนไซฮกนั้นเข้าใจผิดว่าพวกเราทะเยอทะยานแต่ที่แท้จริงแล้วเป็เพียงแค่การ
Return to form
คืนสู่สถานะเดิม
ที่มีมาตลอดหลายพันปีเท่านั้นเอง
ชาวแดนจงหยวนเราปกครองใต้หล้า คือ
ศูนย์กลางของใต้หล้า
Middle Kingdom
มายาวนานกว่าสี่พันปี
่เวลาสองร้อยกว่าปีของยุคสมัยใหม่เป็เพียงแค่สิ่งผิดปรกติaberration ในประวัติศาสตร์ที่ยาวนานของใต้หล้าเท่านั้น
แต่เม่ยกั๋วที่สองร้อยปีก็คิดว่ายยาวนานกลับไม่ได้มองเช่นนั้นเพราะเวลาแค่สองร้อยปีคือประวัติศาสตร์ทั้งหมดของพวกเขา
น่าเศร้ายิ่งนัก
แดนเม่ยกั๋วไซฮกแม้มีปราชญ์มากมายแต่กลับโดนระบบของตนเองบ่อนทำลายจนมิอาจจะขยับตัวได้
เฮ้อ
ชัยชนะของพวกเรานั้นไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ขอเพียงพวกเราประคับประคองต่อไปก็พอ
นั่นคือแผนการของแดนจงหยวนเรา
แต่นั่นมันคือแดนจงหยวนปัจจุบัน
ตอนนี้ผมอยู่ระบบศักดินาล้าหลัง
ก็ต้องปรับตัวตามสถานะที่ตนเองอยุ่ตอนนี้เพื่อเอาตัวรอดไปก่อน
“ผุ้บุตรเองก็คิดถึงท่านย่ายิ่งนักแต่การเดินทางยาวไกลอันตราย หากหน้าฝนมีหล่มโคลน หน้าหนาวมีหิมะเสียดแทงกระดูกท่านผู้เฒ่าพวกเราส่งข้าวของไปแดนเสเหลียงเสียก่อนบางส่วนบิดาเห็นว่าเป็ประการใด?”
ผมเริ่มวางแผนการล่วงหน้าในการเอาชีวิตรอดในยุคสามก๊กแห่งนี้